
Nadīnām avatāraḥ (Ākāśagaṅgā-caturdhā-vibhāgaḥ)
Ancient-Geography (Sacred Hydrography) / Environmental-Cosmology
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ବରାହ–ପୃଥିବୀ ସମ୍ବାଦର ପରିପ୍ରେକ୍ଷିତରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଉପଦେଶ ମାଧ୍ୟମରେ ନଦୀମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପରିବେଶୀୟ ପ୍ରଭାବ ସହିତ ଏକ ଜଗତୀୟ-ଭୂଗୋଳିକ ବର୍ଣ୍ଣନା ମିଳେ। ଆକାଶ-ସମୁଦ୍ରରୁ ଏକ ମହାନଦୀ ଉଦ୍ଭବିତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗଜର ନିରନ୍ତର ମଥନରେ ସଦା କ୍ଷୁବ୍ଧ ଓ ଗତିଶୀଳ ରହେ। ତାହାର ବିଶାଳତା କହି ମେରୁକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ ଗତିରେ ଚାରି ଧାରାରେ ବିଭକ୍ତ ହୁଏ—ସୀତା, ଅଲକନନ୍ଦା, ଚକ୍ଷୁର୍ଭଦ୍ରା ଓ ଗଙ୍ଗା। ଗଙ୍ଗା ମହାପର୍ବତକୁ ଭେଦି ପୃଥିବୀକୁ ପହଞ୍ଚେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ପରେ ଏହି ଜଳଧାରାସହ ଜଡିତ ଦେଶ-ଜନ, ପ୍ରମୁଖ ନଦୀମାନଙ୍କ ତାଲିକା, ଏବଂ ପାବନତା ଓ ଆୟୁବୃଦ୍ଧିକାରୀ ଫଳ ଉଲ୍ଲେଖ କରି ସୁସଂଗଠିତ ଜଳପ୍ରଣାଳୀକୁ ଭୂକଲ୍ୟାଣ ସହ ଯୋଡାଯାଇଛି।
Verse 1
रुद्र उवाच ।
ରୁଦ୍ର କହିଲେ।
Verse 2
अथ नदीनाmवतारं शृणुत ।
ଏବେ ନଦୀମାନଙ୍କର ଅବତରଣ/ଉତ୍ପତ୍ତି ଶୁଣ।
Verse 3
आकाशसमुद्रो यः कीर्त्यते सामाख्यस् तस्मादाकाशगामिनी नदी प्रवृत्ता ।
‘ସାମ’ ନାମେ କୀର୍ତ୍ତିତ ଆକାଶ-ସମୁଦ୍ରରୁ ଆକାଶଗାମିନୀ ଏକ ନଦୀ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେଲା।
Verse 4
सा चानवरतमिन्द्रगजेन क्षोभ्यते ।
ଏବଂ ତାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗଜ (ଐରାବତ) ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର କ୍ଷୋଭିତ ହୁଏ।
Verse 5
सा च चतुरशीतिसहस्रोच्छ्राया ।
ଏବଂ ତାହାର ଉଚ୍ଚତା ଚଉରାଶି ହଜାର।
Verse 6
सा मेरोः सुदर्शनं करोति ।
ତାହା ମେରୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦର୍ଶନ କରାଏ।
Verse 7
सा च मेरुकूटतटान्तेभ्यः प्रस्कलिता चतुर्धा संजाता ।
ମେରୁଶିଖରମାନଙ୍କ ଢାଳର କିନାରାରୁ ସ୍ଖଳିତ ହୋଇ ତାହା ଚାରି ଧାରାରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା।
Verse 8
षष्टिं च योजनसहस्रं निरालम्बा पतमाना प्रदक्षिणमनुसरन्ती चतुर्द्धा जगाम।
ତାହା ଷାଠି ହଜାର ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ; ନିରାଲମ୍ବ ଭାବେ ତଳକୁ ପତିତ ହୋଇ, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ (ଦକ୍ଷିଣାବର୍ତ୍ତ) ଗତି ଅନୁସରି, ଚାରି ଧାରାରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲା।
Verse 9
सीता च अलकनन्दा चक्षुर्भद्रा चेति नामभिः।
ସେ ଏହି ନାମଗୁଡ଼ିକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ସୀତା, ଅଲକନନ୍ଦା ଓ ଚକ୍ଷୁର୍ଭଦ୍ରା।
Verse 10
यथोद्देशं सा चानेकशतसहस्रपर्वतानां दारयन्ती गां गतेति गङ्गेत्युच्यते अथ गन्धमादनपार्श्वे अमरगण्डिका वर्ण्यते।
ଯଥୋଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ସେ ଅନେକ ଶତସହସ୍ର ପର୍ବତକୁ ଭେଦି ପୃଥିବୀକୁ ଯାଆନ୍ତି; ତେଣୁ ‘ଗାଂ ଗତା’—ପୃଥିବୀକୁ ଯାଇଥିବାରୁ ସେ ‘ଗଙ୍ଗା’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏବେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ‘ଅମରଗଣ୍ଡିକା’ ନାମକ ସରିତ୍ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ।
