
Droṇī-varṇanaṃ: Śrīsaraḥ–Śrīvana–Bilvavana–Tālavana-prasaṅgaḥ
Ancient-Geography (Sacred Ecology and Cosmographic Topography)
ବରାହପୁରାଣର ବରାହ–ପୃଥିବୀ ଉପଦେଶ-ସଂବାଦରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ମେରୁପର୍ବତ ସମୀପରେ ଅବସ୍ଥିତ ‘ଦ୍ରୋଣୀ’ ନାମକ ଅନ୍ତର୍ବେଷ୍ଟିତ ଉପତ୍ୟକା/କୁଣ୍ଡମାନଙ୍କର ଭୂଗୋଳ–ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡବର୍ଣ୍ଣନାତ୍ମକ ସୂଚୀ ପ୍ରଦାନ କରେ। ପ୍ରାପ୍ତ ପାଠରେ ରୁଦ୍ର ବକ୍ତା ହୋଇ ଶ୍ରୀସରସ, ଶ୍ରୀବନ, ବିଲ୍ୱବନ ଓ ତାଳବନ ଆଦି ଦୀପ୍ତିମାନ ସରୋବର, ବନ ଓ ପର୍ବତାନ୍ତରକୁ କ୍ରମେ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି; ଯୋଜନ–କ୍ରୋଶରେ ମାପ, ବିଲ୍ୱ–ତାଳ ବୃକ୍ଷଚିହ୍ନ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଆଦି ସତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି କହନ୍ତି। ଶ୍ରୀସରସର ପଦ୍ମମଧ୍ୟରେ ଓ ଶ୍ରୀବନରେ ଶ୍ରୀ (ଲକ୍ଷ୍ମୀ)ଙ୍କ ନିବାସ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ଭୂମିର ସମୃଦ୍ଧି, ପବିତ୍ର ଜଳରକ୍ଷା ଓ ପୁଣ୍ୟ ଭୂଦୃଶ୍ୟ-ପରିଚାଳନାକୁ ସଂଯୋଜିତ କରାଯାଇଛି। ଜଳଶୁଦ୍ଧି, ବନ/ଉପବନ ସୁରକ୍ଷା ଓ ସମୃଦ୍ଧ ଆବାସକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡୀୟ ସମତୁଳନ ଓ ଶୁଭବ୍ୟବସ୍ଥାର ଲକ୍ଷଣ ଭାବେ ସୂଚିତ କରାଯାଇଛି।
Verse 1
रुद्र उवाच । सीतान्तस्याचलेन्द्रस्य कुमुदस्यान्तरेण च । द्रोण्यां विहङ्गपुष्टायां नानासत्त्वनिषेवितम् ॥ ७९.१ ॥
ରୁଦ୍ର କହିଲେ—ଅଚଲେନ୍ଦ୍ର ସୀତାନ୍ତ ପର୍ବତ ଓ କୁମୁଦ ପର୍ବତର ମଧ୍ୟରେ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ଏକ ଦ୍ରୋଣୀ (ଘେରା ଉପତ୍ୟକା) ଅଛି; ସେଠାରେ ନାନା ପ୍ରକାର ସତ୍ତ୍ୱ ନିବାସ କରେ।
Verse 2
त्रियोजनशतायामं शतयोजनविस्तृतम् । सुरसामलपानीयं रम्यं तत्र सुरोचनम् ॥ ७९.२ ॥
ସେ (ପ୍ରଦେଶ) ଲମ୍ବରେ ଶତ ଯୋଜନ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ଥରେ ଶତ ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ; ସେଠାରେ ସୁରସା ଓ ଆମଲା ସଦୃଶ ମଧୁର-ନିର୍ମଳ ପାନୀୟ ଜଳ ଅଛି; ସେ ସ୍ଥାନ ରମ୍ୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମନୋହର।
Verse 3
द्रोणमात्रप्रमाणैश्च पुण्डरीकैः सुगन्धिभिः । सहस्रशतपत्रैश्च महापद्मैरलङ्कृतम् ॥ ७९.३ ॥
ତାହା ଦ୍ରୋଣମାତ୍ର ପରିମାଣର ସୁଗନ୍ଧିତ ଶ୍ୱେତ ପୁଣ୍ଡରୀକ କମଳ ଓ ସହସ୍ର କିମ୍ବା ଶତପତ୍ରୀ ମହାପଦ୍ମଦ୍ୱାରା ସର୍ବତୋଭାବେ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା।
Verse 4
देवदानवगन्धर्वैर्महासर्पैरधिष्ठितम् । पुण्यं तच्छ्रीसरो नाम सप्रकाशमिहेह च ॥ ७९.४ ॥
ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମହାସର୍ପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଧିଷ୍ଠିତ ସେହି ପୁଣ୍ୟ ସରୋବର ‘ଶ୍ରୀସର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଇହଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଉଭୟେ ଏହା ପ୍ରକାଶମାନ ଭାବେ ଖ୍ୟାତ।
Verse 5
प्रसन्नसलिलैः पूर्णं शरण्यं सर्वदेहिनाम् । तत्र त्वेकं महापद्मं मध्ये पद्मवनस्य च ॥ ७९.५ ॥
ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେହି ସରୋବର ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଶରଣସ୍ଥଳ। ସେଠାରେ ପଦ୍ମବନର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଗୋଟିଏ ମହାପଦ୍ମ ଅଛି।
Verse 6
