
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀବେଙ୍କଟାଚଳର କଟାହତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟକୁ ବହୁବକ୍ତା ସମ୍ବାଦରୂପେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଋଷିମାନେ ତ୍ରିଲୋକରେ ଏହାର ଖ୍ୟାତି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି; ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ଏବଂ ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ ଏହାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୌରବ ଜାଣନ୍ତି ବୋଲି ପ୍ରତିପାଦିତ। ଗଙ୍ଗା ଆଦି ପବିତ୍ର ନଦୀ ଓ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥମାନେ ନିଜ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ କଟାହତୀର୍ଥକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି ବୋଲି କହି, ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହାର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ କେବଳ ‘ଅର୍ଥବାଦ’ ଭାବି ଅବହେଳା କରିବା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭାବେ ହାନିକାରକ ବୋଲି ସତର୍କବାଣୀ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ପରେ ତୀର୍ଥଜଳ ପାନକ୍ରମ ଦିଆଯାଏ—ଅଷ୍ଟାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁନାମ (ତ୍ରିବିଧ ନାମୋଚ୍ଚାର ସହିତ) ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପାନ କରିବା ଶ୍ରେୟ; ମନ୍ତ୍ର ବିନା ପାନ କଲେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତବାକ୍ୟ କହିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଶେଷରେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ: ବ୍ରାହ୍ମଣ କେଶବ ବ୍ୟସନ ଓ ହିଂସାରେ ପତିତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାଦୋଷ ଲାଗେ, ପାପରୂପିଣୀ ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥାଏ। ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ସେ ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀରେ ସ୍ନାନ, ବରାହପୂଜା, ଶ୍ରୀନିବାସ/ବେଙ୍କଟେଶ ଦର୍ଶନ ଓ କଟାହତୀର୍ଥ ପାନ କରି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ନାଶ ପାଏ; ବେଙ୍କଟେଶ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ଦିଅନ୍ତି। ଉପସଂହାରରେ ଏହାକୁ ଇତିହାସସମର୍ଥିତ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପରମ୍ପରାରେ ପ୍ରସାରିତ କଥା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
No shlokas available for this adhyaya yet.