Adhyaya 38
ଭରଦ୍ୱାଜ କହନ୍ତି—ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ତୁତି ଓ ପୂଜାବିଧିରେ ଲୀନ ହୋଇ କାଟନ୍ତି। ତୃତୀୟ ରାତିରେ ସେମାନେ ଶୁଭସ୍ୱପ୍ନରେ ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ ଚତୁର୍ଭୁଜ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି। ପରେ ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀରେ ସ୍ନାନ କରି ପ୍ରାତଃକର୍ମ ସମାପ୍ତ କରି ପୁନଃ ଆରାଧନା କଲେ, ଯେନେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ଆଲୋକ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଛି—ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ପ୍ରକଟ ହୁଏ। ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବଗଣ ଆସି ନାରାୟଣଙ୍କ ପରତ୍ୱକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ଓ ଭୟରୁ ଶାନ୍ତ ରୂପ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି। ଭଗବାନ ମଣିମୟ ବିମାନରେ ସୌମ୍ୟ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ବର ଦିଅନ୍ତି। ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ମାଗି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପର୍ବତ ସମୀପର ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଖରୀ ନଦୀ ପାପହର ତୀର୍ଥ ହେଉ—ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ୱେଙ୍କଟରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ ଭୁକ୍ତି ଓ ମୁକ୍ତି ମିଳୁ—ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି। ଭଗବାନ ଏହା ମଞ୍ଜୁର କରି ବୈକୁଣ୍ଠନାମକ ଶୈଳରେ ନିତ୍ୟ ନିବାସ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଓ ଦର୍ଶନ-ସେବା, ଏବଂ ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନରୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମହାଫଳ ମିଳେ ବୋଲି କହନ୍ତି। ପରେ ରାଜା ଶଙ୍ଖଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପରଲୋକଗତି ଦେଇ ଭଗବାନ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଅନ୍ତି। ଶେଷରେ ଭରଦ୍ୱାଜ ୱେଙ୍କଟାଦ୍ରି, ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀ ଓ ଏହି ମାହାତ୍ମ୍ୟର ଶ୍ରବଣ-ସ୍ମରଣର ତାରକ ଶକ୍ତିକୁ ଫଳଶ୍ରୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.