Adhyaya 22
ଅଧ୍ୟାୟର ଆରମ୍ଭରେ ଋଷିମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତି—ଦାନ କାହାକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ କେଉଁ ସମୟ/ପରିସ୍ଥିତିରେ ଦାନ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ। ସୂତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନ ଦାନପାତ୍ର ଭାବେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୀଳ‑ଆଚାର‑ସଂଯମ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମାତ୍ର ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି କହନ୍ତି। ବେଦ‑ଧର୍ମଦ୍ୱେଷୀ, କପଟୀ, ହିଂସକ, ପବିତ୍ର ବିଦ୍ୟା ବିକ୍ରୟକାରୀ, ନିତ୍ୟ ଭିକ୍ଷାକାରୀ ଇତ୍ୟାଦିଙ୍କୁ ଅପାତ୍ର କହି ଦୀର୍ଘ ନିଷେଧତାଲିକା ଦିଆଯାଇଛି; ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆ ଦାନ ‘ନିଷ୍ଫଳ’ ହୁଏ। ପରେ ଅଭିବାଦନ‑ମର୍ଯ୍ୟାଦା କୁହାଯାଏ—କେଉଁ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ କାହାକୁ ନମସ୍କାର ନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅବିଚାରିତ/ବିଧିବିରୋଧୀ ଅଭିବାଦନ ପୂର୍ବପୁଣ୍ୟ କ୍ଷୟ କରେ। ତାପରେ ଆକାଶଗଙ୍ଗା/ବିୟଦ୍ଗଙ୍ଗା ମାହାତ୍ମ୍ୟ ନାରଦ‑ସନତ୍କୁମାର ସଂବାଦର ଅନ୍ତର୍ଗତ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ନାମକ ସଦାଚାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, କିନ୍ତୁ ଭୁଲରେ ‘ବନ୍ଧ୍ୟାପତି’କୁ ଋତ୍ୱିଜ କରିଦେବାରୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଗଧାମୁହଁ ପରି ହୋଇଯାଏ। ସେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଦୋଷ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ‑ନିମନ୍ତ୍ରଣର କଠୋର ନିୟମ କହନ୍ତି—ସନ୍ତାନବାନ, ନିୟମଶୀଳ ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ନ ମିଳିଲେ ନିକଟ ଆତ୍ମୀୟ କିମ୍ବା ନିଜେ କର୍ମ। ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତରେ ବେଙ୍କଟାଚଳ ଯାତ୍ରା, ପ୍ରଥମେ ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀରେ ସ୍ନାନ ଏବଂ ପରେ ତୀର୍ଥବିଧି ଅନୁସାରେ ଆକାଶଗଙ୍ଗା/ବିୟଦ୍ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ; ସଠିକ୍ ସ୍ନାନରେ ବିକୃତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଦୂର ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ସୂତ ପରମ୍ପରା ପ୍ରବାହକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥିର କରନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.