Adhyaya 137

Verse 1

ऋषय ऊचुः । केनासौ मुनिशार्दूलो मांडव्यः सुमहातपाः । शूलायां स्थापितः केन कारणेन च नो वद

ଋଷିମାନେ କହିଲେ—ଅତିମହାତପସ୍ବୀ ମୁନିଶାର୍ଦୂଳ ମାଣ୍ଡବ୍ୟଙ୍କୁ କିଏ ଶୂଳରେ ସ୍ଥାପିତ କଲା? ଏହା କେଉଁ କାରଣରୁ ଘଟିଲା, ଆମକୁ କୁହ।

Verse 2

सूत उवाच । स मांडव्यो मुनिः पूर्वं तीर्थयात्रां समाचरन् । अस्मिन्क्षेत्रे समायातः श्रद्धया परया युतः

ସୂତ କହିଲେ—ପୂର୍ବକାଳରେ ମୁନି ମାଣ୍ଡବ୍ୟ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରୁଥିବାବେଳେ, ପରମ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଏହି ପୁଣ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ।

Verse 3

विश्वामित्रीयमासाद्य सत्तीर्थं पावनं महत् । पितॄणां तर्पणं चक्रे भास्करं प्रति स व्रती

ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରୀ ନାମକ ସତ୍ତୀର୍ଥ, ମହାପାବନ ତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରତଧାରୀ ସେ ଭାସ୍କରଙ୍କ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ପିତୃମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କଲେ।

Verse 4

जपन्विभ्राडिति श्रेष्ठं सूक्तं भास्करवल्लभम् । एतस्मिन्नंतरे चौरो लोप्त्रमादाय कस्यचित्

ସେ ‘ବିଭ୍ରାଟ୍’ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରିୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୂକ୍ତକୁ ଜପ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ଚୋର କାହାରୋ ଲୋଟା (ଜଳପାତ୍ର) ନେଇଗଲା।

Verse 5

कोपि तत्र समायातः पृष्ठे लग्नैर्जनैर्द्विजाः । ततश्चौरोऽपि तं दृष्ट्वा मौनस्थं मुनिसत्तमम्

ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେତେବେଳେ କିଛି ଲୋକ ତାହାର ପଛେ ପଛେ ଲାଗି ସେଠାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ଚୋର ମଧ୍ୟ ମୌନସ୍ଥ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି—

Verse 6

लोप्त्रं मुक्त्वा तदग्रेऽथ प्रविवेश गुहांतरे । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्ते जना लोप्त्रहेतवे

ଚୋରଟି ଜଳପାତ୍ରଟି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ତାପରେ ଗୁହାଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସେ ଲୋକମାନେ ଜଳପାତ୍ର ଫେରାଇବା ପାଇଁ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

Verse 7

दृष्ट्वा लोप्त्रं तदग्रस्थं तमूचुर्मुनिपुंगवम् । मार्गेणानेन चायातो लोप्त्रहस्तो मलिम्लुचः । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग केन मार्गेण निर्गतः

ସାମ୍ନାରେ ରଖା ଜଳପାତ୍ର ଦେଖି ସେମାନେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ଏହି ପଥରେ ଜଳପାତ୍ର ହାତରେ ଧରି ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୁଟେରା ଆସିଥିଲା। ହେ ମହାଭାଗ, ଶୀଘ୍ର କୁହ—ସେ କେଉଁ ପଥେ ବାହାରିଗଲା?’

Verse 8

स च जानन्नपि प्राज्ञो गुहासंस्थं मलिम्लुचम् । न किंचिदपि चोवाच मौनव्रत परायणः

ସେ ପ୍ରାଜ୍ଞ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ଲୁଟେରାକୁ ଜାଣିଥିଲେ; ତଥାପି ମୌନବ୍ରତରେ ପରାୟଣ ଥିବାରୁ କିଛି ମଧ୍ୟ କହିଲେ ନାହିଁ।

Verse 9

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि परचिंतासमन्वितः । यदा प्रोवाच नो किंचित्स रक्षंश्चौरजीवितम्

ବାରମ୍ବାର ପଚାରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପରହିତଚିନ୍ତାରେ ନିମଗ୍ନ ରହିଲେ; ଏବଂ କିଛି ନ କହିବାରୁ ସେ ଚୋରର ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।

Verse 10

ततस्तैर्मंत्रितं सर्वैरेष नूनं मलिम्लुचः । संप्राप्तः पृष्ठतोऽस्माभिर्मुनिरूपो बभूव ह

ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ପରାମର୍ଶ କଲେ—‘ନିଶ୍ଚୟ ଏହିଜଣେ ଲୁଟେରା। ଆମେ ପଛରୁ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଆସିଛୁ, ଏବଂ ଏହା ମୁନିରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।’

Verse 11

अविचार्य ततः सर्वैराभीरैस्तैर्दुरात्मभिः । शूलीमारोपितः सद्यो नीत्वा किंचिद्वनांतरम्

ତେବେ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ଆଭୀରମାନେ କୌଣସି ବିଚାର ନ କରି ତାକୁ ତୁରନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲର ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇ ଶୂଳରେ ଚଢ଼ାଇ ଦେଲେ।

Verse 12

एवं प्राप्ता तदा शूली मुनिना तेन दारुणा । पूर्वकर्मविपाकेन दोषहीनेन धीमता

ଏଭଳି ସେତେବେଳେ ପୂର୍ବକର୍ମର ବିପାକରେ, ଦୋଷହୀନ ଧୀମାନ ସେଇ ଦାରୁଣ ମୁନି ଦ୍ୱାରା ଶୂଳଧାରୀ (ଶିବ) ସମୀପେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।