Shloka 15
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਨੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ; ਸਭ ਸੰਦੇਹ ਮਿਟ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨ ਕੇ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਸ਼ਰਧਾ ਧਾਰੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਅਭਯ, ਸਾਕਸ਼ਾਤ ਧਰਮ-ਤੱਤ, ਗਿਆਨ ਸਮੇਤ ਵੈਰਾਗ, ਯੋਗ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਮੈਲ ਧੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਹਿੰਸਾ ਤਿਆਗ ਕੇ ਦੰਡ ਰੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਮਚਿੱਤ, ਅਕਿੰਚਨ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਉਹੀ ਪਰਮ ਗਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਸੱਤਵ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯ ਮੂਰਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇ ਇਸ਼ਟਦੇਵ ਹਨ; ਆਤਮ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਨਿਪੁਣ ਬੁੱਧੀਜਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਜਦੇ ਹਨ।
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :