Adhyaya 2
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସୂତ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଉପାଖ୍ୟାନ କହନ୍ତି—ବୈବସ୍ୱତ ମନ୍ୱନ୍ତରର କୃତଯୁଗରେ ନାରାୟଣାଦ୍ରିରେ ଧରଣୀଦେବୀ ବରାହ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିକଟେ ଯାଇ ପଚାରନ୍ତି, କେଉଁ ମନ୍ତ୍ରରେ ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ କେଉଁ ସାଧନାରେ ସମୃଦ୍ଧି, ରାଜ୍ୟ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ, ସନ୍ତାନଲାଭ ଓ ନିୟମନିଷ୍ଠ ସାଧକଙ୍କୁ ଶେଷରେ ଭଗବତ୍ପଦ ପ୍ରାପ୍ତି ମିଳେ। ବରାହ ଏକ ‘ପରମ ଗୁପ୍ତ’ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶ କରି, ଏହା କେବଳ ଭକ୍ତ ଓ ସଂଯମୀଙ୍କୁ ଦେବାକୁ କହନ୍ତି। ତାପରେ ମନ୍ତ୍ରର ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ପରିଚୟ ଦିଆଯାଏ—ମନ୍ତ୍ର: “ଓଁ ନମଃ ଶ୍ରୀବରାହାୟ ଧରଣ୍ୟୁଦ୍ଧରଣାୟ ଚ”; ଋଷି: ସଙ୍କର୍ଷଣ, ଦେବତା: ବରାହ, ଛନ୍ଦ: ପଙ୍କ୍ତି, ବୀଜ: ଶ୍ରୀବୀଜ। ସଦ୍ଗୁରୁଙ୍କୁ ଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ସାଧକ ପାଇଁ ଚାରି ଲକ୍ଷ ଜପ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ; ପରେ ମଧୁ-ଘୃତଯୁକ୍ତ ପାୟସରେ ହୋମ ବିଧି କହାଯାଏ। ଧ୍ୟାନରେ ସ୍ଫଟିକସମ ଦୀପ୍ତି, ପଦ୍ମରକ୍ତ ନେତ୍ର, ବରାହମୁଖ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସୌମ୍ୟ, ଚତୁର୍ଭୁଜ—ଚକ୍ର, ଶଙ୍ଖ, ଅଭୟମୁଦ୍ରା ଓ ପଦ୍ମଧାରୀ—ଲାଲ-ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ରାଭରଣ ଏବଂ ଶେଷାଦି ବିଶ୍ୱାଧାର ଚିହ୍ନ ସହିତ ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଫଳଶ୍ରୁତିରେ କୁହାଯାଏ—ନିତ୍ୟ ୧୦୮ ଜପରେ ଇଷ୍ଟସିଦ୍ଧି ମିଳେ ଏବଂ ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ପୁନଃ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଆସେ—ଧର୍ମନାମକ ମନୁ ଦେବତାସ୍ଥିତି ପାଇଲେ, ଶାପରେ ପତିତ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ପୁନଃ ପାଇଲେ, ଋଷିମାନେ ପରମ ଗତି ପାଇଲେ, ଏବଂ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ଜପ କରି ଅନନ୍ତ ପୃଥିବୀର ଆଧାର ହେଲେ। ଶେଷରେ ଧରଣୀ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ବେଙ୍କଟାଗମନ ଓ ସେଠାରେ ଚିରନିବାସ ବିଷୟରେ ପଚାରନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.