Adhyaya 20
ଶ୍ରୀ ସୂତ ପାପନାଶନ-ତୀର୍ଥର ପାପନାଶକ ମାହାତ୍ମ୍ୟକୁ ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ କଥା ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ଭଦ୍ରମତି ନାମକ ଶିକ୍ଷିତ କିନ୍ତୁ ଦରିଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରୁ ହେଉଥିବା ସାମାଜିକ ଅବମାନ ଓ ମାନସିକ କ୍ଲେଶ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ—ବିଦ୍ୟା ଓ ସଦାଚାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସାଧନର ଅଭାବରେ ଲୋକମାନ୍ୟତା କ୍ଷୀଣ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ପତିବ୍ରତା ଓ ନୀତିବୋଧସମ୍ପନ୍ନ ସ୍ତ୍ରୀ କାମିନୀ ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶ ଏବଂ ପିତୃଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଉଲ୍ଲେଖ କରି ବେଙ୍କଟାଚଳ ଯାତ୍ରା ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତି—ସଙ୍କଳ୍ପପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ, ଶ୍ରୀନିବାସ ଦର୍ଶନ, ଏବଂ ଭୂଦାନ କରିବା। ପରେ ଭୂଦାନକୁ ଦାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ କୁହାଯାଏ—ତାହାର ତୁଳନାତ୍ମକ ଫଳ, ମହାଯଜ୍ଞସମ ପୁଣ୍ୟ, ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ (ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ, ଅହିତାଗ୍ନି) ଦିଆଗଲେ ମହାପାପ ନିବାରଣର ଶକ୍ତି। ସୁଘୋଷ ନାମକ ଦାତା ଭଦ୍ରମତିଙ୍କୁ ମାପି ଏକ ଭୂଖଣ୍ଡ ଦାନ କରି ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି; ଏହାରେ ସୁଘୋଷଙ୍କ ପରଲୋକଗତି ମଙ୍ଗଳମୟ ହୁଏ ବୋଲି କଥା କହେ। ଭଦ୍ରମତି ପରିବାର ସହ ବେଙ୍କଟାଚଳକୁ ଯାଇ ସ୍ୱାମୀ-ସରସରେ ସ୍ନାନ କରି, ବେଙ୍କଟେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇ, ପାପନାଶନ-ତୀର୍ଥରେ ଭୂଦାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ବିଧିର ପ୍ରଭାବରେ ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଲୋକକଲ୍ୟାଣ ସହ ଅନ୍ତିମ ମୋକ୍ଷର ଆଶ୍ୱାସନ ଦିଅନ୍ତି; ଶେଷରେ ସୂତ ତୀର୍ଥ ଓ ଦାନର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ପୁନରୁଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.