Adhyaya 206: Section on the Manifestation of the Fruits of Auspicious Deeds

Verse 1

अथ शुभकर्मफलोदय प्रकरणम् ॥ ऋषिरुवाच ॥ चित्रगुप्तस्य सन्देशो वदतो यो मया श्रुतः ॥ श्रूयतां वै महाभागास्तपःसिद्धा द्विजोत्तमाः ॥

ଏବେ ଶୁଭକର୍ମଫଳୋଦୟ ପ୍ରକରଣ। ଋଷି କହିଲେ—ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ମୁଁ କହାଯାଉଥିବାବେଳେ ଶୁଣିଥିଲି; ଶୁଣନ୍ତୁ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ତପଃସିଦ୍ଧ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ।

Verse 2

इमं सर्वातिथिं दान्तं सर्वभूतानुकम्पकम् ॥ समान्नदानदातारं शेषभोजनभोजिनम् ॥

ଏହାକୁ ମୁକ୍ତ କର—ଏ ଦାନ୍ତ (ସଂୟମୀ), ସମସ୍ତ ଅତିଥିଙ୍କର ଆତିଥ୍ୟକାରୀ, ସମସ୍ତ ଭୂତପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି କରୁଣାଶୀଳ; ସମାନ ଅନ୍ନଦାନଦାତା ଏବଂ ଶେଷ ଭୋଜନ ଭୋଗୀ।

Verse 3

मुञ्च मुञ्च महाभृत्य चैष धर्मस्य निर्णयः ॥ अहं कालेन सार्द्धं हि मृत्युना प्रकृतस्तथा ॥

ମୁକ୍ତ କର, ମୁକ୍ତ କର, ହେ ମହାଭୃତ୍ୟ—ଏହା ଧର୍ମର ନିର୍ଣ୍ଣୟ। କାରଣ ମୁଁ କାଳ ସହିତ ଏବଂ ସେହିପରି ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ନିଯୁକ୍ତ/ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।

Verse 4

मम स्थास्यन्ति पार्श्वेषु पापा वै विकृतास्तथा ॥ एनं गायस्यन्ति गन्धर्वा गगनेऽप्सरसस्तथा ॥

ମୋ ପାର୍ଶ୍ୱଦ୍ୱୟରେ ପାପୀମାନେ—ବିକୃତ/ପୀଡିତ—ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିବେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏହାଙ୍କୁ ଗାନ କରିବେ; ତଥା ଆକାଶରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ (ଯଶ) ଗାଇବେ।

Verse 5

दीयतामासनं दिव्यं तथान्यद्यानमेव च । अन्यान्यान्कामयेत्कामान्मनसा यानि चेच्छति ॥

ଦିବ୍ୟ ଆସନ ଦିଆଯାଉ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ଯାନ ମଧ୍ୟ। ମନରେ ଯେଯେ ଭୋଗ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେସେ କାମନା କରୁ।

Verse 6

तत्तु शीघ्रं प्रदातव्यं धर्मराजस्य शासनात् ॥ अक्रियाणि तु दानानि पूर्वं दत्तानि धीमता ॥

କିନ୍ତୁ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଶାସନାନୁସାରେ ତାହା ଶୀଘ୍ର ଦିଆଯିବ। କାରଣ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପୂର୍ବଦତ୍ତ ଦାନ ନିଷ୍ଫଳ କ୍ରିୟା ନୁହେଁ।

Verse 7

प्रेक्षतां च महाभागो भोक्तुं चैव सहानुगः ॥ तिष्ठत्येषोऽत्र वै वीरो ममादेशान्महायशाः ॥

ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଉ, ଏବଂ ଅନୁଚରମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୋଗ କରୁ। ଏହି ମହାୟଶସ୍ବୀ ବୀର ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 8

यावत्स्वर्गाद्विमानानि समागच्छन्ति कृत्स्नशः ॥ ततः स प्रवरैर्यानैः सानुगः सपरिच्छदः ॥

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସମସ୍ତ ବିମାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆସିନପହଞ୍ଚେ; ତାପରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାନମାନେ, ଅନୁଚର ଓ ସମସ୍ତ ପରିଚ୍ଛଦ ସହିତ (ଅଗ୍ରସର ହେଉ)।

