Adhyaya 21
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀସୂତ ନୈମିଷାରଣ୍ୟର ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଆକାଶଗଙ୍ଗା-ତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ଭାଗବତ-ଲକ୍ଷଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ରାମାନୁଜ ନାମକ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ, ଜିତେନ୍ଦ୍ରିୟ, ବୈଖାନସ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆକାଶଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଦୀର୍ଘ ତପ କରେ—ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି, ବର୍ଷାରେ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ବାସ, ଶୀତରେ ଜଳଶୟନ; ସହିତ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରଜପ ଓ ଜନାର୍ଦନ ଧ୍ୟାନ ନିରନ୍ତର କରେ। ତପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ୱେଙ୍କଟେଶ/ଶ୍ରୀନିବାସ ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ ରୂପେ, ଦିବ୍ୟ ପରିକର ସହ, ନାରଦଙ୍କ ଗାନ ଓ ଦିବ୍ୟ ବାଦ୍ୟଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ, ବକ୍ଷସ୍ଥଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ରାମାନୁଜଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଶୁଣି ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ବର ଦେବାକୁ କହନ୍ତି; ରାମାନୁଜ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ମାଗେ ଓ ଦର୍ଶନକୁ ପରମ ସିଦ୍ଧି ଭାବେ ମାନେ। ଭଗବନ୍ନାମ ଓ ଦର୍ଶନର ମୋକ୍ଷଦାୟିନୀ ଶକ୍ତି ଏଠାରେ ପ୍ରତିପାଦିତ। ପରେ ଭଗବାନ ଆକାଶଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନର ବିଶେଷ ପୁଣ୍ୟକାଳ କହନ୍ତି—ମେଷ ସଂକ୍ରାନ୍ତିରେ, ଚିତ୍ରା ନକ୍ଷତ୍ରଯୁକ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ପରମଧାମ ପ୍ରାପ୍ତି ଓ ପୁନରାବୃତ୍ତି-ନିବୃତ୍ତି ହୁଏ। ତା’ପରେ ‘ଭାଗବତକୁ କିପରି ଚିହ୍ନିବେ?’ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଅହିଂସା, ଅଦ୍ୱେଷ, ସଂଯମ, ସତ୍ୟ, ମାତାପିତା/ବ୍ରାହ୍ମଣ/ଗୋ-ସେବା, ହରିକଥା-ଶ୍ରବଣପ୍ରୀତି, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା-ରୁଚି, ଜଳ-ଅନ୍ନଦାନ, ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ, ହରିନାମ-ରସ, ତୁଳସୀ-ଭକ୍ତି ଓ ପୋଖରୀ-କୂଆ-ଉଦ୍ୟାନ-ମନ୍ଦିର ଭଳି ଲୋକହିତ କାର୍ଯ୍ୟ—ଏସବୁକୁ ଭାଗବତୋତ୍ତମର ଲକ୍ଷଣ ଭାବେ ବିସ୍ତାରେ କହାଯାଏ। ଶେଷରେ ସୂତ ବୃଷାଦ୍ରି (ୱେଙ୍କଟାଦ୍ରି) ର ବିୟଦ୍ଗଙ୍ଗାର ଏହି ‘ଉତ୍ତମ’ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.