Shloka 42
Soma Pacifies the Pracetās; Dakṣa’s Haṁsa-guhya Prayers; Hari Grants Creative Power
तं तथावनतं भक्तं प्रजाकामं प्रजापतिम् । चित्तज्ञ: सर्वभूतानामिदमाह जनार्दन: ॥ ४२ ॥
taṁ tathāvanataṁ bhaktaṁ prajā-kāmaṁ prajāpatim citta-jñaḥ sarva-bhūtānām idam āha janārdanaḥ
ਭਾਵੇਂ ਦਕਸ਼ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਸ ਭਕਤ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ—ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੰਡਵਤ ਪਿਆ ਸੀ—ਵੇਖ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
FAQs
This verse calls the Lord “cittajñaḥ sarva-bhūtānām,” affirming that Bhagavān knows the inner intentions of all beings and responds accordingly.
Dakṣa approached in humility and devotion with the desire for progeny; seeing his surrendered mood and purpose, the Lord addressed him with guidance.
Approach God and duty with sincerity and humility—when intentions are purified through devotion, one becomes fit to receive clear guidance and strength to act rightly.