
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର କଥାବସ୍ତୁ ତିନି ଧାରାରେ ଆଗେଇଯାଏ। ପ୍ରଥମେ ଭାରଦ୍ୱାଜ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଖରୀ ନଦୀର ପବିତ୍ର କଲ୍ୟା ନଦୀ ସହିତ ସଙ୍ଗମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାବନ କୁହାଯାଇଛି—ମହାଯଜ୍ଞଫଳଦାୟକ, ଏବଂ ସଙ୍ଗମ-ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ଅଭିଷେକ-ସମ୍ବନ୍ଧିତ ପବିତ୍ରତାରେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଆଦି ଘୋର ପାପ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୟ ପାଏ। ପରେ ୱେଙ୍କଟାଚଳର ସ୍ଥାନ ଓ ମହିମା କଥିତ—ଏହା ‘ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ଆଶ୍ରୟ’ ଏବଂ ବରାହକ୍ଷେତ୍ର। ସେଠାରେ ଶ୍ରୀସହିତ ଅଚ୍ୟୁତ ବିଷ୍ଣୁ ନିବାସ କରନ୍ତି; ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥାନ୍ତି। ୱେଙ୍କଟାଦ୍ରିନାଥଙ୍କ ସ୍ମରଣ ବିପଦ ହରେ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ପଦକୁ ନେଇଯାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ଭାରଦ୍ୱାଜ ନାରାୟଣଙ୍କ ପରମତ୍ୱ, ନାମ-ସାମ୍ୟ, ଚତୁର୍ବ୍ୟୂହ-ବିସ୍ତାର, ମନ୍ତ୍ରନିଷ୍ଠ ସାଧନା ଓ ସୃଷ୍ଟି-ପ୍ରଳୟକ୍ରମ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି—ଦିବ୍ୟଦେହରୁ ଦେବତା-ତତ୍ତ୍ୱ ଉତ୍ପତ୍ତି, ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ପ୍ରଳୟ, ପୁନଃ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାବ, ଏବଂ ଧର୍ମସ୍ଥାପନାର୍ଥେ ଭଗବାନଙ୍କ ରୂପଧାରଣ। ଏଭଳି ତୀର୍ଥାଚାର, ଭକ୍ତି ଓ ପୁରାଣତତ୍ତ୍ୱ ଏକ ଉପଦେଶରେ ଏକତ୍ର ହୁଏ।
No shlokas available for this adhyaya yet.