Verse 11
एकत्रिंशद्योजनसहस्राणि आयामः चतुःशतविस्तीर्णम्।
ତାହାର ଦৈର୍ଘ୍ୟ ଏକତ୍ରିଂଶ ହଜାର ଯୋଜନ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ଥ ଚାରିଶେ (ଯୋଜନ)।
Verse 12
तत्र केतुमालाः सर्वे जनपदाः।
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜନପଦ ‘କେତୁମାଳା’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
Verse 13
कृष्णवर्णाः पुरुषा महाबलिनः।
ସେଠାର ପୁରୁଷମାନେ କୃଷ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ମହାବଳୀ।
Verse 14
उत्पलवर्णाः स्त्रियः शुभदर्शनाः।
ସେଠାର ନାରୀମାନେ ପଦ୍ମବର୍ଣ୍ଣା ଏବଂ ଶୁଭଦର୍ଶନୀୟ।
Verse 15
तत्र च महावृक्षाः पनसाः सन्ति।
ଏବଂ ସେଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ପନସ (କଠାଳ) ଗଛମାନେ ଅଛନ୍ତି।
Verse 16
तत्रेश्वरो ब्रह्मपुत्रस्तिष्ठति।
ସେଠାରେ ଈଶ୍ୱର—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର—ବସନ୍ତି।
Verse 17
तत्रोदपानाच्च जरारोगविवर्जिता वर्षायुतायुषश्च नराः।
ସେଠାର କୂପ/ଜଳସ୍ରୋତର ପ୍ରଭାବରେ ଲୋକେ ଜରା ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତି।
Verse 18
माल्यवतः पूर्वपार्श्वे पूर्वगण्डिका एकशृङ्गाद्योजनसहस्राणि मानतः तत्र च भद्राश्वा नाम जनपदाः भद्रशालवनं च तत्र व्यवस्थितम् ।
ମାଲ୍ୟବତ ପର୍ବତର ପୂର୍ବ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପୂର୍ବଗଣ୍ଡିକା ଅଛି; ଏକଶୃଙ୍ଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତାହାର ବିସ୍ତାର ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଯୋଜନ ମାପରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ସେଠାରେ ‘ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ’ ନାମକ ଜନପଦମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେଠାରେ ଭଦ୍ରଶାଳ ବନ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥିତ।
Verse 19
कालाम्रवृक्षाः पुरुषाः श्वेताः पद्मवर्णिनः स्त्रियः कुमुदवर्णा दशवर्षसहस्राणि तेषामायुः ।
ପୁରୁଷମାନେ କାଲାମ୍ର ବୃକ୍ଷଛାୟାସଦୃଶ ବର୍ଣ୍ଣର ଏବଂ ଶ୍ୱେତ; ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପଦ୍ମବର୍ଣ୍ଣ ଓ କୁମୁଦବର୍ଣ୍ଣ। ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଦଶହଜାର ବର୍ଷ।
Verse 20
तत्र च पञ्च कुलपर्वताः ।
ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚଟି କୁଳପର୍ବତ ଅଛି।
Verse 21
तद्यथा शैलवर्णः मालाख्यः कोरजश्च त्रिपर्णः नीलश्चेति तद्विनिर्गताः ।
ଯଥା—ଶୈଳବର୍ଣ୍ଣ, ମାଲାଖ୍ୟ, କୋରଜ, ତ୍ରିପର୍ଣ୍ଣ ଓ ନୀଳ—ଏହି ପର୍ବତମାନେ ସେଠାରେ ଉଦ୍ଭବିତ।
Verse 22
तदम्भःस्थितानां देशानां तान्येव नामानि ।
ସେହି ଜଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ଦେଶମାନଙ୍କର ନାମ ମଧ୍ୟ ସେଇ ନାମଗୁଡ଼ିକ ହିଁ।
Verse 23
ते च देशा एता नदीः पिबन्ति ।
ଏବଂ ସେହି ଦେଶମାନେ ଏହି ନଦୀମାନଙ୍କର ଜଳ ପାନ କରନ୍ତି।
Verse 24
