Adhyaya 199: Description of the Torments of Rebirth: The Asipatravana Punishment and the Mechanics of Karmic Retribution

Verse 1

पुनः संसारचक्रयातनास्वरूपवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ तस्मिन् क्षितितलं सर्वमायसैः कण्टकैश्चितम् ॥ प्रभवन्ति पुनः केचिद्विषमं तमसाश्रितम्

ପୁନଃ ସଂସାରଚକ୍ରର ଯାତନାର ସ୍ୱରୂପବର୍ଣ୍ଣନ। ଋଷିପୁତ୍ର କହିଲେ—ସେଠାରେ ପୃଥିବୀର ସମଗ୍ର ତଳ ଲୋହା କଣ୍ଟକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏବଂ ପୁନର୍ବାର କେହି କେହି ସେଠାରେ ଉଦ୍ଭବିତ ହୋଇ ଅନ୍ଧକାରାଶ୍ରିତ ବିଷମ ଭୂମିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

Verse 2

अथान्ये छिन्नपादास्तु छिन्नपाणिशिरोधराः ॥ पापाचारास्तथा देशादुपसर्पत मा चिरम्

ତାପରେ ଅନ୍ୟେ—ଯାହାଙ୍କ ପାଦ ଛିନ୍ନ, ହସ୍ତ ଓ ଗ୍ରୀବା ଛିନ୍ନ—ସେମାନେ ପାପାଚାରୀ। (କୁହାଗଲା:) ‘ସେ ଦେଶଦିଗରୁ ନିକଟକୁ ଆସ; ଦେରି କରନି।’

Verse 3

ये तु धर्मरताः दाता वपुष्मन्तो यथा गृहे ॥ परिपान्ति क्षितिं सर्वे पात्यन्ते पापकाःरिणः

ଯେମାନେ ଧର୍ମରେ ରତ ଓ ଦାନଶୀଳ, ସେମାନେ ନିଜ ଗୃହରେ ଥିବା ପରି ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ପାପକର୍ମୀମାନେ ଅଧଃପାତକୁ ପତିତ କରାଯାନ୍ତି।

Verse 4

याचमानाः स्थिताः नित्यं सुशीतैस्तोयभोजनैः ॥ स्त्रियः श्रीरूपसंकाशाः सुकुमाराः सुभोजनाः

ସେମାନେ ସଦା ଯାଚକଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଅତିଶୀତଳ ଜଳ ଓ ଭୋଜନ ସହିତ ରହନ୍ତି। ସେଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀରୂପସଦୃଶ, ସୁକୁମାର ଓ ସୁଭୋଜନଯୁକ୍ତ।

Verse 5

कृत्वा पूजां परां तत्र प्रतीक्षन्ते परं जनम् ॥ अग्नितप्ते सुघोरे च निक्षिप्यन्ते शिलातले

ସେଠାରେ ପରମ ପୂଜା କରି ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନିତପ୍ତ ଅତିଘୋର ସ୍ଥାନରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶିଳାତଳରେ ନିକ୍ଷେପ କରାଯାଏ।

Verse 6

आलोके च प्रदर्श्यन्ते वृक्षाश्च भुवनानि च ॥ आयान्ति दह्यमानेषु पृष्ठपादोदरेषु च

ଆଲୋକରେ ବୃକ୍ଷ ଓ ଭୁବନମାନ ଦେଖାଯାଏ; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପିଠି, ପାଦ ଓ ଉଦର ଦହୁଥିବାବେଳେ ସେମାନେ ଆସନ୍ତି।

Verse 7

तत्र गत्वा तु ते दूताः प्रविशन्ति सुदारुणाः ॥ क्लिश्यन्ति बहवस्तत्र त्रातारं नाप्नुवन्ति ते

ସେଠାକୁ ଯାଇ ସେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାରୁଣ ଦୂତମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଅନେକେ କ୍ଲେଶ ଭୋଗନ୍ତି; ସେମାନେ ତ୍ରାତାକୁ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

Verse 8

अथान्ये तु श्वभिर्घोरैरापादतलमस्तकम् ॥ भक्ष्यमाणा रुदन्तश्च क्रोशन्तश्च पुनःपुनः

ତାପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟଙ୍କର କୁକୁରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଦତଳରୁ ମସ୍ତକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ କାନ୍ଦନ୍ତି ଓ ପୁନଃପୁନଃ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରନ୍ତି।