कोटिपत्रप्रकलितं तरुणादित्यवर्चसम् । नित्यं व्याकोशमधुरं चलत्वादतिमण्डलम् ॥ ७९.६ ॥
ତାହା କୋଟି କୋଟି ପତ୍ରରେ ଗଢ଼ା, ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ପରି ଦୀପ୍ତ—ନିତ୍ୟ ମଧୁର ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକଶିତ; ତାହାର ଚଳନରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଣ୍ଡଳାକାର ଦିଶୁଥିଲା।
Verse 7
चारुकेसरजालाढ्यं मत्तभ्रमरनादितम् । तस्मिन्मध्ये भगवती साक्षात् श्रीर्नित्यमेव हि । लक्ष्मीस्तु तं तदावासं मूर्त्तिमन्तं न संशयः ॥ ७९.७ ॥
ସୁନ୍ଦର କେସରଜାଲରେ ସମୃଦ୍ଧ ଓ ମତ୍ତ ଭ୍ରମରମାନଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜନରେ ନିନାଦିତ ସେହି ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଭଗବତୀ—ସାକ୍ଷାତ୍ ଶ୍ରୀ—ନିତ୍ୟ ବିରାଜିତ। ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଶ୍ଚୟ ତାହାକୁ ନିଜର ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ଆବାସ ଭାବେ ମାନନ୍ତି।
Verse 8
सरसस्तस्य तीरे तु तस्मिन् सिद्धनिषेवितम् । सदा पुष्पफलṃ रम्यं तत्र बिल्ववनं महत् ॥ ७९.८ ॥
ସେହି ସରୋବରର ତଟରେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ନିଷେବିତ କରୁଥିବା ସେହି ସ୍ଥାନରେ ସଦା ପୁଷ୍ପ-ଫଳସମୃଦ୍ଧ, ରମ୍ୟ ମହା ବିଲ୍ୱବନ ଅଛି।
Verse 9
शतयोजनविस्तीर्णं द्वियोजनशतायतम् । अर्द्धक्रोशोच्छशिखरैर्महावृक्षैः समन्ततः । शाखासहस्रकलितैर्महास्कन्धैः समाकुलम् ॥ ७९.९ ॥
ସେହି ବନ ଶତଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଦ୍ୱିଶତଯୋଜନ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା; ସମସ୍ତଦିଗରେ ଅର୍ଧକ୍ରୋଶ ଉଚ୍ଚ ଶିଖରବିଶିଷ୍ଟ ମହାବୃକ୍ଷମାନେ ଘେରିଥିଲେ, ଏବଂ ସହସ୍ର ଶାଖାଯୁକ୍ତ ମହାସ୍କନ୍ଧରେ ଘନ ଥିଲା।
Verse 10
फलैः सहस्रसङ्काशैः हरितैः पाण्डुरैस्तथा । अमृतस्वादुसदृशैर्भेरीमात्रैः सुगन्धिभिः ॥ ७९.१० ॥
ସେଠାରେ ସହସ୍ରସମ ଦୀପ୍ତି/ପ୍ରଚୁରତାଯୁକ୍ତ ଫଳ—କେତେକ ସବୁଜ, କେତେକ ପାଣ୍ଡୁର; ଅମୃତସଦୃଶ ମଧୁର, ଭେରୀ (ନଗାଡ଼ା) ପରିମାଣର, ସୁଗନ୍ଧିତ ଥିଲା।
Verse 11
शीऱ्यद्भिश्च पतद्भिश्च कीर्णभूमिवनान्तरम् । नाम्ना तच्छ्रीवनं नाम सर्वलोकेषु विश्रुतम् ॥ ७९.११ ॥
ଶୁଷ୍କ ହେଉଥିବା ଓ ପଡ଼ୁଥିବା ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କରେ ଛିଟିଯାଇଥିବା ସେହି ବନାନ୍ତର; ତାହାର ନାମ ‘ଶ୍ରୀବନ’—ସର୍ବଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
Verse 12
देवादिभिः समाकीर्णमष्टाभिः ककुभिः शुभम् । बिल्वाशिभिश्च मुनिभिः सेवितं पुण्यकारिभिः । तत्र श्रीः संस्थिता नित्यं सिद्धसङ्घनिषेविता ॥ ७९.१२ ॥
ଅଷ୍ଟଦିଗରେ ଶୁଭ ଏହି ସ୍ଥାନ ଦେବତା ଆଦି ସତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ; ବିଲ୍ୱଫଳାହାରୀ ପୁଣ୍ୟକାରକ ମୁନିମାନେ ଏହାକୁ ସେବନ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଶ୍ରୀ ନିତ୍ୟ ବିରାଜମାନ, ସିଦ୍ଧସଂଘ ଦ୍ୱାରା ନିଷେବିତ।
Verse 13
एकैकस्याचलेन्द्रस्य मणिशैलस्य चान्तरम् । शतयोजनविस्तीर्णं द्वियोजनशतायतम् ॥ ७९.१३ ॥
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବତରାଜ ଓ ମଣିଶୈଳ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟର ଅନ୍ତର ପ୍ରସ୍ଥରେ ଶତ ଯୋଜନ ଏବଂ ଦୈର୍ଘ୍ୟରେ ଦ୍ୱିଶତ ଯୋଜନ ଅଟେ।
Verse 14
विमलं पङ्कजवनं सिद्धचारणसेवितम् । पुष्पं लक्ष्म्या धृतं भाति नित्यं प्रज्वलतीव ह ॥ ७९.१४ ॥
ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମବନ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ; ସେଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଧାରଣ କରିଥିବା ପୁଷ୍ପ ନିତ୍ୟ ଯେନ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ।
Verse 15
अर्द्धक्रोशं च शिखरैर्महास्कन्धैः समावृतम् । प्रफुल्लशाखाशिखरं पिञ्जरं भाति तद्वनम् ॥ ७९.१५ ॥
ଅର୍ଧ କ୍ରୋଶ ପରିମାଣରେ ବିସ୍ତୃତ ସେଇ ବନ ଶିଖର ଓ ମହାବୃକ୍ଷକାଣ୍ଡମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରା; ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଶାଖାଶିଖରରୁ ତାହା ପିଙ୍ଗଳ-ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣରେ ଭାସେ।
Verse 16
द्विबाहुपरिणाहैस्तैस्त्रिहस्तायामविस्तृतैः । मनःशिलाचूर्णनिभैः पाण्डुकेसरशालिभिः ॥ ७९.१६ ॥
ସେମାନଙ୍କର ପରିଣାହ ଦୁଇ ବାହୁ ପରିମାଣ, ଏବଂ ଦୈର୍ଘ୍ୟରେ ତିନି ହସ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ; ମନଃଶିଳା ଚୂର୍ଣ୍ଣ ସଦୃଶ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡୁ କେସରଯୁକ୍ତ।
Verse 17
पुष्पैर्मनोहरैर्व्याप्तं व्याकोशैर्गन्धशोभिभिः । विराजति वनं सर्वं मत्तभ्रमरनादितम् ॥ ७९.१७ ॥
ମନୋହର ପୁଷ୍ପମାନେ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିକଶିତ ଓ ସୁଗନ୍ଧ-ଶୋଭାରେ ଦୀପ୍ତ ସେଇ ପୁଷ୍ପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ବନ ଶୋଭିତ; ମତ୍ତ ଭ୍ରମରମାନଙ୍କ ନାଦରେ ଗୁଞ୍ଜିତ।
Verse 18
तद्वनं दानवैर्दैत्यैर्गन्धर्वैर्यक्षराक्षसैः । किन्नरैरप्सरोभिश्च महाभोगैश्च सेवितम् ॥ ७९.१८ ॥
ସେଇ ବନ ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ କିନ୍ନର ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ—ମହାଭୋଗୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ସତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—ସେବିତ ଥିଲା।
Verse 19
तत्राश्रमो भगवतः कश्यपस्य प्रजापतेः । सिद्धसाधुगणाकीर्णं नानाश्रमसमाकुलम् ॥ ७९.१९ ॥
ସେଠାରେ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା; ସେ ଆଶ୍ରମ ସିଦ୍ଧ ଓ ସାଧୁଗଣର ସମୂହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ନାନାପ୍ରକାର ଆଶ୍ରମବାସ ଓ ତପୋନିୟମରେ ଭରିଥିଲା।
Verse 20
महानीलस्य मध्ये तु कुम्भस्य च गिरेस्तथा । मध्ये सुखा नदी नाम तस्यास्तीरे महद्वनम् ॥ ७९.२० ॥
ମହାନୀଳ ଓ କୁମ୍ଭ ନାମକ ପର୍ବତର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରଦେଶରେ ‘ସୁଖା’ ନାମର ଏକ ନଦୀ ଅଛି; ତାହାର ତଟରେ ଏକ ମହାବନ ଅବସ୍ଥିତ।
Verse 21
पञ्चाशद्योजनायामं त्रिंशद्योजनमण्डलम् । रम्यं तालवनं श्रीमत् क्रोशार्द्धोच्छ्रितपादपम् ॥ ७९.२१ ॥
ସେଇ ଶ୍ରୀମତ୍ ଓ ରମ୍ୟ ତାଳବନ ପଞ୍ଚାଶ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଏବଂ ତ୍ରିଂଶ ଯୋଜନ ପରିମଣ୍ଡଳବିଶିଷ୍ଟ; ତାହାର ବୃକ୍ଷମାନେ ଅର୍ଧ କ୍ରୋଶ ଉଚ୍ଚତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଦ୍ଧତ।
Verse 22
महाबलैर्महासारैः स्थिरैरविचलैः शुभैः । महदञ्जनसंस्थानैः परिवृत्तैर्महाफलैः ॥ ७९.२२ ॥
ସେଗୁଡ଼ିକ ମହାବଳୀ ଓ ମହାସାରଯୁକ୍ତ—ସ୍ଥିର, ଅବିଚଳ ଓ ଶୁଭ; ଅଞ୍ଜନ-ଶ୍ୟାମ ବିଶାଳ ପିଣ୍ଡମାନଙ୍କ ପରି ଆକୃତିବିଶିଷ୍ଟ, ସୁବୃତ୍ତ ଏବଂ ମହାଫଳଧାରୀ।
Verse 23
