Adhyaya 23
ସୂତ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କହନ୍ତି। ଏହି ତୀର୍ଥର ମହିମା ଶୁଣିଲେ ପାପମଲ ନାଶ ହୁଏ, ଚିତ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ଏବଂ ଭକ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଧାମ ପ୍ରତି ଅଭିମୁଖ ହୁଏ—ଏହି ଫଳଶ୍ରୁତି ପ୍ରଥମେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ। ତାପରେ ଚକ୍ରପୁଷ୍କରିଣୀ ତଟରେ ପଦ୍ମନାଭ ନାମକ ନିୟମଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ତପସ୍ବୀ ଦୀର୍ଘକାଳ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି। ସତ୍ୟ, ଦୟା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିଗ୍ରହ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ସର୍ବହିତଭାବରେ ଯୁକ୍ତ ତାଙ୍କ ତପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଶ୍ରୀନିବାସ/ବେଙ୍କଟେଶ୍ୱର ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି; ପଦ୍ମନାଭ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ଏବଂ ଭଗବାନ ତୀର୍ଥ ସମୀପରେ ରହି ନିତ୍ୟପୂଜା କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତି। ପରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ମୁନିଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରେ; ପଦ୍ମନାଭ ଶରଣାଗତି ବାକ୍ୟରେ ଦେବଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ପଠାନ୍ତି; ତାହା ଅଗ୍ନିତେଜରେ ଆସି ରାକ୍ଷସକୁ ଭଗାଇ ଶେଷରେ ବଧ କରେ। ପଦ୍ମନାଭ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ନିରନ୍ତର ରକ୍ଷା ଚାହାନ୍ତି; ସୁଦର୍ଶନ ଲୋକହିତାର୍ଥେ ଚକ୍ରତୀର୍ଥରେ ନିତ୍ୟସ୍ଥିତିର ବର ଦିଅନ୍ତି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ମୋକ୍ଷପ୍ରଦ ଓ ବଂଶପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧିଦାୟକ ବୋଲି କହି, ଶ୍ରବଣ-ପାଠର ପୁଣ୍ୟ ଓ ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ଅତୁଲ ମହିମା ପୁନଃ ଘୋଷିତ ହୁଏ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.