Adhyaya 143: Exposition of the Glory of the Mandāra Sacred Grove

Verse 1

अथ मन्दारमहिमनिर्णूपणम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि एकान्तं शृणु सुन्दरि ॥ स्थानं मे परमं गुह्यं मद्भक्तानां सुखावहम्

ଏବେ ମନ୍ଦାରର ମହିମା-ନିରୂପଣ। ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ—ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ପୁନଃ ଆଉ ଗୋଟିଏ କଥା କହିବି; ଏକାନ୍ତରେ ଶୁଣ। ମୋର ପରମ ଗୁହ୍ୟ ଧାମ, ଯାହା ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କଲ୍ୟାଣ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

Verse 2

जाह्नव्या दक्षिणे कूले विन्ध्यपृष्ठसमाश्रितम् ॥ मन्दारेति च विख्यातं सर्वभागवतप्रियम्

ଜାହ୍ନବୀ (ଗଙ୍ଗା)ର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତଶ୍ରେଣୀକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ‘ମନ୍ଦାର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଭାଗବତ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ।

Verse 3

तत्र त्रेतायुगॆ भूमे रामो नाम महाद्युतिः ॥ भविष्यति न सन्देहः स च मां स्थापयिष्यति

ହେ ଭୂମି! ସେଠାରେ ତ୍ରେତାୟୁଗରେ ‘ରାମ’ ନାମକ ମହାତେଜସ୍ବୀ ନିଶ୍ଚୟ ଉଦ୍ଭବିବେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଏବଂ ସେ ସେଠାରେ ମୋତେ ସ୍ଥାପନ କରିବେ।

Verse 4

नारायणमुखाच्छ्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा ॥ उवाच मधुरं वाक्यं लोकनाथं जनार्दनम्

ନାରାୟଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହା ଶୁଣି ଧର୍ମକାମିନୀ ବସୁନ୍ଧରା (ପୃଥିବୀ) ଲୋକନାଥ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ମଧୁର ବାକ୍ୟ କହିଲେ।

Verse 5

धरण्युवाच ॥ देवदेव महादेव हरे नारायण प्रभो ॥ मन्दारेति त्वया प्रोक्तं देवधर्मार्थसंयुतम्

ଧରଣୀ କହିଲେ—ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ମହାଦେବ! ହେ ହରି, ହେ ନାରାୟଣ, ହେ ପ୍ରଭୁ! ଆପଣ ‘ମନ୍ଦାର’କୁ ଦେବୀୟ, ଧର୍ମଯୁକ୍ତ ଓ ଅର୍ଥସଂଯୁକ୍ତ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।

Verse 6

मन्दारे कानि कर्माणि कुर्वन्ति च ततो नराः ॥ कांश्च लोकान्प्रपद्यन्ते तत्र कर्मकृतो नराः

ମନ୍ଦାରରେ ଲୋକେ କେଉଁ କେଉଁ କର୍ମ କରନ୍ତି? ଏବଂ ସେଠାରେ ସେହି କର୍ମ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ କେଉଁ କେଉଁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି?

Verse 7

मन्दारे कानि गुह्यानि रहस्यं किञ्च तत्र वै ॥ वक्तुमर्हस्यशेषेण परं कौतूहलं मम ॥

ମନ୍ଦାରରେ କେଉଁ କେଉଁ ଗୁହ୍ୟ ବିଷୟ ଅଛି, ଏବଂ ସେଠାରେ ସତ୍ୟସତ୍ୟ କେଉଁ ରହସ୍ୟ ଅଛି? ଦୟାକରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବାକୁ ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ; ମୋର କୌତୂହଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର।

Verse 8

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु सुन्दरि यत्नेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ कथयिष्यामि ते गुह्यां मन्दारस्य महाक्रियाम् ॥

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ—ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଯାହା ମୋତେ ପଚାରୁଛ, ତାହା ଯତ୍ନରେ ଶୁଣ। ମନ୍ଦାର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଗୁହ୍ୟ ମହାକ୍ରିୟା ମୁଁ କହିବି।

Verse 9

क्रीडमानोऽस्महं तत्र मन्दारे पुष्पिते तदा ॥ मन्दारपुष्पमादाय मनोज्ञं न्यस्य वै हृदि ॥

ମନ୍ଦାର ଫୁଲିଥିବା ସମୟରେ ମୁଁ ସେଠାରେ କ୍ରୀଡା କରୁଥିଲି। ମନୋହର ମନ୍ଦାର ପୁଷ୍ପ ନେଇ ମୋ ହୃଦୟ ଉପରେ ରଖିଲି।

