Adhyaya 25
ଅଧ୍ୟାୟ ୨୫ରେ ଶ୍ରୀସୂତ ନୈମିଷାରଣ୍ୟର ଋଷିମାନଙ୍କୁ ୱେଙ୍କଟାଦ୍ରିରେ ଅବସ୍ଥିତ ଜାବାଳୀତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କଥାହୁଏ। ସେ ଏହାକୁ ସର୍ବପାପନାଶକ ତୀର୍ଥ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଋଷିମାନେ ‘ଦୁରାଚାର’ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ତାହାର ଅପରାଧର ସ୍ୱରୂପ ପଚାରନ୍ତି। ସୂତ କହନ୍ତି—କାବେରୀ ନିକଟରେ ବସୁଥିବା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁରାଚାର ମହାପାତକୀମାନଙ୍କ (ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନ, ସୁରାପ, ସ୍ତେୟୀ, ଗୁରୁତଲ୍ପଗ ଆଦି) ସହ ଦୀର୍ଘ ସଙ୍ଗରେ ଦୂଷିତ ହୋଇଥିଲା। ଗ୍ରନ୍ଥରେ କ୍ରମେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ଏମାନଙ୍କ ସହ ଦୀର୍ଘ ସହବାସ, ସ୍ପର୍ଶ, ସହଭୋଜନ ଓ ସହଶୟନ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟ କ୍ଷୟ ପାଏ ଏବଂ ଶେଷେ ଦୋଷସାମ୍ୟ ହୁଏ। ପରେ ସେ ୱେତାଳବାଧିତ ହୋଇ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଶେଷ ପୁଣ୍ୟ ଓ ଦୈବଯୋଗରେ ୱେଙ୍କଟାଦ୍ରିକୁ ପହଞ୍ଚି ଜାବାଳୀତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିମାତ୍ରେ ୱେତାଳ ଓ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ତାପରେ ସେ ଜାବାଳୀ ଋଷିଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ କାରଣ ପଚାରେ। ଜାବାଳୀ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି—ସେ ୱେତାଳ ପୂର୍ବେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲା; ମୃତ୍ୟୁତିଥିରେ ବିହିତ ପାର୍ବଣ-ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନ କରିବାରୁ ପିତୃଶାପରେ ୱେତାଳତ୍ୱ ପାଇଥିଲା। ଜାବାଳୀତୀର୍ଥସ୍ନାନରେ ସେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଲୋକ ପାଏ; ମୃତ ପିତାମାତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅବହେଳା କଲେ ୱେତାଳଗତି ଓ ନରକ ମିଳେ ବୋଲି ନୀତିବଚନ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଶେଷରେ ଫଳଶ୍ରୁତି—ଜାବାଳୀତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନମାତ୍ରେ ସ୍ମୃତିରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନଥିବା କଠିନ ପାପମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ଏହି ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଶ୍ରବଣ ମଧ୍ୟ ପାପମୋଚକ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.