Adhyaya 17
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସୂତ ମୁନି ୱେଙ୍କଟାଦ୍ରି/ୱେଙ୍କଟାଚଳର ମାହାତ୍ମ୍ୟକୁ ଅବିରତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଓ ଦିବ୍ୟଲୋକର ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ୱେଙ୍କଟ ପର୍ବତରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ବୋଲି କୁହାଯାଇ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସର୍ବତୀର୍ଥମୟ ପବିତ୍ର ଧାମ ଓ ଦିବ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ-ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସଦୃଶ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଏ। ଦେବତାଙ୍କ ରୂପ ଶାସ୍ତ୍ରସମ୍ମତ ବୈଷ୍ଣବ ଲକ୍ଷଣରେ—ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ରଧାରୀ, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ, କୌସ୍ତୁଭଭୂଷିତ—ଭକ୍ତରକ୍ଷକ ଓ ବେଦାଧିଷ୍ଠିତ ପାବନତାର ଆଧାର ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ପରେ ବାର୍ଷିକ ସେବାରେ ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସମାଗମ, ଭାଦ୍ରପଦ ଉତ୍ସବ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ, ଏବଂ ଦର୍ଶନ-ସେବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବିଶେଷତଃ ବ୍ରହ୍ମୋତ୍ସବ—କନ୍ୟା ମାସରେ ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୱଜାରୋହଣ (ପତାକା ଉତ୍ତୋଳନ) ବିଧି ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ବାର୍ଷିକ ମହୋତ୍ସବରେ ମନୁଷ୍ୟ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ପଣ୍ଡିତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଗଙ୍ଗା ଯେପରି ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁ ଯେପରି ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ସେପରି ୱେଙ୍କଟକୁ କ୍ଷେତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ‘ଉତ୍ତମୋତ୍ତମ’ ବୋଲି ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ। ଶେଷରେ ଫଳଶ୍ରୁତିରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଶ୍ରବଣ କଲେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକରେ ଉଚ୍ଚ ପଦ ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଇ, ଶ୍ରୀସ୍ୱାମୀ-ପୁଷ୍କରିଣୀକୁ ପ୍ରଧାନ ତୀର୍ଥ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରି ତାହାର ସମୀପରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀସହିତ ଦେବଙ୍କ ବରଦାନପ୍ରଦ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.