Adhyaya 10
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ୱେଙ୍କଟାଚଳରେ ରାଜଧର୍ମର ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ପ୍ରକାଶ ଓ ପୂଜାବିଧିର ସଂସ୍ଥାପନା ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଆରମ୍ଭରେ ତୋଣ୍ଡମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟାରୋହଣ ହୁଏ ଏବଂ ପଦ୍ମସରସର ପାବନ୍ୟ କୁହାଯାଏ—କୀର୍ତ୍ତନ, ସ୍ମରଣ ଓ ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ସେହି ସମୟରେ ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କ ନେତା ବସୁ ତେଜୋମୟ ବରାହ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ; ଦେବତା ବଲ୍ମୀକରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତି—ଗୋକ୍ଷୀରରେ ବଲ୍ମୀକ ଧୋଇବା, ଶିଳାପୀଠରେ ଥିବା ବିଗ୍ରହକୁ ଚିହ୍ନି ଉଦ୍ଧାର କରି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା, ଏବଂ ବୈଖାନସ ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟପୂଜା ସ୍ଥାପନ କରିବା। ତୋଣ୍ଡମାନ ସ୍ୱପ୍ନରେ ବିଲମାର୍ଗ (ସୁରଙ୍ଗ ପଥ)ର ସୂଚନା ପାଆନ୍ତି; ପଲ୍ଲବଚିହ୍ନ ପରି ଦିବ୍ୟ ସଙ୍କେତ ଅନୁସରି ପ୍ରାକାର ଓ ଦ୍ୱାର ନିର୍ମାଣ କରି ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତି, ତେତୁଳ ଓ ଚମ୍ପା ଗଛକୁ ଦେବସନ୍ନିଧିର ସ୍ଥାୟୀ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଆନ୍ତି। ପରେ ଏକ ନୈତିକ-ପ୍ରଶାସନିକ ପରୀକ୍ଷା: ରାଜାଙ୍କ ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣରେ ଥିବା ଗର୍ଭବତୀ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଅବହେଳାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ; ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଆଦେଶରେ ‘ଅପମୃତ୍ୟୁ-ନିବାରଣ’ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଷ୍ଠିସରସରେ ସ୍ନାନରୂପ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ ସେ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହୁଏ। କୁର୍ବଗ୍ରାମର କୁମ୍ଭକାର ଭୀମଙ୍କ ସରଳ ଭକ୍ତି ଓ ଅଳ୍ପ ନୈବେଦ୍ୟକୁ ଭଗବାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ରାଜା ଦର୍ଶନକୁ ଆସିଲେ ଭୀମ ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ବୈକୁଣ୍ଠ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଶେଷରେ ତୋଣ୍ଡମାନ ଉତ୍ତରାଧିକାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ଭଗବଦ୍ଦର୍ଶନ ପାଇ ସାରୂପ୍ୟ ଓ ବିଷ୍ଣୁପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଫଳଶ୍ରୁତିରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶ୍ରବଣ-ପାଠ କଲେ ଉଚ୍ଚ ଫଳ ଓ କୃପା ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.