Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 31
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਤੁਰਭੁਜ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਧੂੰਏਂ-ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਕਸ਼ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤ্স ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ; ਦੇਹ ਘਨਸ਼ਿਆਮ ਬੱਦਲ-ਵਰਗਾ, ਤੇ ਕਾਂਤੀ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਦਮਕਦੀ; ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਢੱਕੇ ਸਨ। ਕਮਲ-ਮੁਖ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ, ਨੀਲੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਕਮਲ-ਸਮ ਮਨੋਹਰ ਨੇਤਰ, ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਮਰਬੰਦ, ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤ, ਮੁਕੁਟ, ਕੜੇ ਤੇ ਅੰਗਦ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਹਾਰ, ਨੂਪੁਰ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਸਨ। ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਅੰਗ ਅਤੇ ਮੂਰਤਿਮਾਨ ਆਪਣੇ ਆਯੁਧਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਵ੍ਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਸੀਨ ਸਨ ਅਤੇ ਸੱਜੀ ਜੰਘ ਉੱਤੇ ਕਮਲ-ਲਾਲ ਤਲ ਵਾਲਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।