मृष्टगन्धगुणोपेतैरुपेतं सिद्धसेवितम् । ऐरावतस्य करिणस्तत्रैव समुदाहृतम् ॥ ७९.२३ ॥
ଶୁଦ୍ଧ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ—ସେଠାରେ ଐରାବତ ଗଜର ଉଲ୍ଲେଖ ମଧ୍ୟ କରାଯାଇଛି।
Verse 24
ऐरावतस्य रुद्रस्य देवशैलस्य चान्तरे । सहस्रयोजनायामा शतयोजनविस्तृता ॥ ७९.२४ ॥
ଐରାବତ, ରୁଦ୍ର ଓ ଦେବଶୈଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତାହା ଦৈର୍ଘ୍ୟରେ ସହସ୍ର ଯୋଜନ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ଥରେ ଶତ ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ।
Verse 25
सर्वा ह्येकशिला भूमिर्वृक्षवीरुधवर्जिता । आप्लुता पादमात्रेण सलिलेन समन्ततः ॥ ७९.२५ ॥
ସମଗ୍ର ଭୂମି ଏକମାତ୍ର ଶିଳାମୟ ପ୍ରସାର ଥିଲା, ବୃକ୍ଷ ଓ ଲତା-ଗୁଳ୍ମ ଶୂନ୍ୟ; ଏବଂ ସମସ୍ତଦିଗରେ ପାଦମାତ୍ର ଜଳରେ ପ୍ଲାବିତ ଥିଲା।
Verse 26
इत्येताभ्यन्तरद्रोण्यो नानाकाराः प्रकीर्त्तिताः । मेरोह् पार्श्वेन विप्रेन्द्रा यथावदनुपूर्वशः ॥ ७९.२६ ॥
ଏହିପରି, ହେ ବିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରମାନେ, ମେରୁ ପର୍ବତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ନାନାକାର ଏହି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ରୋଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାବତ୍ କ୍ରମକ୍ରମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଗଲା।
Rather than issuing a direct moral injunction, the chapter teaches through description: balanced waters (prasanna-salila), protected groves, and abundant flora/fauna are presented as markers of auspicious cosmic order. The narrative associates Śrī (Lakṣmī) with lotus-lakes and forests, implying that prosperity depends on maintaining terrestrial habitats and water purity—an indirect ecological ethic consistent with Pṛthivī-centered stewardship themes.
No explicit calendrical markers (tithi, nakṣatra, māsa, or ṛtu) are stated in the provided adhyāya passage. The text focuses on spatial measurements and landscape qualities rather than ritual timing.
Environmental balance is conveyed through an idealized geography: clear, full waters; lotus proliferation; fruiting forests; and stable mountains. The repeated emphasis on flourishing groves (bilvavana, tālavana), non-degraded water bodies, and ‘siddha-sevita’ sanctity frames the landscape as something maintained and safeguarded—suggesting that Pṛthivī’s well-being is tied to conserving water systems and forest ecologies.
The chapter references Rudra as the describing authority and mentions the āśrama of Kaśyapa Prajāpati, situating the landscape within a sage-centered cultural geography. It also names Airāvata (associated with Indra’s elephant in broader tradition) and refers to communities such as siddhas, cāraṇas, gandharvas, yakṣas, rākṣasas, kinnaras, apsarases, daityas, and dānavas as inhabitants/visitors, indicating a multi-tiered cosmological population rather than a royal genealogy.