Verse 9

देवानां भवनं यातु दैवतैरभिपूजितः ॥ तत्रैव रमतां वीरो यावल्लोको हि धार्यते ॥

ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ଭବନକୁ ଯାଉ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିପୂଜିତ ହେଉ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକ ଧାରିତ ଅଛି, ସେ ବୀର ସେଠାରେ ହିଁ ରମଣ କରୁ।

Verse 10

नैककन्याप्रदातारं नैकयज्ञकृतं तथा ॥ पूज्यतां सर्वकामैस्तु पदं गच्छतु वैष्णवम् ॥

ଯିଏ ଅନେକ କନ୍ୟାଦାନ କରିଛି ଏବଂ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଛି—ସେ ସର୍ବକାମସିଦ୍ଧି ସହ ପୂଜ୍ୟ ହେଉ; ସେ ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁ।

Verse 11

तत्रैष रमतां धीरः सहस्रमयुतं समाः ॥ ततो वै मानुषे लोके आद्ये वै जायतां कुले ॥

ସେ ଧୀର ପୁରୁଷ ସେଠାରେ ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ରମଣ କରୁ; ତାପରେ ମାନବଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଉ।

Verse 12

भूतानुकम्पको ह्येष क्रियतामस्य चार्च्छनम् ॥ वर्षाणामयुतं चायं तत्र तिष्ठतु देववत् ॥

ଏହିଜଣ ଭୂତଜୀବମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କରୁଣାଶୀଳ; ତେଣୁ ଏହାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଅର୍ଚ୍ଚନ କରାଯାଉ। ଏବଂ ସେ ସେଠାରେ ଦେବତା ପରି ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ରୁହୁ।

Verse 13

जायते तु ततः पश्चात्सर्वमानुषपूजितः ॥ उपानहौ च छत्रं च जलभाजनमेव च ॥

ତାପରେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଏ—(ତାଙ୍କ ସହ) ପାଦୁକା, ଛତା ଓ ଜଳପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ହୁଏ।

Verse 14

असकृद्द्येन दत्तानि तस्मै पूजां प्रयच्छथ ॥ सभा यत्र प्रवर्त्तन्ते यस्मिन्देशे सहस्रशः ॥

ଯିଏ ଏହି ସବୁକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଦାନ କରିଛି, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା-ସମ୍ମାନ ଦିଅ। ଯେ ଦେଶରେ ସହସ୍ରଶଃ ସଭାମାନେ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି…

Verse 15

हस्तेन संस्पृशत्येष मृदुना शीतलेन च ॥ विद्याधरस्तथा ह्येष नित्यं मुदितमानसः ॥

ଏହିଜଣେ ମୃଦୁ ଓ ଶୀତଳ ହସ୍ତରେ ସ୍ପର୍ଶ କରେ। ତେଣୁ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଵିଦ୍ୟାଧର ହୁଏ ଏବଂ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନମନ ରହେ।

Verse 16

महापद्मानि चत्वारि तस्मिंस्तिष्ठन्तु नित्यशः ॥ ततश्च्युतश्च कालेन मानुषं लोकमास्थितः ॥

ତାହା ପାଇଁ ସେଠାରେ ଚାରିଟି ମହାପଦ୍ମ ସଦା ରହୁ। ପରେ କାଳ ଗତିରେ ସେ ଅବସ୍ଥାରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ମାନବଲୋକକୁ ଆସେ।

Verse 17

बहुसुन्दरनारीके कुले जन्म समाप्नुयात् ॥ दधि क्षीरं घृतं चैव येन दत्तं द्विजातिषु ॥

ଯେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଧି, କ୍ଷୀର ଓ ଘୃତ ଦାନ କରିଛି, ସେ ବହୁ ସୁନ୍ଦର ନାରୀ ଥିବା କୁଳରେ ଜନ୍ମ ପାଏ।

Verse 18

एष वा यातु नः पार्श्वमस्मै पूजां प्रयच्छथ ॥ नीयतां नीयतां शीघ्रं यत्रयत्र न चालयेत् ॥

ନଚେତ୍ ଏହିଜଣେ ଆମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆସୁ; ତାଙ୍କୁ ପୂଜା-ସମ୍ମାନ ଦିଅ। ତାଙ୍କୁ ନେଇଯାଅ—ଶୀଘ୍ର ନେଇଯାଅ—ଯେଉଁଯେଉଁଠି ସେ ଅଚଳ ରହେ।