Verse 10

विन्ध्ये च मत्प्रभावेण मन्दारश्च महाद्रुमः ॥ स्थितोऽहं तत्र सुभगे भक्तानुग्रहकाम्यया ॥

ବିନ୍ଧ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ମୋ ପ୍ରଭାବରେ ସେଇ ମହା ମନ୍ଦାର ବୃକ୍ଷ ଅବସ୍ଥିତ। ହେ ସୁଭଗେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ସେଠାରେ ରହୁଛି।

Verse 11

दर्शनीयतमं स्थानं मनोज्ञं च शिलातलम् ॥ यत्र तिष्ठाम्यहं देवि मन्दारद्रुममाश्रितः ॥

ସେଠା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦର୍ଶନୀୟ ସ୍ଥାନ, ଏବଂ ମନୋହର ଶିଳାତଳ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ଯେଉଁଠାରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ମନ୍ଦାର ବୃକ୍ଷକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି।

Verse 12

विस्मयं शृणु सुश्रोणि मन्दारेऽस्मिन्महाद्रुमे ॥ द्वादश्यां च चतुर्दश्यां स पुष्पति महाद्रुमः ॥

ହେ ସୁଶ୍ରୋଣି, ଏକ ବିସ୍ମୟ ଶୁଣ—ଏହି ମହା ମନ୍ଦାର ବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ପୁଷ୍ପିତ ହୁଏ।

Verse 13

तत्र मध्याह्नवेलायां वीक्ष्यमाणो जनैस्ततः ॥ ततोऽन्यदिनमासाद्य दृश्यते न कदाचन ॥

ସେଠାରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନବେଳେ ଲୋକେ ତାହାକୁ ଦେଖନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ପରଦିନ ଆସିଲେ ତାହା ପୁଣି କେବେ ସେହିପରି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।

Verse 14

अथ प्राणान्प्रमुच्येत कुण्डे मन्दारसंस्थिते ॥ तपः कृत्वा वरारोहे मम लोकं स गच्छति ॥

ତାପରେ, ହେ ଶୁଭାଙ୍ଗୀ, ମନ୍ଦାରସ୍ଥ କୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରି ତପ କଲେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 15

तस्य चोत्तरपार्श्वे च प्रापणं नाम वै गिरिः ॥ तिस्रो धाराः पतन्त्यत्र दक्षिणां दिशमाश्रिताः ॥

ତାହାର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ‘ପ୍ରାପଣ’ ନାମକ ପର୍ବତ ଅଛି; ଏଠାରେ ତିନୋଟି ଧାରା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ପଡ଼େ।

Verse 16

स्नानकुण्डमिति ख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥ दक्षिणे पतते धारा स्रवते चोत्तरामुखम् ॥

ସେହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୋର ପରମ ତୀର୍ଥ ‘ସ୍ନାନକୁଣ୍ଡ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଧାରା ଦକ୍ଷିଣେ ପଡ଼ି ଉତ୍ତରମୁଖେ ବହେ।

Verse 17

तस्मिन् मन्दारकुण्डे तु एकभक्तोषितो नरः ॥ स्नानं करोति शुद्धात्मा स गच्छेत् परमां गतिम् ॥

ସେହି ମନ୍ଦାରକୁଣ୍ଡରେ ଏକଭକ୍ତ ବ୍ରତ ପାଳନ କରି ଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ନର ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 18

तत्र स्नातो वरारोहे एकरात्रोषितो नरः ॥ मोदनं दक्षिणे शृङ्गे तस्मिन् मेरौ शिलोच्चये ॥

ହେ ବରାରୋହେ! ଯେ ପୁରୁଷ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଏକ ରାତି ରହେ, ସେ ସେଇ ଶିଳାମୟ ଉଚ୍ଚ ମେରୁର ଦକ୍ଷିଣ ଶିଖରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ।

Verse 19

तस्य पूर्वोत्तरे पार्श्वे गुह्यं वैकुण्ठकारणम् ॥ यत्र धारा पतत्येका हरिद्रावर्णसन्निभा ॥

ତାହାର ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ‘ବୈକୁଣ୍ଠ-କାରଣ’ ନାମକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଅଛି; ସେଠାରେ ହଳଦୀବର୍ଣ୍ଣ ସଦୃଶ ଏକମାତ୍ର ଧାରା ପଡ଼େ।

Verse 20

यस्तत्र कुरुते स्नानम् एकरात्रोषितो नरः ॥ नाकपृष्ठं समासाद्य मोदते सह दैवतैः ॥

ଯେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଏକ ରାତି ରହେ, ସେ ନାକପୃଷ୍ଠ (ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ) ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 21

