Adhyaya 9
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଧରଣୀଦେବୀ କଳିଯୁଗରେ ପର୍ବତ ଉପରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ହେବ କି ନାହିଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି। ବରାହଭଗବାନ ସମ୍ବାଦରେ ଚାରିଟି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ କଥା କହି ତୀର୍ଥତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଭକ୍ତିମହିମା ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ପ୍ରଥମ କଥାରେ ଜଙ୍ଗଲବାସୀ ନିଷାଦ ବସୁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଶ୍ରୀ‑ଭୂଦେବୀ ସହିତ ମଧୁମିଶ୍ରିତ ପକା ଶ୍ୟାମାକ ଅନ୍ନ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ମଧୁ ଆଣି ଫେରିଲେ ପୁଅ ନୈବେଦ୍ୟ ଖାଇଥିବାକୁ ଚୋରି ଭାବି ତଳୱାର ଉଠାଏ; ସେତେବେଳେ ବିଷ୍ଣୁ ବୃକ୍ଷରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ତଳୱାର ଧରି ଶିଶୁଭକ୍ତିର ପ୍ରିୟତା କହନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ‑ସରସ/ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀରେ ନିତ୍ୟ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ କରନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ କଥାରେ ପାଣ୍ଡ୍ୟଦେଶରୁ ଆସିଥିବା ଭକ୍ତ ରଙ୍ଗଦାସ ବରାହସ୍ଥାନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଖରୀ, କାମଲାଖ୍ୟସର, ଚକ୍ରତୀର୍ଥ ଆଦି ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରି ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀ ନିକଟରେ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ଦେଖେ। ସେ ଉଦ୍ୟାନ, କୂଆ ଓ ପୁଷ୍ପସେବା ନିତ୍ୟ କୈଙ୍କର୍ୟ ଭାବେ କରେ; କିନ୍ତୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା ଦେଖି ମନ ଭ୍ରମିତ ହେବାରୁ ସେବା ଛୁଟିଯାଏ ଓ ସେ ଲଜ୍ଜିତ ହୁଏ। ଦେବତା ତାକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହନ୍ତି—ଭାବ ମୁଖ୍ୟ; ଭବିଷ୍ୟତରେ ରାଜସଦୃଶ ସମୃଦ୍ଧି, ଅବିଚଳ ଭକ୍ତି ଓ ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ମିଳିବ। ତୃତୀୟ କଥାରେ ସୋମକୁଳର ରାଜା ତୋଣ୍ଡମାନ ଶିକାର କରୁଥିବାବେଳେ ବେଙ୍କଟାଦ୍ରିର ତୀର୍ଥମାନେ ଦେଇ ଦେବୀ ରେଣୁକାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତି। ‘ଶ୍ରୀନିବାସ’ ବୋଲି ଡାକୁଥିବା ପଞ୍ଚବର୍ଣ୍ଣ ଟିଆ ତାଙ୍କୁ ନିଷାଦ ବନପାଳଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଏ; ସେ ନିଷାଦ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀ ନିକଟର ଗୁପ୍ତ ଦେବସ୍ଥାନ ଦେଖାଏ। ଉଭୟ ପୂଜା କରି ଶ୍ୟାମାକ‑ମଧୁ ପ୍ରସାଦ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ରେଣୁକା ‘ଦେବଦେବ ପ୍ରସାଦ’ ଭାବେ ଅଜେୟ ରାଜ୍ୟ ଓ ତୋଣ୍ଡମାନ ନାମରେ ରାଜଧାନୀର ବର ଦିଅନ୍ତି। ଶେଷରେ ଶୁକ ପଦ୍ମସରସର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କହନ୍ତି—ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ (ପଦ୍ମା/ରମା) କମଳଭରା ସରୋବରେ ତପ କରନ୍ତି; ଦେବମାନେ ବିଧିବଦ୍ଧ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସ୍ନାନ, ବିଲ୍ୱପତ୍ର ପୂଜା ଓ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରପାଠରେ ହାରାଇଥିବା ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ ବୋଲି ବର ଦେଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଗରୁଡ଼ାରୂଢ଼ ହୋଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଫେରନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.