Verse 19

ततः पश्चादयं यातु यत्र लोकोऽनसूयकः ॥ तत्रैव रमतां धीरो बहुवर्षशतान्ययम् ॥

ତାପରେ ଏହିଜଣେ ସେଠାକୁ ଯାଉ, ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱେଷହୀନ। ସେଠାରେ ଏହି ଧୀର ପୁରୁଷ ଅନେକ ଶତବର୍ଷ ସନ୍ତୋଷରେ ରମଣ କରୁ।

Verse 20

बहुसुन्दरनारीभिः सेव्यमानो महातपाः ॥ अमराख्यो भवेत् तत्र गोलोकेषु समाहितः ॥

ବହୁ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀମାନଙ୍କ ସେବାରେ ରହିଥିବା ସେ ମହାତପସ୍ବୀ, ମନକୁ ସମାହିତ କରି, ସେଠାରେ ‘ଅମର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇ ଗୋଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ।

Verse 21

इदमेवापरं चैव चित्रगुप्तस्य भाषितम् ॥ सर्वदेवमया देव्यो सर्ववेदमयास्तथा ॥

ଏହା ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଉକ୍ତି— ‘ଦେବୀମାନେ ସର୍ବଦେବମୟ; ଏବଂ ସେମାନେ ସର୍ବବେଦମୟ ମଧ୍ୟ।’

Verse 22

अमृतं धारयन्त्यश्च प्रचरन्ति महीतले ॥ तीर्थानां परमं तीर्थमतस्तीरथं न विद्यते ॥

ସେମାନେ ଅମୃତ ଧାରଣ କରି ପୃଥିବୀତଳରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି। ଏହା ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରମ ତୀର୍ଥ; ତେଣୁ ଏହାଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ନାହିଁ।

Verse 23

पवित्रं च पवित्राणां पुष्टीनां पुष्टिरेव च ॥ तस्मात्पुरस्तु दातव्यं गवां वै मेध्यकारणात् ॥

ଏହା ପବିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରମ ପବିତ୍ର, ଏବଂ ପୁଷ୍ଟିଦାୟକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ପୁଷ୍ଟି। ତେଣୁ ମେଧ୍ୟତା (ୟଜ୍ଞୀୟ ଶୁଦ୍ଧି)ର କାରଣରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ସମ୍ମୁଖରେ ଗୋଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 24

दध्ना हि त्रिदशाः सर्वे क्षीरेण च महेश्वरः ॥ घृतेन पावको नित्यं पायसेन पितामहः ॥

ଦଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; କ୍ଷୀର ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱର; ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ପାବକ (ଅଗ୍ନିଦେବ); ଏବଂ ପାୟସ ଦ୍ୱାରା ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା।

Verse 25

सकृद्दत्तेन प्रीयन्ते वर्षाणां हि त्रयोदश ॥ तां दत्त्वा चैव पीत्वा च प्रीतो मेध्यस्तु जायते ॥

ଏକଥର ଦାନ କଲେ ସେମାନେ ତେର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ରହନ୍ତି। ତାହା ଦାନ କରି ଏବଂ ନିଜେ ପାନ କଲେ ମନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ ଓ ଯାଜ୍ଞିକ ଶୁଦ୍ଧି (ମେଧ୍ୟତା) ଜନ୍ମେ।

Verse 26

पञ्चगव्येन पीतेन वाजिमेधफलṃ लभेत् ॥ गव्यं तु परमं मेध्यं गव्यादन्यन्न विद्यते ॥

ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ପାନ କଲେ ବାଜିମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଗୋ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ପରମ ମେଧ୍ୟ; ଗୋଦ୍ରବ୍ୟ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି (ଏପରି) ମେଧ୍ୟ ନୁହେଁ ବୋଲି ମନାଯାଏ।

Verse 27

गौ दन्तेषु मरुतो देवा जिह्वायां तु सरस्वती ॥ खुरमध्ये तु गन्धर्वाः खुराग्रेषु तु पन्नगाः ॥

ଗାଈର ଦାନ୍ତମାନେ ମରୁତ୍ ଦେବତାମାନେ, ଏବଂ ଜିହ୍ୱାରେ ସରସ୍ୱତୀ ଅଛନ୍ତି। ଖୁରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ଖୁରର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ପନ୍ନଗ (ସର୍ପ)ମାନେ ଅଛନ୍ତି।