Verse 9

अथान्ये तु महारूपा महादंष्ट्रा भयानकाः ॥ सूचীমुखं कृताः पापाः क्षुधितास्तृषितास्तथा

ତାପରେ ଅନ୍ୟ ପାପୀମାନେ ମହାରୂପ, ମହାଦଂଷ୍ଟ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ସୂଚୀ ପରି ମୁହଁ ଥିବା ଭାବେ କରାଯାନ୍ତି; ସେମାନେ ଭୁଖା ଓ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 10

अयःशरमयी नारी वह्नितप्ता सुदारुणा ॥ आलिङ्गति नरं तत्र धावन्तं चानुधावति

ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିତପ୍ତ, ଲୋହାର ଶରମୟୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦୟ ଏକ ନାରୀ ସେ ପୁରୁଷକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ; ସେ ଦୌଡ଼ିଲେ ସେ ମଧ୍ୟ ପଛୁଆଇ ଦୌଡ଼େ।

Verse 11

धावन्तं चानुधावन्ती त्विदं वचनमब्रवीत् ॥ अहं ते भगिनी पाप ह्यहं भार्या सुतस्य ते

ସେ ଦୌଡ଼ୁଥିବାବେଳେ ପଛୁଆଇ ଦୌଡ଼ି ସେ ଏହି କଥା କହିଲା—“ହେ ପାପୀ! ମୁଁ ତୋର ଭଗିନୀ; ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ତୋର ପୁତ୍ରର ଭାର୍ଯ୍ୟା।”

Verse 12

मातृष्वसा ते दुर्बुद्धे मातुलानी पितृष्वसा ॥ गुरुभार्या मित्रभार्या भ्रातृभार्या नृपस्य च

“ହେ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି! ମୁଁ ତୋର ମାତୃଷ୍ୱସା, ତୋର ମାତୁଳାନୀ, ତୋର ପିତୃଷ୍ୱସା, ଗୁରୁଭାର୍ଯ୍ୟା, ମିତ୍ରଭାର୍ଯ୍ୟା, ଭ୍ରାତୃଭାର୍ଯ୍ୟା—ଏବଂ ନୃପର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ।”

Verse 13

श्रोत्रियाणां द्विजातीनां जाया वै धर्षितास्त्वया॥ मोक्ष्यसे न हि पापात्त्वं रसातलगतो यथा॥

“ତୁମେ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଧର୍ଷଣ/ଅପମାନ କରିଛ। ସେହି ପାପରୁ ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେବ ନାହିଁ—ରସାତଳକୁ ପତିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଯେପରି ସହଜେ ଛୁଟେ ନାହିଁ।”

Verse 14

किं प्रधावसि निर्लज्ज व्यसनैश्चोपपादितः॥ हनिष्येऽहं ध्रुवं पाप यथा कर्म त्वया कृतम्॥

ହେ ନିର୍ଲଜ୍ଜ! ନିଜ ବ୍ୟସନରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ତୁ କାହିଁକି ଏଦିକ-ସେଦିକ ଦୌଡ଼ୁଛୁ? ହେ ପାପୀ, ତୁ ଯେ କର୍ମ କରିଛୁ, ସେହି କର୍ମାନୁସାରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୋତେ ଦଣ୍ଡ ଦେବି।

Verse 15

एवं वै बोधयन्तीह श्रावयन्ति पुनःपुनः॥ अभिद्रवन्ति तं पापं घोररूपा भयानकाः॥

ଏଭଳି ଏଠାରେ ତାକୁ ବୋଧ କରାଇ ଏବଂ ପୁନଃପୁନଃ ଶୁଣାଇ, ଘୋର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭୟାନକ ସତ୍ତ୍ୱମାନେ ସେହି ପାପୀ ଉପରେ ଧାଇ ପଡ଼ନ୍ତି।

Verse 16

ज्ञानिनां च सहस्रेषु जातं जातं तथा स्त्रियः॥ अनुपीड्य दुरात्मानं धर्षयन्ति सुदारुणम्॥

ହଜାର ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ପୁନଃପୁନଃ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସେହି ଦୁରାତ୍ମାକୁ ଚାପି ଧରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦୟତାରେ ଅପମାନ କରି ପୀଡ଼ା ଦିଅନ୍ତି।

Verse 17

वृषलीर्बहुलैर्दुःखैः किं क्रन्दसि पुनः पुनः॥ किं क्रन्दसि सुदुर्बुद्धे परिष्वक्तः स्वयं मया॥

ହେ ବୃଷଲୀ! ବହୁ ଦୁଃଖରେ ଆବୃତ ହୋଇ ତୁ କାହିଁକି ପୁନଃପୁନଃ କାନ୍ଦୁଛୁ? ହେ ଅତି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି, ତୁ ନିଜେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗିତ/ବନ୍ଧିତ ଥିବାବେଳେ କାହିଁକି ବିଲାପ କରୁଛୁ?