तद्यथा सीता सुवाहिनी हंसवती कासा महाचक्रा चन्द्रवती कावेरी सुरसा शाखावती इन्द्रवती अङ्गारवाहिनी हरितोया सोमावर्ता शतह्रदा वनमाला वसुमती हंसा सुपर्णा पञ्चगङ्गा धनुष्मती मणिवप्रा सुब्रह्मभागा विलासिनी कृष्णतोया पुण्योदा नागवती शिवा शेवालिनी मणितटा क्षीरोदा वरुणावती विष्णुपदी महानदी हिरण्यस्कन्धवाहा सुरावती कामोदा पताकाश्चेत्येता महानद्यः ।
ଅର୍ଥାତ୍—ସୀତା, ସୁବାହିନୀ, ହଂସବତୀ, କାସା, ମହାଚକ୍ରା, ଚନ୍ଦ୍ରବତୀ, କାବେରୀ, ସୁରସା, ଶାଖାବତୀ, ଇନ୍ଦ୍ରବତୀ, ଅଙ୍ଗାରବାହିନୀ, ହରିତୋୟା, ସୋମାବର୍ତ୍ତା, ଶତହ୍ରଦା, ବନମାଳା, ବସୁମତୀ, ହଂସା, ସୁପର୍ଣ୍ଣା, ପଞ୍ଚଗଙ୍ଗା, ଧନୁଷ୍ମତୀ, ମଣିବପ୍ରା, ସୁବ୍ରହ୍ମଭାଗା, ବିଲାସିନୀ, କୃଷ୍ଣତୋୟା, ପୁଣ୍ୟୋଦା, ନାଗବତୀ, ଶିବା, ଶେବାଲିନୀ, ମଣିତଟା, କ୍ଷୀରୋଦା, ବରୁଣାବତୀ, ବିଷ୍ଣୁପଦୀ, ମହାନଦୀ, ହିରଣ୍ୟସ୍କନ୍ଧବାହା, ସୁରାବତୀ, କାମୋଦା ଓ ପତାକା—ଏହିମାନେ ମହାନଦୀ।
Verse 25
एताश्च गङ्गासमाः कीर्तिताः ।
ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାସମାନ ବୋଲି କୀର୍ତ୍ତିତ।
Verse 26
आजन्मान्तं पापं विनाशयन्ति ।
ଏମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଜୀବନାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଞ୍ଚିତ ପାପକୁ ନାଶ କରନ୍ତି।
Verse 27
क्षुद्रनद्यश्च कोटिशः ।
ଏବଂ କ୍ଷୁଦ୍ର ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ଅଛନ୍ତି।
Verse 28
ताश्च नदीर्ये पिबन्ति ते दशवर्षसहस्रायुषः।
ଯେମାନେ ସେହି ନଦୀମାନଙ୍କ ଜଳ ପାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ଆୟୁ ପାଆନ୍ତି।
Verse 29
रुद्रोमाभक्ताः इति।
ସେମାନେ “ରୁଦ୍ର ଓ ଉମାଙ୍କ ଭକ୍ତ” ବୋଲି ଏଭଳି ଉଲ୍ଲେଖିତ।
The chapter frames rivers as organizing forces of terrestrial order: the narrative describes a structured, Meru-centered hydrology in which major rivers sustain regions and are credited with removing moral impurity and supporting longevity. In neutral terms, it presents water systems as a cosmically regulated infrastructure whose maintenance is implicitly tied to human flourishing and stability on earth (Pṛthivī).
No explicit tithi, lunar month, seasonal rite, or calendrical prescription appears in the provided verses. The chapter focuses on spatial/cosmographic description (dimensions, directions, regions) rather than ritual timing.
Environmental balance is conveyed through cosmographic hydrology: a celestial source feeds an immense river that divides into four stable streams, supplying lands and defining ecological regions. The emphasis on continuous motion (kṣobha) and on rivers as life-supporting (longevity claims) frames water circulation as a foundational mechanism for Pṛthivī’s habitability and resilience.
The chapter references Rudra as the speaking authority and mentions a deity-associated figure described as a brahmaputra (a ‘son of Brahmā’) residing in a region. It also invokes Indra indirectly through Indra’s elephant as the agent of agitation. No royal dynasties, administrative lineages, or human genealogies are specified in the provided text.