तथात्र मुञ्चते प्राणान् कृतकृत्यः सुनिश्चितः ॥ तारयित्वा कुलं सर्वं मम लोकं प्रपद्यते ॥

ସେହିପରି, ଯେ ଏଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ—କୃତକୃତ୍ୟ ଓ ଦୃଢ଼ନିଶ୍ଚୟୀ ହୋଇ—ସେ ସମଗ୍ର କୁଳକୁ ତାରି ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 22

तस्य दक्षिणपूर्वेण समस्रोतो वराङ्गने ॥ पतते विन्ध्यशृङ्गेषु अगाधश्च महाह्रदः ॥

ହେ ବରାଙ୍ଗନେ! ତାହାର ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗରେ ସମପ୍ରବାହୀ ଧାରା ବିନ୍ଧ୍ୟ ଶିଖରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବତରେ; ସେଠାରେ ଏକ ମହାନ ଅଗାଧ ହ୍ରଦ ଅଛି।

Verse 23

तत्र स्नानं तु कुर्वीत एकभक्तोषितो नरः ॥ मोदते पूर्वपार्श्वे तु तस्मिन् मेरौ शिलोच्चये ॥

ସେଠାରେ ଏକଭକ୍ତ ବ୍ରତ ପାଳନ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ନାନ କରିବ; ସେଇ ଶିଳାମୟ ଉଚ୍ଚ ମେରୁର ପୂର୍ବ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।

Verse 24

अथात्र मुञ्चते प्राणान् मम चित्तव्यवस्थितः ॥ छित्वा वै सर्वसंसारं मम लोकं स गच्छति ॥

ତାପରେ ଯେ ଏଠାରେ ମୋତେ ଚିତ୍ତରେ ସ୍ଥାପିତ କରି ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ସମଗ୍ର ସଂସାରବନ୍ଧନ ଛେଦି ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 25

मन्दारस्य तु पूर्वेण गुह्यं कोटरसंस्थितम् ॥ यत्र धारा पतत्येका मुसलाकृतिका शुभा ॥

ମନ୍ଦାରର ପୂର୍ବଦିଗରେ କୋଟରରେ ଅବସ୍ଥିତ ଗୁହ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଛି; ସେଠାରେ ମୁସଳାକାର ଏକମାତ୍ର ଶୁଭ ଧାରା ପଡ଼େ।

Verse 26

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चभक्तोषितो नरः ॥ मोदते पूर्वपार्श्वे च मेरौ तस्मिन् शिलोच्चये ॥

ସେଠାରେ ପଞ୍ଚଭକ୍ତ ବ୍ରତ ପାଳନ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ବିଧିପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ କରିବ; ସେଇ ଶିଳାମୟ ଉଚ୍ଚ ମେରୁର ପୂର୍ବ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।

Verse 27

अथात्र मुञ्चते प्राणान् कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ मेरुशृङ्गं समुत्सृज्य मम लोकं च गच्छति ॥

ତାପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍କର ବ୍ରତକର୍ମ କରି ସେ ଏଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ; ମେରୁର ଶୃଙ୍ଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଏ।

Verse 28

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत अहोरात्रोषितो नरः ॥ मोदते दक्षिणे शृङ्गे महामेरौ शिलोच्चये ॥

ସେଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ଏକ ଦିନ ଏକ ରାତି ରହି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ମହାମେରୁର ଉଚ୍ଚ ଶିଳାମୟ ଦକ୍ଷିଣ ଶୃଙ୍ଗରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।

Verse 29

अथात्र मुञ्चते प्राणान्कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ मेरुशृङ्गं परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते ॥

ତାପରେ ଏଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍କର ବ୍ରତ/କର୍ମ କରି ସେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ; ମେରୁଶୃଙ୍ଗକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରି ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 30

दक्षिणे पश्चिमे भागे मन्दारस्य यशस्विनि ॥ अत्र धारा पतत्येका आदित्यसमतेजसा ॥

ଯଶସ୍ବୀ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଭାଗରେ ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଧାରା ପଡ଼େ; ତାହାର ତେଜ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ।

Verse 31

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत अहोरात्रोषितो नरः ॥ मोदते पश्चिमे भागे ध्रुवो यत्र प्रवर्तते ॥

ସେଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ଏକ ଦିନ ଏକ ରାତି ରହି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ପଶ୍ଚିମ ଭାଗରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଧ୍ରୁବଙ୍କ ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ (ସ୍ଥିର ପଥ) କୁହାଯାଏ।

Verse 32

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मव्यवस्थितः ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो मम लोके च मोदते ॥

