Adhyaya 12
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଋଷିମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତି—ଶ୍ରୀ ସ୍ୱାମି ପୁଷ୍କରିଣୀ/ସ୍ୱାମି-ତୀର୍ଥର ଏମିତି କି ମହିମା ଯେ କେବଳ ସ୍ମରଣରେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ। ସୂତ କହନ୍ତି, ଯେମାନେ ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, କଥା କହନ୍ତି-ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନାମରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଅଠାଇଶଟି ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପରେ ଅଧ୍ୟାୟରେ ନରକମାନଙ୍କର ନାମ କ୍ରମେ ଗଣାଯାଏ ଏବଂ କିଛି ଅଧର୍ମକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦଣ୍ଡସ୍ଥାନ ସହ ଯୋଡ଼ାଯାଏ—ପରଧନ/ପରସମ୍ପର୍କ ଅପହରଣ, ମାତାପିତା ଓ ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ, ବୈଦିକ ପଥ ଉଲ୍ଲଂଘନ, ପ୍ରାଣୀହିଂସା, କାମଦୋଷ, ପାଖଣ୍ଡ ମତରେ ଧର୍ମବିଘ୍ନ, ଅଶୁଚି ଆଚରଣ, ପଶୁହିଂସା, ଏବଂ କର୍ମକାଣ୍ଡରେ କପଟତା ଇତ୍ୟାଦି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପରେ ‘ସ୍ୱାମି-ତୀର୍ଥ ସ୍ନାନରେ ସେହି ପତନ ହୁଏ ନାହିଁ’ ବୋଲି ଆଶ୍ୱାସନ ପୁନରାବୃତ୍ତି ହୁଏ। ଶେଷରେ ଫଳଶ୍ରୁତି କହେ—ଏହି ସ୍ନାନ ମହାଯଜ୍ଞ ଓ ମହାଦାନ ସମାନ ଫଳ ଦେଏ, ଘୋର ପାପକୁ ମଧ୍ୟ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଶୁଦ୍ଧ କରେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ, ମନଃପ୍ରସାଦ ଭଳି ଗୁଣ ଜନ୍ମାଏ। ଏହାକୁ ଅତିଶୟୋକ୍ତି ଭାବି ଅବହେଳା କରିବାକୁ ମନା କରାଯାଏ—ଅବିଶ୍ୱାସ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭୟଙ୍କରତା ଆଣେ। ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ, ସ୍ତୁତି, ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ନାନ—ସବୁ ମିଶି ଏହି ତୀର୍ଥ ମୃତ୍ୟୁଭୟ ହରି ଭୁକ୍ତି–ମୁକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରେ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.