Verse 18

दशधा त्वं मया पाप नीयमानः पुनःपुनः॥ अञ्जलिं वापि कुर्वाणो याचमानो न लज्जसे॥

ହେ ପାପୀ! ତୁ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦଶ ପ୍ରକାରେ ପୁନଃପୁନଃ ଟାଣି ନିଆଯାଉଛୁ; ତଥାପି ଅଞ୍ଜଳି କରି ଯାଚନା କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁ ଲଜ୍ଜିତ ହେଉନାହୁଁ।

Verse 19

तत्र तत्रैव पाप त्वां न त्यक्ष्ये पारदारिकम्॥ लोहयष्टिप्रहारैश्च ताडयन्ति पुनःपुनः॥

ସେଠା ସେଠାରେ ହେ ପାପୀ, ମୁଁ ତୋତେ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ—ହେ ପରସ୍ତ୍ରୀଗାମୀ। ଲୋହ ଦଣ୍ଡର ପ୍ରହାରରେ ସେମାନେ ତୋତେ ପୁନଃପୁନଃ ପିଟନ୍ତି।

Verse 20

गोपालाः इव दण्डेन कालयन्तो मुहुर्मुहुः॥ व्याघ्रसिंहशृगालैश्च तथा गर्दभराक्षसैः॥

ଗୋପାଳମାନେ ଦଣ୍ଡରେ ହାଙ୍କିବା ପରି ସେମାନେ ତାକୁ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ଆଗକୁ ହାଙ୍କନ୍ତି; ଏବଂ ବାଘ, ସିଂହ, ଶୃଗାଳ ଓ ଗର୍ଦ୍ଧଭ-ସଦୃଶ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି।

Verse 21

भक्ष्यन्ते श्वापदैरन्यैः श्वभिः काकैस्तथापरे॥ असिं तालवनं तत्र धूमज्वालासमाकुलम्॥

ଅନ୍ୟ ଶ୍ୱାପଦମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରନ୍ତି; କୁକୁର ଓ କାଉମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଛିଣ୍ଡି ଖାଆନ୍ତି। ସେଠାରେ ଧୂଆଁ ଓ ଜ୍ୱାଳାରେ ଭରିଥିବା ଖଡ୍ଗମୟ ତାଳବନ ଅଛି।

Verse 22

दावाग्निसदृशाकारं प्रदीप्तं सर्वतोऽर्चिषा॥ तत्र क्षिप्त्वा ततः पापं यमदूतैः सुदारुणैः॥

ଏହା ଦାବାଗ୍ନି ସଦୃଶ ଆକାରର, ସବୁଦିଗରେ ଜ୍ୱାଳାରେ ପ୍ରଦୀପ୍ତ। ସେଠାରେ ସେହି ପାପୀକୁ ନିକ୍ଷେପ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁର ଯମଦୂତମାନେ (ତାକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଅନ୍ତି)।

Verse 23

तत्र छिन्नाश्च दग्धाश्च हन्यमानाश्च सर्वशः ॥ विधृष्टा विकृताश्चैव दह्यमाना नदन्ति ते ॥

ସେଠାରେ ସେମାନେ ଛିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଦଗ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ସବୁଦିଗରେ ପ୍ରହାର ପାଆନ୍ତି। ଅପମାନିତ ଓ ବିକୃତ କରାଯାଇ, ଜଳୁଥିବାବେଳେ ସେମାନେ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରନ୍ତି।

Verse 24

असितालवनद्वारि ये तिष्ठन्ति महारथाः ॥ पापकर्मसमायुक्तास्तर्जयन्ति सुदारुणाः ॥

ଅସିତାଲବ ବନର ଦ୍ୱାରେ ମହାରଥୀମାନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ପାପକର୍ମରେ ଯୁକ୍ତ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦୟମାନେ ଆସୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ କଠୋର ଭାବେ ତର୍ଜନା କରନ୍ତି।

