Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 12
The Six Dvīpas Beyond Jambūdvīpa and the Cosmic Boundary of Lokāloka
स्वगोभि: पितृदेवेभ्यो विभजन् कृष्णशुक्लयो: । प्रजानां सर्वासां राजान्ध: सोमो न आस्त्विति ॥ १२ ॥
sva-gobhiḥ pitṛ-devebhyo vibhajan kṛṣṇa-śuklayoḥ prajānāṁ sarvāsāṁ rājā- ndhaḥ somo na āstv iti
ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਹੀਨੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲ—ਦੋ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅੰਨ-ਵੰਡ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚੰਦਰਦੇਵ ‘ਸੋਮ’ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਬਣਿਆ ਰਹੇ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
FAQs
This verse explains that Soma, by his rays, distributes the effects of the dark and bright fortnights (kṛṣṇa-śukla pakṣa) for the benefit of the Pitṛs and the Devas, functioning as a regulator of lunar time.
Because the Moon governs rhythms of time and nourishment through his rays, influencing the lives of all beings; thus he is described as a universal ruler in that functional sense.
It reminds one that powerful forces in nature operate within divine order—encouraging humility, gratitude, and living in harmony with sacred time and dharma.