Adhyaya 27
ଅଧ୍ୟାୟ ୨୭ରେ ଋଷିମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତି—ଭେଙ୍କଟାଦ୍ରି କାହିଁକି ‘ମହାପୁଣ୍ୟଗିରି’, ସେଠାରେ ତୀର୍ଥର ମୋଟ ସଂଖ୍ୟା କେତେ, କେଉଁଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଧାନ, ଏବଂ କେଉଁ ତୀର୍ଥ ଧର୍ମାଭିମୁଖତା, ଜ୍ଞାନ, ଭକ୍ତି-ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସୂତ କ୍ରମବଦ୍ଧ ଭାବେ ଅପାର ତୀର୍ଥଗଣନା କରି, ପରେ ‘ପ୍ରଧାନ’ ତୀର୍ଥ ଓ ଫଳଭିତ୍ତିକ ଉପଶ୍ରେଣୀ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି। ତାପରେ ଭେଙ୍କଟାଚଳ ଶିଖରର ମୋକ୍ଷସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା-କାଳବିଧି ଦିଆଯାଏ—ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀ, ବିୟଦ୍ଗଙ୍ଗା, ପାପବିନାଶନ, ପାଣ୍ଡୁତୀର୍ଥ, କୁମାରଧାରିକା, ତୁମ୍ବୋଷ୍ଟୀର୍ଥ। କୁମ୍ଭମାସରେ ମଘା-ଯୋଗ, ମୀନସ୍ଥ ରବି, ମେଷସଂକ୍ରାନ୍ତିରେ ଚିତ୍ରା, ବୃଷଭସ୍ଥ ରବି ସହ ଦ୍ୱାଦଶୀ/ହରିବାସର, ଧନୁର୍ମାସର ପ୍ରଭାତ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଇତ୍ୟାଦି ସମୟରେ ସ୍ନାନ କଲେ ରାଜସୂୟାଦି ଯଜ୍ଞସମ ପୁଣ୍ୟ, ବିଘ୍ନମୋଚନ, ପାପନାଶ ଓ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସହିତ ଯଥାଶକ୍ତି ସୁବର୍ଣ୍ଣଦାନ, ଗୋଦାନ, ଶାଳଗ୍ରାମଶିଳାଦାନ ଆଦି ଦାନଧର୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ପରେ ଅଧ୍ୟାୟଟି ସ୍ଥଳକର୍ମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି କଳିଯୁଗରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୁରାଣକଥା-ଶ୍ରବଣକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଫଳଦାୟକ ବୋଲି ଉଦ୍ଧାର କରେ—ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ ଏକାଗ୍ର ଶୁଣିବା ଯଜ୍ଞ-ଦାନର ସମସ୍ତ ଫଳ ସମାନ, ଏବଂ ନାମସଙ୍କୀର୍ତ୍ତନ ସହ ଯୁକ୍ତ। ଶେଷରେ ବକ୍ତା-ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ଆଚାରନିୟମ—ବକ୍ତାଙ୍କ ସର୍ବତ୍ର ସମ୍ମାନ, ପାଠସ୍ଥାନର ଯୋଗ୍ୟତା, ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ଶୁଚିତା-ଆସନ-ଶିଷ୍ଟାଚାର, ଏବଂ ଅବମାନ/ବାଧା/ଅବଧାନହୀନତାର ଦୋଷଫଳ—ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରି ଋଷିମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ସତ୍କାର କରି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.