Verse 25

भो भो पापसमाचाराः धर्मसेतुविनाशकाः ॥ अतो निमित्तं पापिष्ठा यातनाभिः सहस्रशः ॥

‘ହୋ ହୋ ପାପାଚାରୀମାନେ, ଧର୍ମସେତୁ-ବିନାଶକମାନେ! ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ମହାପାପୀମାନେ, ତୁମେ ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଯାତନା ସହିତ ଦଣ୍ଡିତ ହେବ।’

Verse 26

दह्यमानान् सुतप्तांश्च संश्रयन्ते द्रुमान् पुनः ॥ असिपत्रैस्ततो वृक्षाच्छिन्दन्ति बहुशो नरान् ॥

ଦହିଯାଉଥିବା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତପ୍ତ ହୋଇ ସେମାନେ ପୁନଃ ଗଛମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେନ୍ତି; ତାପରେ ସେଇ ଗଛରୁ ଖଡ଼୍ଗସଦୃଶ ପତ୍ରମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର କାଟିଦିଅନ୍ତି।

Verse 27

अनुभूयेह तत्सर्वं मानुष्यं यदि यास्यथ ॥ कुलेषु सुदरिद्राणां गर्भवासेन पीडिताः ॥

ଏଠାରେ ଏ ସବୁ ଅନୁଭବ କରି ଯଦି ତୁମେ ମାନବ ଜନ୍ମକୁ ଯିବ, ତେବେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଗର୍ଭବାସର ପୀଡାରେ ପୀଡିତ ହେବ।

Verse 28

पक्षिणश्चायसैस्तुण्डैर्व्याघ्राश्चैव सुदारुणाः ॥ तत्र घोरा बहुविधाः क्रव्यादाः श्वादयस्तथा ॥

ସେଠାରେ ଲୋହା ଠୁଣ୍ଡ ଥିବା ପକ୍ଷୀ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ବାଘ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ କୁକୁର ଆଦି ନାନା ପ୍ରକାର ଘୋର ମାଂସଭକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।

Verse 29

खादन्ति रुषितास्तत्र बहवो हिंसका नरान् ॥ ऋक्षद्वीपिसमाकीर्णे बहुकीटपिपीलिके ॥

ସେଠାରେ କ୍ରୋଧିତ ଅନେକ ହିଂସ୍ର ପ୍ରାଣୀ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରନ୍ତି—ଭାଲୁ ଓ ଚିତାବାଘରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅନେକ କୀଟ ଓ ପିପିଳିକାରେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ।

Verse 30

असितालवने विप्रा बहुदुःखसमाकुले ॥ तत्र क्षिप्ता मया दृष्टा यमदूतैर्महाबलैः ॥

ହେ ବିପ୍ରମାନେ, ବହୁ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସିତାଲବନରେ—ଯମଙ୍କ ମହାବଳୀ ଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବାକୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି।

Verse 31

असिपत्रे सुभग्नाङ्गाः शूललग्नास्तथाऽपरे ॥ तथाऽपरो महादेशो नानारूपो भयानकः ॥

ଅସିପତ୍ରରେ କେହିଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି, ଆଉ କେହି ଶୂଳରେ ବିଧ୍ଧ; ତଥା ଆଉ ଗୋଟିଏ ବିଶାଳ ଦେଶ ଅଛି, ନାନାରୂପ ଓ ଭୟଙ୍କର।

Verse 32

पुष्करिण्यश्च वाप्यश्च ह्रदा नद्यस्तथैव च ॥ तडागानि च कूपाश्च रुधिरस्य सहस्रशः ॥

ସେଠାରେ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଓ ବାପୀ, ହ୍ରଦ ଓ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ରକ୍ତର ତଡାଗ ଓ କୂପ ସହସ୍ରଶଃ ଅଛି।

Verse 33

पूतिमांसकृमीणां च अमेध्यस्य तथैव च॥ अन्यानि च मया तत्र दृष्टानि मुनिसत्तमाः॥

ସେଠାରେ ମୁଁ ପଚା ମାଂସରେ କୀଟମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ସେହିପରି ଅମେଧ୍ୟ ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଦେଖିଲି; ଆଉ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।

Verse 34

तत्र क्लिश्यन्ति ते पापास्तस्मिन्मध्ये सहस्रशः॥ जिघ्रन्तश्च तथा गन्धं मज्जन्तश्च सहस्रशः॥

