Adhyaya 19
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସୂତ ଭେଙ୍କଟାଚଳକୁ ନିତ୍ୟପବିତ୍ର ଦିବ୍ୟକ୍ଷେତ୍ର ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି—ଅସଂଖ୍ୟ ସରୋବର, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ବନ ଓ ଆଶ୍ରମ; ବସିଷ୍ଠାଦି ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ କିନ୍ନର ସମୁଦାୟ ସେଠାରେ ବସନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଧରଣୀ ସହ, ବ୍ରହ୍ମା ସାବିତ୍ରୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ସହ, ଶିବ ପାର୍ବତୀ ସହ, ଗଣେଶ ଓ ଷଣ୍ମୁଖ, ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଦେବ, ଗ୍ରହଦେବତା, ବସୁ, ପିତୃ ଓ ଲୋକପାଳ—ସମସ୍ତେ ନିତ୍ୟ ସନ୍ନିହିତ ଥିବା ପରି, ପର୍ବତଟି ଅବିରତ ଦେବସଭା ଭଳି ଦିଶେ। ତାପରେ ଯାତ୍ରୀଙ୍କ ଆରୋହଣ-କ୍ରମ—ଯାତ୍ରୀ ଭେଙ୍କଟାଦ୍ରିଙ୍କୁ ବାଣୀରେ କ୍ଷମା ମାଗି ମାଧବଦର୍ଶନ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ଧୀରେ ଧୀରେ ପବିତ୍ରଭୂମିକୁ ଚଢ଼ିବ। ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀରେ ସଂଯମରେ ସ୍ନାନ କରି, ଅଳ୍ପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡଦାନ କଲେ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରଲୋକସ୍ଥିତିରେ ଉନ୍ନତି ମିଳେ। ପରେ ପାପବିନାଶନ ତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ—ସ୍ମରଣମାତ୍ରେ ଗର୍ଭବାସ ଦୁଃଖ ଟଳେ; ସ୍ୱାମି-ତୀର୍ଥର ଉତ୍ତରେ ସ୍ନାନ କଲେ ବୈକୁଣ୍ଠାରୋହଣ ଫଳ କୁହାଯାଏ। ଋଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ ସୂତ ଏକ ଉପଦେଶମୂଳକ କଥା କହନ୍ତି—ହିମବତ୍ ସମୀପ ବ୍ରହ୍ମାଶ୍ରମରେ ଶୂଦ୍ର ଦୃଢମତି ଉଚ୍ଚ କର୍ମ କରିବାକୁ ଚାହେ, କିନ୍ତୁ କୁଳପତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଧିକାର-ନିୟମ ଦେଖାଇ ଦୀକ୍ଷା ନାକାରେ। ଦୃଢମତି ତପ କରେ ଓ ଭକ୍ତିସେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଗଢ଼େ; ଦୀର୍ଘ ସଙ୍ଗରେ ସୁମତି ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାକୁ ବୈଦିକ କର୍ମ ଶିଖାଇ ପିତୃକର୍ମ ମଧ୍ୟ କରେ, ଯାହାର ଫଳରେ ସୁମତି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଘୋର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଭୋଗେ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ କାରଣ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି ଏକମାତ୍ର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କହନ୍ତି—ଭେଙ୍କଟାଚଳର ପାପବିନାଶନରେ ତିନି ଦିନ ସ୍ନାନ; ଏହାରେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ଦୋଷ ନଶି ଉଭୟ ପିତା-ପୁତ୍ର ଶେଷେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି। ଦୃଢମତି ମଧ୍ୟ ଅଧମ ଯୋନି ପରେ ପକ୍ଷୀରୂପେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ-ପାନ କରି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଦିବ୍ୟବିମାନରେ ଆରୋହଣ କରେ; ଶେଷରେ ତୀର୍ଥର ସର୍ବପାପଶୋଧକ ଶକ୍ତି ପୁନଃ ପ୍ରତିପାଦିତ ହୁଏ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.