Verse 28

अपाने सर्वतीर्थानि प्रस्रावे जाह्नवी नदी ॥ नानाद्वीपसमाकीर्णाश्चत्वारः सागरास्तथा ॥

ଅପାନରେ (ଗୁଦରେ) ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଅଛି; ପ୍ରସ୍ରାବରେ ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀ (ଗଙ୍ଗା) ଅଛି। ଏବଂ ନାନା ଦ୍ୱୀପରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାରି ସାଗର ମଧ୍ୟ (ସେଠାରେ) ଅଛନ୍ତି।

Verse 29

ऋषयो रोमकूपेषु गोमये पद्मधारिणी ॥ रोम्णि वसन्ति विद्याश्च त्वक्केशेष्वयनद्वयम् ॥

ରୋମକୂପମାନେ ଋଷିମାନେ ବସନ୍ତି; ଗୋମୟରେ ପଦ୍ମଧାରିଣୀ (କମଳଧାରିଣୀ ଦେବୀ) ଅବସ୍ଥିତ। ରୋମରେ ବିଦ୍ୟାମାନେ ବସନ୍ତି; ତ୍ୱକ୍ ଓ କେଶରେ ଦୁଇ ଅୟନ (ଉତ୍ତରାୟଣ–ଦକ୍ଷିଣାୟଣ) ଅଛି।

Verse 30

धैर्यं धृतिश्च शान्तिश्च पुष्टिर्वृद्धिस्तथैव च ॥ स्मृतिर्मेधा तथा लज्जा वपुः कीर्तिस्तथैव च ॥

ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଧୃତି ଓ ଶାନ୍ତି; ତଥା ପୁଷ୍ଟି ଓ ବୃଦ୍ଧି; ସ୍ମୃତି, ମେଧା ଓ ଲଜ୍ଜା; ଏବଂ ଦେହକଳ୍ୟାଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତି—ଏସବୁ ସେଠାରେ ଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

Verse 31

विद्या शान्तिर्मतिश्चैव सन्ततिः परमा तथा ॥ गच्छन्तमनुगच्छन्ति ह्येता गावो न संशयः ॥

ବିଦ୍ୟା, ଶାନ୍ତି, ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଓ ପରମ ସନ୍ତତି—ଏହି ଗାଈମାନେ, ନିଶ୍ଚୟ, ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।

Verse 32

यत्र गावो जगत्तत्र देवदेवपुरोगमाः ॥ यत्र गावस्तत्र लक्ष्मीः सांख्यधर्मश्च शाश्वतः ॥

ଯେଉଁଠି ଗାଈ ଅଛନ୍ତି ସେଠି ଜଗତ୍ (ସମୃଦ୍ଧ ଶୃଙ୍ଖଳା) ଅଛି; ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଅଗ୍ରେ ରଖି ଦେବଗଣ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ। ଯେଉଁଠି ଗାଈ, ସେଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ସାଂଖ୍ୟଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ରହେ।

Verse 33

सर्वरूपेषु ता गावस्तिष्ठन्त्यभिमतास्तथा ॥ भवनॆषु विशालॆषु सर्वप्रासादपङ्क्तिषु ॥

ସେଇ ଗାଈମାନେ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଇଷ୍ଟ ଓ ସମ୍ମାନିତ ଭାବେ ଗଣ୍ୟ; ବିଶାଳ ଭବନମାନଙ୍କରେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାସାଦ-ପଙ୍କ୍ତିମାନଙ୍କରେ ମଧ୍ୟ (ତାଙ୍କର ସନ୍ନିଧି କୁହାଯାଏ)।

Verse 34

स्त्रियश्च पुरुषाश्चैव रक्षन्तश्च सुयन्त्रिताः ॥ शयनासनपानेषु ह्युपविष्टाः सहस्रशः ॥

ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ—ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଓ ସୁନିୟନ୍ତ୍ରିତ—ଶୟନ, ଆସନ ଓ ପାନ-ସେବା ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ହଜାରେ ହଜାରେ ବସିଥାନ୍ତି।

Verse 35

क्रीडन्ति विविधैर्भोगैर्भोगेषु च सहस्रशः ॥ तत्र पानगृहेष्वन्ये पुष्पमालाविभूषिताः ॥

ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗରେ କ୍ରୀଡ଼ା କରନ୍ତି ଏବଂ ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଭୋଗରେ ରମନ୍ତି। ସେଠାରେ ପାନଗୃହରେ ଅନ୍ୟେ ପୁଷ୍ପମାଳାରେ ବିଭୂଷିତ।

Verse 36

भक्ष्याणां विविधानां च भोजनानां च सञ्चयात् ॥ शयनासनपानानि वाजिनो वारणांस्तथा ॥

ବିଭିନ୍ନ ଭକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଭୋଜନର ସଞ୍ଚୟରୁ ସେଠାରେ ଶୟନ, ଆସନ ଓ ପାନୀୟ ଅଛି; ତଥା ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।

Verse 37

उद्यानॆषु तथा चान्या भवनॆषु च पुण्यतः ॥ अनेन सदृशं नास्ति ह्यस्माद् अन्यन्न विद्यते ॥

ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଉଦ୍ୟାନରେ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟବଳରୁ ଭବନରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହା ସଦୃଶ କିଛି ନାହିଁ; ଏହାଠାରୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ସମକକ୍ଷ ଜଣା ନାହିଁ।

Verse 38

अहो सूत्रकृतं शिल्पमहो रत्नैरलङ्कृतम् ॥ एवं गृहाद्गृहं गच्छन्नहं तत्र ततोऽस्तमः ॥

ଆହୋ! ସୂତ୍ରଦ୍ୱାରା କୃତ କି ଅଦ୍ଭୁତ ଶିଳ୍ପ; ଆହୋ! ରତ୍ନଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ! ଏଭଳି ଘରେଘରେ ଯାଉଥିବା ମୁଁ ସେଠାରେ, ସେଇ ସ୍ଥାନରେ, ଥମ୍କିଗଲି (ମୋ ଗତି ଶେଷ ହେଲା)।

Verse 39

ततस्तु निखिलं सम्यग्दृष्ट्वा कर्म महोदयम् ॥ पुनरेवागतः पार्श्वं यमस्य द्विजसत्तमाः ॥

ତାପରେ କର୍ମର ମହୋଦୟ (ମହାଫଳ) ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ସମ୍ୟକ୍ ଦେଖି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସେ ପୁନର୍ବାର ଯମଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଫେରିଆସିଲା।

Verse 40

स कृतार्थः सदा लोके यत्रैषोऽभिप्रयास्यति ॥ तत्र मेध्यं पवित्रं च यत्र स्थास्यत्ययं शुचिः ॥

ସେ ଯେଉଁଠାକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେଠାରେ ସେ ଏହି ଲୋକରେ ସଦା କୃତାର୍ଥ ହୁଏ; ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଶୁଚି ପୁରୁଷ ବସେ, ସେ ସ୍ଥାନ ମେଧ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ବୋଲି ଗଣ୍ୟ।

Verse 41

गोरसस्य तु पूर्णानि भाजनानि सहस्रशः ॥ यत्र दत्त्वा च पीत्वा च बान्धवेभ्यो विभागशः ॥

ସେଠାରେ ଗୋରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଥିଲା; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦାନ କରି ଏବଂ ନିଜେ ପାନ କରି, ବାନ୍ଧବମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାଗରେ ବଣ୍ଟନ କରାଗଲା।

Verse 42

सर्वसन्धिषु साध्याश्च चन्द्रादित्यौ तु लोचने ॥ ककुदे सर्वक्षत्राणि लाङ्गूले धर्म आश्रितः ॥

ତାହାର ସମସ୍ତ ସନ୍ଧିସ୍ଥାନରେ ସାଧ୍ୟଗଣ ଅଛନ୍ତି; ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ। କକୁଦରେ ସମସ୍ତ କ୍ଷାତ୍ରଶକ୍ତି; ଏବଂ ଲାଙ୍ଗୁଳରେ ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।

Verse 43

अपश्यन् विविधास्तत्र स्त्रियश्च शुभलोचनाः ॥ शोभयन्ति स्त्रियः काश्चिज्जलक्रीडा गतास्तथा ॥

ସେ ସେଠାରେ ଶୁଭଲୋଚନା ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲା; ଏବଂ କିଛି ସ୍ତ୍ରୀ ଜଳକ୍ରୀଡାକୁ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସ୍ଥାନକୁ ଶୋଭାୟିତ କରୁଥିଲେ।