ସେଠାରେ ତାହାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସେ ପାପୀମାନେ ସହସ୍ରେ ସହସ୍ରେ କ୍ଲେଶ ଭୋଗନ୍ତି; ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଶୁଘି ଏବଂ ସହସ୍ରେ ସହସ୍ରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି।

Verse 35

अस्थिपाषाणवर्षाणि रुधिरस्य बलाहकाः॥ अश्मवर्षाणि ते घोराः पातयन्ति सहस्रशः॥

ରକ୍ତର ମେଘମାନେ ଅସ୍ଥି ଓ ପାଷାଣର ବର୍ଷା କରନ୍ତି; ସେ ଘୋରମାନେ ସହସ୍ରେ ସହସ୍ରେ ଶିଳାବର୍ଷା ପାତୟନ୍ତି।

Verse 36

धावतां प्लवतां चैव हा हतोऽस्मीति भाषिणाम्॥ प्राहतानां पुनः शब्दो वध्यतां च सुदारुणः॥

ଯେମାନେ ଧାଉଥିଲେ ଓ ପ୍ଲବନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ‘ହା, ମୁଁ ହତ!’ ବୋଲି କହୁଥିଲେ—ସେମାନଙ୍କ ପୁନଃ ପ୍ରହାର ଓ ବଧର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାରୁଣ ଶବ୍ଦ ହେଲା।

Verse 37

क्वचित्स्थूलैस्तथा बद्धः उद्बद्धश्च क्वचित्तथा॥ हाहाभयानकोन्मिश्रः शब्दोऽश्रूयत दारुणः॥

କେଉଁଠି କେହି ମୋଟା ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧା ଥିଲେ, ଆଉ କେଉଁଠି ପୁନଃ ଖୋଲା ହେଉଥିଲେ; ‘ହା ହା’ ଓ ଭୟ ମିଶ୍ରିତ ଦାରୁଣ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା।

Verse 38

अपश्यं पुनरन्यत्र यत्स्मृत्वा चोद्विजेन्नरः॥

ପୁନର୍ବାର ମୁଁ ଅନ୍ୟତ୍ର ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲି, ଯାହାକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମାତ୍ରେ ମନୁଷ୍ୟ ଭୟରେ କମ୍ପିଉଠେ।

Verse 39

अन्नानि दीयमानानि भक्ष्याणि विविधानि च॥ भोज्यानि लेह्यचोष्याणि यैर्निषिद्धं दुरात्मभिः॥

ଦିଆଯାଉଥିବା ଅନ୍ନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭକ୍ଷ୍ୟ—ଭୋଜ୍ୟ, ଲେହ୍ୟ ଓ ଚୋଷ୍ୟ—ଯାହାଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତମାନେ ନିଷିଦ୍ଧ କର୍ମ କଲେ।

Verse 40

न मोक्ष्यसे मया पाप कुतो गच्छसि मूढ वै॥ यत्र यत्र प्रयासि त्वमिति गत्वा यमालये॥

ହେ ପାପୀ, ମୁଁ ତୋତେ ମୁକ୍ତ କରିବି ନାହିଁ; ହେ ମୂଢ, ତୁ କେଉଁଠି ଯିବୁ? ତୁ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବୁ…—ଏଭଳି ଯମାଳୟକୁ ଯାଇ କୁହାଗଲା।

Verse 41

भोगैश्च पीडिता नित्यं उत्पत्स्यथ सुदुर्गताः॥ अग्निज्वालानिभास्तत्र अग्निस्पर्शा महारवाः॥

ଭୋଗରୂପ ଯାତନାରେ ସଦା ପୀଡିତ ହୋଇ ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗତିରେ ପଡି ଉଛଳିବ; ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ସଦୃଶ, ଅଗ୍ନିସ୍ପର୍ଶଯୁକ୍ତ, ମହା ଆର୍ତ୍ତନାଦ ହୁଏ।

Verse 42

क्रन्दतां करुणोन्मिश्रं दिशोऽपूऱ्यन्त सर्वशः॥ क्वचिद्बद्धः क्वचिद्रुद्धः क्वचिद्विद्धः सुदारुणैः॥

କରୁଣ ବିଲାପମିଶ୍ରିତ କ୍ରନ୍ଦନରେ ଦିଗମାନେ ସବୁଦିଗରେ ପୂରିଗଲା; କେଉଁଠି କେହି ବନ୍ଧା, କେଉଁଠି ରୁଦ୍ଧ, କେଉଁଠି ଅତି ଦାରୁଣ ଉପାୟରେ ବିଦ୍ଧ ଥିଲା।