Adhyaya 13
ସୂତ ସ୍ୱାମୀତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କହିବାକୁ ଯାଇ ସୋମବଂଶୀୟ ନନ୍ଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜା ଧର୍ମଗୁପ୍ତଙ୍କ ଚରିତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ନନ୍ଦ ରାଜ୍ୟଭାର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇ ବନକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଧର୍ମଗୁପ୍ତ ନୀତି, ଯଜ୍ଞ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଦାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜାପାଳନ କରି ଲୁଟପାଟ ଓ ଉତ୍ପୀଡନ ଶୂନ୍ୟ ସମାଜବ୍ୟବସ୍ଥା ରଖନ୍ତି। ଏକଦା ଶିକାରକୁ ଯାଇ ସେ ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ ରାତିରେ ଅଟକି ପଡ଼ନ୍ତି। ସାୟଂସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରି ଗାୟତ୍ରୀ ଜପି ଗଛ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେନ୍ତି; ସିଂହରୁ ପଳାଉଥିବା ଗୋଟିଏ ଭାଲୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଗଛକୁ ଚଢ଼େ। ଭାଲୁ ରାତିଜାଗରଣର ସମ୍ମତି ଦିଏ। ସିଂହ ବିଶ୍ୱାସଘାତ କରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାଲୁ କହେ—ବିଶ୍ୱାସଘାତ ଅନ୍ୟ ପାପଠାରୁ ଅଧିକ ଘୋର। ପରେ ରାଜା ଶୋଇଥିବା ଭାଲୁକୁ ତଳେ ପକାଇଦିଅନ୍ତି; ସେ ଭାଲୁ ରୂପାନ୍ତର ହୋଇ ଧ୍ୟାନକାଷ୍ଠ ନାମକ ମୁନି ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଉନ୍ମାଦର ଶାପ ଦିଅନ୍ତି। ମୁନି କହନ୍ତି—ସିଂହଟି ଭଦ୍ରନାମା ଯକ୍ଷ, କୁବେରଙ୍କ ପୂର୍ବ ମନ୍ତ୍ରୀ; ଗୌତମଙ୍କ ଶାପରେ ସିଂହରୂପ ହୋଇଥିଲା, ଧ୍ୟାନକାଷ୍ଠ ସହ ସଂବାଦରେ ଶାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅଲକାକୁ ଫେରେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଉନ୍ମାଦ ନନ୍ଦଙ୍କୁ ଜଣାନ୍ତି। ନନ୍ଦ ଜୈମିନି ମୁନିଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତି। ଜୈମିନି ୱେଙ୍କଟ ପର୍ବତରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଖରୀ ନିକଟ ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀରେ ସ୍ନାନ କରାଇବାକୁ କହନ୍ତି; ସ୍ନାନମାତ୍ରେ ଉନ୍ମାଦ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ପିତା-ପୁତ୍ର ୱେଙ୍କଟେଶ/ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ପୂଜା କରି ଦାନ ଦେଇ ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟ ଚାଲାନ୍ତି। ଶେଷରେ ଫଳଶ୍ରୁତି—ସ୍ୱାମିପୁଷ୍କରିଣୀରେ ନିମଜ୍ଜନ ଉନ୍ମାଦ, ଅପସ୍ମାରସଦୃଶ ରୋଗ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଗ୍ରହପୀଡ଼ା ଦୂର କରେ; ଯେକୌଣସି ଜଳରେ ସ୍ନାନ ପୂର୍ବରୁ “ସ୍ୱାମୀତୀର୍ଥମ୍” ତିନିଥର କହିଲେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି; ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ମହାପାପ ନାଶ ହୁଏ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.