Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 26
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
क्षुधार्तो जगृहे विप्रं तत्पत्न्याहाकृतार्थवत् । न भवान् राक्षस: साक्षादिक्ष्वाकूणां महारथ: ॥ २६ ॥ मदयन्त्या: पतिर्वीर नाधर्मं कर्तुमर्हसि । देहि मेऽपत्यकामाया अकृतार्थं पतिं द्विजम् ॥ २७ ॥
kṣudhārto jagṛhe vipraṁ tat-patny āhākṛtārthavat na bhavān rākṣasaḥ sākṣād ikṣvākūṇāṁ mahā-rathaḥ
ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਸੌਦਾਸ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਤਦ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਰੀਬ ਪਤਨੀ ਬੋਲੀ—ਹੇ ਵੀਰ, ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਰਭੱਖੀ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਇક્ષਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਮਦਯੰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸਾ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਜਿਸ ਨੇ ਹਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਓ।
FAQs
This verse shows that distress like hunger does not justify adharmic acts; the wife appeals to the assailant’s noble lineage to awaken restraint and righteous conduct.
She uses moral persuasion—reminding him that such cruelty is unworthy of a noble kṣatriya—so he will release the brāhmaṇa and act according to dharma.
When pressured by need or emotion, remember your values and identity; choose integrity over impulse, and avoid harming others for short-term relief.