Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 22
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
महामरकतश्यामं श्रीमद्वदनपङ्कजम् । कम्बुग्रीवं महोरस्कं सुनसं सुन्दरभ्रुवम् ॥ २२ ॥ श्वासैजदलकाभातं कम्बुश्रीकर्णदाडिमम् । विद्रुमाधरभासेषच्छोणायितसुधास्मितम् ॥ २३ ॥ पद्मगर्भारुणापाङ्गं हृद्यहासावलोकनम् । श्वासैजद्वलिसंविग्ननिम्ननाभिदलोदरम् ॥ २४ ॥ चार्वङ्गुलिभ्यां पाणिभ्यामुन्नीय चरणाम्बुजम् । मुखे निधाय विप्रेन्द्रो धयन्तं वीक्ष्य विस्मित: ॥ २५ ॥
mahā-marakata-śyāmaṁ śrīmad-vadana-paṅkajam kambu-grīvaṁ mahoraskaṁ su-nasaṁ sundara-bhruvam
ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਨਿਰਮਲ ਮਰਕਤ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ-ਨੀਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਚਮਕਦਾ, ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ-ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਤੀ, ਸੁਡੌਲ ਨੱਕ, ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ; ਕਾਨ ਅਨਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ, ਅੰਦਰ ਸ਼ੰਖਾਵਰਤ ਜਿਹੀਆਂ ਮੋੜਾਂ। ਕਮਲ-ਗਰਭ ਵਰਗੇ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇਤਰ-ਕੋਨੇ, ਮਨ ਮੋਹਣੀ ਹਾਸੀ ਤੇ ਨਜ਼ਰ; ਸਾਹ ਨਾਲ ਕੇਸ ਕੰਬਦੇ, ਅਤੇ ਵਟ-ਪੱਤੇ ਵਰਗੇ ਉਦਰ ਉੱਤੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਲੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ—ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਨੇ ਕੋਮਲ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਰਨ-ਕਮਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਚੁੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
The young child was the Supreme Personality of Godhead. According to Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura, Lord Kṛṣṇa wondered, “So many devotees are hankering for the nectar of My lotus feet. Therefore let Me personally experience that nectar.” Thus the Lord, playing like an ordinary baby, began to suck on His toes.