Adhyaya 68

Verse 1

। सूत उवाच । अथ ते शबरा यत्नाद्रक्तं तद्धैहयोद्भवम् । तत्र निन्युः स्थिता यत्र गर्ता सा पितृसंभवा

ସୂତ କହିଲେ—ତାପରେ ସେଇ ଶବରମାନେ ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ହୈହୟବଂଶଜ ତଦ୍ରକ୍ତକୁ ନେଇ, ଯେଉଁଠାରେ ପିତୃସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଗର୍ତ୍ତ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚାଇଲେ।

Verse 2

भार्गवोऽपि च तं हत्वा रक्तमादाय कृत्स्नशः । ततः संप्रेषयामास यत्र गर्ताऽथ पैतृकी

ଭାର୍ଗବ (ପରଶୁରାମ) ମଧ୍ୟ ତାକୁ ବଧ କରି ସମସ୍ତ ରକ୍ତ ସଂଗ୍ରହ କଲେ; ତାପରେ ଯେଉଁଠାରେ ପୈତୃକ ଗର୍ତ୍ତ ଥିଲା ସେଠାକୁ ତାହା ପଠାଇଲେ।

Verse 3

न स बालं न वृद्धं च परित्यजति भार्गवः । यौवनस्थं विशेषेण गर्भस्थं वाथ क्षत्रियम्

ଭାର୍ଗବ ନ ବାଳକକୁ ନ ବୃଦ୍ଧକୁ ଛାଡ଼ିଲେ; ବିଶେଷକରି ଯୌବନସ୍ଥ କ୍ଷତ୍ରିୟକୁ, ଗର୍ଭସ୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ, ସେ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ।

Verse 4

स्वयं जघान भूपान्स तेषां पार्श्वे तथा परान् । विध्वंसाययति क्रुद्धः सैनिकैश्च समन्ततः

ସେ ସ୍ୱୟଂ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ, ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ; କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସେନାସହିତ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ।

Verse 5

तथैवासृक्प्रगृह्णाति गृह्णापयति चादरात् । तेषां पार्श्वैस्ततस्तूर्णं प्रेषयामास तत्र च

ସେହିପରି ସେ ରକ୍ତକୁ ନିଜେ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଆଦରସହ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରାଉଥିଲେ; ପରେ ପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ମଧ୍ୟ ପଠାଇଦେଉଥିଲେ।

Verse 6

एवं निःक्षत्रियां कृत्वा कृत्स्नां पृथ्वीं भृगद्वहः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे जगाम तदनन्तरम्

ଏହିପରି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରି ଭୃଗୁବଂଶଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରଶୁରାମ ପରେ ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।

Verse 7

ततस्तै रुधिरैः स्नात्वा समादाय तिलान्बहून् । अपसव्यं समाधाय प्रचक्रे पितृतर्पणम्

ତାପରେ ସେହି ରକ୍ତରେ ସ୍ନାନ କରି ଅନେକ ତିଳ ନେଇ, ଯଜ୍ଞୋପବୀତକୁ ଅପସବ୍ୟ ଭାବେ ଧାରଣ କରି ପିତୃତର୍ପଣ କଲେ।

Verse 8

प्रत्यक्षं सर्वविप्राणां तथान्येषां तपस्विनाम् । प्रतिज्ञां पूरयित्वाऽथ विशोकः स बभूव ह

ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୋକମୁକ୍ତ ହେଲେ।

Verse 9

ततो निःक्षत्रिये लोके कृत्वा हयमखं च सः । प्रायच्छत्सकलामुर्वीं ब्राह्मणेभ्यश्च दक्षिणाम्

ତାପରେ ଲୋକ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ ହେଲାବେଳେ ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।

Verse 10

अथ लब्धवरा विप्रास्तमूचुर्भृगुसत्तमम् । नास्मद्भूमौ त्वया स्थेयमेको राजा यतः स्मृतः

ତେବେ ବର ପାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୃଗୁବଂଶଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଆମ ଭୂମିରେ ତୁମେ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ ସ୍ମୃତିରେ ଏକମାତ୍ର ରାଜା ଥିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି।”

Verse 14

तस्मात्त्वं देहि मे स्थानं कृत्वाऽपसरणं स्वयम् । न हि दत्त्वा ग्रही ष्यामि विप्रेभ्यो मेदिनीं पुनः

ଏହେତୁ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନ ଦିଅ ଏବଂ ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ଅପସରଣ କର। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଏକଥର ପୃଥିବୀ ଦାନ କରି ପୁଣି ମୁଁ ସେ ଭୂମି ନେବି ନାହିଁ।

Verse 15

न करोष्यथवा वाक्यं ममाद्य त्वं नदीपते । स्थलरूपं करिष्यामि वह्न्यस्त्रपरिशोषितम्

ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବ ନାହିଁ, ହେ ନଦୀପତି, ତେବେ ଅଗ୍ନ୍ୟସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଷି ତୁମକୁ ଶୁଷ୍କ ସ୍ଥଳରୂପ କରିଦେବି।

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा समुद्रो भयसंकुलः । अपसारं ततश्चक्रे यावत्तस्याभिवांछितम्

ସୂତ କହିଲେ—ସେହି ବଚନ ଶୁଣି ସମୁଦ୍ର ଭୟରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯେତେ ଦୂର ଚାହିଁଥିଲେ ସେତେ ଦୂର ପଛକୁ ହଟିଗଲା।