ତାପରେ ଏଠାରେ ମୋର ବିଧିଅନୁସାରେ କର୍ମରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ ସେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ; ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ମୋର ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 33

तस्य पश्चिमपार्श्वे तु गुह्यं देवसमन्वितम् ॥ चक्रावर्त्तमिति ख्यातमगाधश्च महाह्रदः ॥

ତାହାର ପଶ୍ଚିମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦେବସମନ୍ୱିତ ଏକ ଗୁହ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ‘ଚକ୍ରାବର୍ତ୍ତ’ ନାମେ ଖ୍ୟାତ; ସେଠାରେ ଅଗାଧ ଗଭୀର ଏକ ମହାହ୍ରଦ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

Verse 34

स्नानं करोति यस्तत्र पञ्चभक्तोषितो नरः ॥ मोदते मेरुशृङ्गेषु स्वच्छन्दगमनालयः ॥

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରେ—‘ପଞ୍ଚଭକ୍ତ’ ନିୟମରେ ଆହାର କରି ବସିଥାଏ—ସେ ମେରୁର ଶୃଙ୍ଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରେ, ଏବଂ ନିର୍ବାଧ ଗମନ-ସ୍ୱଭାବଯୁକ୍ତ ଧାମ ପାଏ।

Verse 35

अथ वै मुञ्चते प्राणांश्चक्रवर्ती महायशाः ॥ शृङ्गान्सर्वान्परित्यज्य मोदते मम सन्निधौ ॥

ତାପରେ ନିଶ୍ଚୟ ମହାଯଶସ୍ବୀ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ; ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଗ ପରିତ୍ୟାଗ କରି ସେ ମୋ ସନ୍ନିଧିରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 36

दिशं वायव्यमाश्रित्य तस्मिन्विन्ध्यशिलोच्चये ॥ तिस्रो धाराः पतन्त्यत्र मुसलाकृतयः शुभाः ॥

ବାୟବ୍ୟ ଦିଗକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ବିନ୍ଧ୍ୟର ସେଇ ଉଚ୍ଚ ଶିଳୋଚ୍ଚୟରେ ଏଠାରେ ତିନୋଟି ଶୁଭ ଧାରା ପଡ଼େ, ଯାହା ମୁସଳାକୃତି।

Verse 37

अथात्र मुञ्चते प्राणान् तस्मिन्गुह्ये यशस्विनि ॥ सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥

ଏବେ ଏଠାରେ, ସେଇ ଯଶସ୍ବୀ ଗୁହ୍ୟ ତୀର୍ଥରେ, ଯେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ—ସେ ସମସ୍ତ ସଙ୍ଗ/ଆସକ୍ତି ପରିତ୍ୟାଗ କରି ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 38

तस्य विक्रोशमात्रेण दक्षिणां दिशमाश्रितः ॥ गुह्यो गभीरको नाम अगाधश्च महाह्रदः ॥

ତାହାଠାରୁ ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ‘ଗଭୀରକ’ ନାମକ ଗୁହ୍ୟ, ମହାନ ଓ ଅଗାଧ ମହାହ୍ରଦ ଅଛି।

Verse 39

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत अष्टरात्रोषितो नरः ॥ मोदते सर्वद्वीपेषु स्वच्छन्दगमनालयः ॥

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଅଷ୍ଟରାତ୍ରି ରହୁଥିବା ନର, ସ୍ୱେଚ୍ଛାଗମନଯୋଗ୍ୟ ଆଳୟ ପାଇ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱୀପରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 40

अथ वै मुञ्चते प्राणान्मम कर्मव्यवस्थितः ॥ सर्वद्वीपान् परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते ॥

ତାପରେ ମୋର ବିଧିବଦ୍ଧ କର୍ମରେ ସ୍ଥିତ ନର ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ; ସମସ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ପରିତ୍ୟାଗ କରି ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 41

तस्य पश्चिमपार्श्वे तु गुह्यं वै परमं महत् ॥ सप्त धाराः पतन्त्यत्र अगाधश्च महाह्रदः ॥

ତାହାର ପଶ୍ଚିମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପରମ ମହାନ ଗୁହ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଛି; ଏଠାରେ ସପ୍ତ ଧାରା ପଡ଼େ ଏବଂ ଅଗାଧ ମହାହ୍ରଦ ଅଛି।

Verse 42

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत अहोरात्रोषितो नरः ॥ मोदते शक्रलोके तु स्वच्छन्दगमनालयः ॥

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଏକ ଅହୋରାତ୍ରି ରହୁଥିବା ନର, ସ୍ୱେଚ୍ଛାଗମନଯୋଗ୍ୟ ଆଳୟ ପାଇ ଶକ୍ରଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 43

