Adhyaya 16
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ୱେଙ୍କଟାଦ୍ରିରେ ଜଳଦାନ (ତୃଷିତଙ୍କୁ ପାଣି ଦେବା/ପାଣିର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା) କୁ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ଧର୍ମକର୍ମ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଇଛି। ଶ୍ରୀସୂତ କହନ୍ତି—ବିଶେଷତଃ ପିଆସା ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ଜଳଦାନର ଅବହେଳା ଅଶୁଭ ପୁନର୍ଜନ୍ମର କାରଣ ହୁଏ; ଏବଂ ୱେଙ୍କଟାଚଳରେ କରାଯାଇଥିବା ଜଳଦାନ ଅନେକଗୁଣ ଫଳ ଦିଏ। ଇତିହାସ ଉଦାହରଣରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାଜା ହେମାଙ୍ଗ ଗୋଦାନ, ଧନଦାନ ଓ ଯଜ୍ଞପୋଷଣରେ ଦାନଶୀଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ “ପାଣି ସହଜରେ ମିଳେ” ବୋଲି ଭାବି ଜଳଦାନକୁ ତୁଚ୍ଛ କଲେ। ସେ ଅପାତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ବିଦ୍ୱାନ ଓ ନିୟମଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ—ପାତ୍ରବିବେକର ଦୋଷ। ଫଳରେ ସେ କ୍ରମେ ନୀଚ ଯୋନିରେ ପତିତ ହୋଇ ମିଥିଲାରେ ଗୃହଗୋଧିକା (ଘର ଟିକଟିକି) ହେଲେ। ଏକଦା ଋଷି ଶ୍ରୁତଦେବ ଆସିଲେ; ସ୍ଥାନୀୟ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନର ପାଦୋଦକ ବିନ୍ଦୁ ଟିକଟିକିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ ତାହାର ଜାତିସ୍ମରଣ ହେଲା। ହେମାଙ୍ଗ ନିଜ ଭୁଲ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଶ୍ରୁତଦେବ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ—ୱେଙ୍କଟାଦ୍ରିରେ ଜଳଦାନ ନ କରିବା ଓ ଅପାତ୍ରଦାନ ହିଁ ପତନର କାରଣ। ପୁଣ୍ୟସଂକ୍ରାନ୍ତି ଓ ଜଳସ୍ପର୍ଶଶୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଋଷି ତାଙ୍କୁ ପଶୁଯୋନିରୁ ମୁକ୍ତ କରିଲେ; ସେ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ, ପରେ ରାଜଜନ୍ମ ଏବଂ ଶେଷରେ ବିଷ୍ଣୁସାୟୁଜ୍ୟ ପାଇଲେ। ଶେଷରେ ୱେଙ୍କଟାଦ୍ରିର ପାବନତା ଓ ଜଳଦାନର ବିଷ୍ଣୁଲୋକପ୍ରଦତ୍ୱ ପୁନଃ ପ୍ରତିପାଦିତ ହୁଏ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.