Adhyaya 36
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଭାରଦ୍ୱାଜ ସଂବାଦରୂପେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବରାହାବତାର କଥା କହନ୍ତି। ପ୍ରଳୟଜଳରେ ନିମଗ୍ନ ବସୁମତୀ ବିନା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭାର ଧାରଣ ଅସମ୍ଭବ ବୋଲି ଜାଣି ଭଗବାନ ପାତାଳ ପ୍ରଦେଶରେ ଡୁବିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଯଜ୍ଞମୟ ବରାହଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଯେଉଁଠାରେ ବେଦଛନ୍ଦ, ଅଗ୍ନି ଓ ଯଜ୍ଞୋପକରଣ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗରେ ପ୍ରତୀକରୂପେ ନିରୂପିତ। ବରାହ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଅନ୍ଧକାର ନାଶ କରନ୍ତି, ରସାତଳକୁ ଦମନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦଂଷ୍ଟ୍ରାରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଉପରକୁ ଆଣନ୍ତି; ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସମୁଦ୍ରର କଲ୍ଲୋଳକୁ ମଙ୍ଗଳଧ୍ୱନି ଓ ଆହୁତିସଦୃଶ ଉପମାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ। ପରେ ଅର୍ଜୁନ ପଚାରନ୍ତି—ପ୍ରଳୟକାଳେ ପୃଥିବୀ କିପରି ଟିକିଥାଏ ଏବଂ ସପ୍ତ ପାତାଳର ତଳେ ତାହାର ଆଧାର କ’ଣ। ଭାରଦ୍ୱାଜ ନାଡିକା, ଦିନ, ମାସ, ବର୍ଷ ଆଦି କାଳମାନ, ଯୁଗ-ମନ୍ୱନ୍ତର ବିନ୍ୟାସ ଓ ଶ୍ୱେତବରାହକଳ୍ପରେ ମନୁମାନଙ୍କ କ୍ରମ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି। ପ୍ରଳୟରେ ପ୍ରଥମେ ତାପ/ଅନାବୃଷ୍ଟି, ପରେ ବହୁବର୍ଷ ବର୍ଷା, ଜଗତ୍ପ୍ଲାବନ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିକମଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଯୋଗନିଦ୍ରା ଏବଂ ପୁନଃ ଭଗବଦାଜ୍ଞାରେ ସୃଷ୍ଟି—ଏହି ସବୁ କଥା ଆସେ। ଶେଷରେ ଏହି କଳ୍ପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଶ୍ୱେତ ବରାହରୂପ ଧାରଣ କରି ପରେ ବେଙ୍କଟାଚଳରେ ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀ ସମୀପରେ ବାସ କଲେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଦିବ୍ୟରୂପ ଗ୍ରହଣ ପରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦର୍ଶନ ଦୁର୍ଲଭ ହେଲା—ତେଣୁ ଭକ୍ତି ଓ କଥାଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ କିପରି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ ଅର୍ଜୁନ ପଚାରନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.