अथ वै मुञ्चते प्राणान्स्वकर्मपरिनिष्ठितः ॥ सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते ॥

ତେବେ ଯେ ନିଜ ନିୟତ କର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ; ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ପରିତ୍ୟାଗ କରି ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 44

क्षेत्रस्य मण्डलं तस्य कथ्यमानं मया शृणु ॥ स्यमन्तपञ्चकं चैव मन्दारस्य गिरौ मम ॥

ସେହି କ୍ଷେତ୍ରର ମଣ୍ଡଳ (ପରିଧି) ବିଷୟରେ ମୁଁ କହୁଛି—ଶୁଣ; ଏବଂ ମୋ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତରେ ଥିବା ଶ୍ୟମନ୍ତ-ପଞ୍ଚକକୁ ମଧ୍ୟ।

Verse 45

तत्र तिष्ठामि सुश्रोणि विन्ध्यस्य गिरिमूर्द्धनि ॥ मन्दारे परमं गुह्यं तस्मिन्गुह्यशिलोच्चये ॥

ହେ ସୁଶ୍ରୋଣି! ସେଠାରେ ମୁଁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ବସିଥାଏ—ମନ୍ଦାରରେ, ପରମ ଗୁହ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ସେହି ଗୁହ୍ୟ ଶିଳାଶିଖରରେ।

Verse 46

लाङ्गले मुसलं चैव शङ्खस्तिष्ठति चाग्रतः ॥ तव चैव प्रियार्थाय मम भक्तसुखावहम् ॥

ଲାଙ୍ଗଳ, ମୁସଳ ଏବଂ ଶଙ୍ଖ—ଏସବୁ ଆଗରେ ଅବସ୍ଥିତ; ତୁମ ପ୍ରିୟାର୍ଥେ, ଏବଂ ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସୁଖ-କଲ୍ୟାଣ ଦେବା ପାଇଁ।

Verse 47

एतन्न जानते केचिन्मम माया विमोहिताः ॥ मुच्य भाऽगवताञ्छुद्धान्ये च वाराहमाश्रिताः

କେତେକ ଲୋକ ମୋ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ ଏହା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଶୁଦ୍ଧ ଭାଗବତ ଭକ୍ତମାନେ—ଏବଂ ଯେମାନେ ବରାହଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି—ସେମାନେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 48

ततो ममाभवच्चिन्ता मन्दारे पर्वतस्थिते ॥ तत्रैकादशकुण्डानि निस्सृतानि गिरौ धरे

ତେବେ ହେ ଧରା! ପର୍ବତସ୍ଥିତ ମନ୍ଦାର ବିଷୟରେ ମୋ ମନରେ ଚିନ୍ତା ଉଦ୍ଭବିଲା; ସେହି ଗିରିରେ ଏକାଦଶ ପୁଣ୍ୟ କୁଣ୍ଡ ପ୍ରକଟ ହେଲା।

Verse 49

तत्राथ मुंचते प्राणान्मम कर्मपरायणः ॥ सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति

ସେଠାରେ ମୋର ବିହିତ କର୍ମରେ ପରାୟଣ ଜନ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ; ସମସ୍ତ ସଙ୍ଗ ତ୍ୟାଗି ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 50

तस्य दक्षिणपार्श्वे तु गुह्यं विन्ध्यविनिःसृतम् ॥ पञ्च धाराः पतन्त्यत्र मुसलाकृतयः शुभाः

ତାହାର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବିନ୍ଧ୍ୟରୁ ନିଷ୍ସୃତ ଏକ ଗୁହ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଛି; ଏଠାରେ ମୁସଳାକୃତି ପାଞ୍ଚ ଶୁଭ ଧାରା ପତିତ ହୁଏ।

Verse 51

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत मम चित्तव्यवस्थितः ॥ मोदते सर्वशृङ्गेषु चैकीचित्तं समाश्रितः

ସେଠାରେ ମୋତେ ମନେ ନିଶ୍ଚଳ କରି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ସେ ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।

Verse 52

दक्षिणे संस्थितं चक्रं वामे स्थाने च वै गदा ॥ य एतच्छृणुयान्नित्यं गुह्यं मन्दारसंस्थितम्

ଦକ୍ଷିଣେ ଚକ୍ର ସ୍ଥିତ, ବାମ ସ୍ଥାନେ ଗଦା ଅଛି; ମନ୍ଦାରସ୍ଥ ଏହି ଗୁହ୍ୟ ବୃତ୍ତାନ୍ତକୁ ଯେ ନିତ୍ୟ ଶୁଣେ…