Adhyaya 26
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀସୂତ ଘୋଣ-ତୀର୍ଥ (ତୁମ୍ବୁରୁ-ତୀର୍ଥ)ର ଅତିଶୟ ପାବନତା ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ଉତ୍ତରାଫାଲ୍ଗୁନୀ ନକ୍ଷତ୍ର, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୀନରାଶିରେ ଥିବା ଶୁଭକାଳରେ ଗଙ୍ଗା ଆଦି ମହାତୀର୍ଥମାନେ ଏଠାରେ ସଙ୍ଗମ କରନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଇ, ସେହି ସମୟର ସ୍ନାନକୁ ବିଶେଷ ଫଳଦାୟକ ମନାଯାଇଛି। ତାପରେ ଘୋଣ-ତୀର୍ଥସ୍ନାନରୁ ମୁହଁ ଫେରାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ-ନୀତିମୟ କଠୋର ସତର୍କବାଣୀ ଆସେ—ଗୁରୁତର ସାମାଜିକ ଓ ବୈଦିକ ଆଚାରଭଙ୍ଗର ତାଲିକା ସହ ତୁଳନା କରି ନିନ୍ଦା କରାଯାଏ, ଯାହା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଧର୍ମ ଓ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତବୋଧକୁ ଦୃଢ଼ କରେ। ପରେ ଉଦ୍ଧାରକ ସ୍ୱରରେ କୁହାଯାଏ ଯେ ଏହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ, ପାନ ଓ ସେବାଦି ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପାପ-ଦୋଷ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ଏବଂ ନୀତିଗତ ପୁନଃସ୍ଥାପନ ଘଟେ। ଇତିହାସରେ ଦେବଳ ଗାର୍ଗ୍ୟଙ୍କୁ ତୁମ୍ବୁରୁ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ କଥା କହନ୍ତି: ଗୃହକଳହରୁ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ତୁମ୍ବୁରୁ ୱେଙ୍କଟେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କରି ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କରି ବିଷ୍ଣୁଲୋକ ପାଇଲେ। ଶପ୍ତପତ୍ନୀ ବେଙ୍ଗ ହୋଇ ପିପଳ ଗଛର କୋଟରେ ରହିଥାଏ; ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆସି ପତିବ୍ରତାଧର୍ମ ଶିଖାଇ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଫଳଶ୍ରୁତିରେ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀରେ ଘୋଣ-ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ମହାଦାନ-ଯଜ୍ଞସମ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଅଧ୍ୟାୟଶ୍ରବଣ ବାଜପେୟସଦୃଶ ପୁଣ୍ୟ ସହ ଚିରକାଳ ବିଷ୍ଣୁଲୋକ ପ୍ରଦାନ କରେ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.