
ସୂତ କହନ୍ତି—ତୁଳାରାଶିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବା ସନ୍ଧିକାଳରେ, ପୂର୍ବରୁ ଲିଙ୍ଗ-ପ୍ରାକଟ୍ୟ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଧୂଳି ଓ ପଲିରେ ପୂରି ଢାକି ଯାଇଥିଲା। ଲିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଗୋପନ ହେବାରୁ ସେ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ପ୍ରକାର ‘କ୍ଷେମ’ (ସୁରକ୍ଷା) ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା; ଦୃଶ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଲୁପ୍ତ ହେବାରୁ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା ଅଛି। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯୁଗଚକ୍ରରେ ଶାଲ୍ୱଦେଶରୁ ରାଜା ବୃହଦଶ୍ୱ ଆସି, ପ୍ରାସାଦ ନଥିବା ବିସ୍ତୃତ ଭୂମି ଦେଖି ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ଠାରୁ କଲେ। ସେ ଅନେକ କାରିଗରକୁ ଡାକି ଗଭୀର ଖନନ ଓ ସଫାଇର ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଖୋଦାଖୋଦିରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଚତୁର୍ମୁଖ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା; ସେହି ତେଜରେ ଭୂମି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି ରାଜା ଓ ଉପସ୍ଥିତ କାରିଗରମାନେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ତାହା ପରେ ହାଟକେଶ୍ୱର-କ୍ଷେତ୍ରର ସେ ତୀର୍ଥରେ କେହି ପ୍ରାସାଦ ତିଆରି କରେନାହିଁ, ପୋଖରୀ କିମ୍ବା କୂଆଁ ମଧ୍ୟ ଖୋଦେନାହିଁ—ଭୟ ଓ ଭକ୍ତିରୁ; ଏହିପରି ସ୍ଥାନୀୟ ନିଷେଧ ପବିତ୍ର ଭୟର ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଲା।
Verse 1
सूत उवाच । अथ प्राप्ते दिनाधीशे तुलायां द्विजसत्तमाः । प्रेता लिंगोद्भवां भूमिं पूरयामासुरेव हि
ସୂତ କହିଲେ—ହେ ଦ୍ୱିଜସତ୍ତମମାନେ! ଦିନାଧୀଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁଳାରାଶିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ପ୍ରେତମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଲିଙ୍ଗୋଦ୍ଭବ ଭୂମିକୁ ପୂରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
Verse 2
यत्किंचित्तत्र संस्थं तु आद्यतीर्थं सुरालयम् । तत्सर्वं व्यन्तरैस्तैश्च पांसुभिः परिपूरितम्
ସେଠାରେ ଯାହା କିଛି ସ୍ଥାପିତ ଥିଲା—ସେଇ ଆଦ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବାଳୟ—ସବୁ ତାହା ସେହି ବ୍ୟନ୍ତରମାନେ ଓ ଧୂଳିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରି ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଗଲା।
Verse 3
ततः क्षेमं समुत्पन्नं क्षेत्रे तत्र द्विजोत्तमाः । अन्येषामपि लोकानां लिंगैस्तैर्लुप्तिमागतैः
ତାପରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ, ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ କ୍ଷେମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସେହି ଲିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲୁପ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିବାରୁ ହାନିବୋଧ ଅନୁଭବ କଲେ।
Verse 4
कस्यचित्त्वथ कालस्य बृहदश्वो महीपतिः । शाल्वदेशात्समायातः कस्मिश्चिद्युगपर्यये
କିଛି କାଳ ଅତିବାହିତ ହେବା ପରେ, ଏକ ଯୁଗପର୍ଯ୍ୟାୟର ସମୟରେ, ପୃଥିବୀପତି ରାଜା ବୃହଦଶ୍ୱ ଶାଲ୍ୱଦେଶରୁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
Verse 5
स दृष्ट्वा विपुलां भूमिं प्रासादैः परिवर्जिताम् । प्रासादार्थं मतिं चक्रे तत्र क्षेत्रे द्विजोत्तमाः
ସେ ବିଶାଳ ଭୂମିକୁ ପ୍ରାସାଦଶୂନ୍ୟ ଦେଖି, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ, ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରାସାଦ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।
Verse 6
शिल्पिनश्च समाहूयानेकांस्तत्र सहस्रशः । शोधयामास तां भूमिमधस्ताद्बहुविस्तृताम्
ସେ ତେଠାରେ ହଜାରେ ହଜାରେ ଅନେକ ଶିଳ୍ପୀଙ୍କୁ ଡାକି, ତଳକୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବହୁବିସ୍ତୃତ ଥିବା ସେଇ ଭୂମିକୁ ଖୋଦି ଶୋଧନ କରି ସୁଚିତା କଲେ।
Verse 7
भूमौ निखन्यमानायां ततो लिंगानि भूरिशः । चतुर्वक्त्राणि तान्येव यांति दृष्टेश्च गोचरम्
ଭୂମି ଖୋଦାଯାଉଥିବାବେଳେ ତେବେ ଅନେକ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକଟ ହେଲା; ସେହି ଚତୁର୍ମୁଖ ଲିଙ୍ଗମାନେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଲେ।
Verse 8
ततः स पार्थिवस्तैश्च लिंगैर्दृष्ट्वा वृतां भुवम् । तत्क्षणान्मृत्युमापन्नः शिल्पिभिश्च समन्वितः
ତାପରେ ସେ ରାଜା ସେହି ଲିଙ୍ଗମାନେ ସବୁଦିଗରେ ଢାକିଥିବା ଭୂମିକୁ ଦେଖି, ସେଇ କ୍ଷଣରେ ସହଯାତ୍ରୀ ଶିଳ୍ପୀମାନଙ୍କ ସହିତ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା।
Verse 9
ततःप्रभृति नो तत्र कश्चिन्मर्त्यो महीतले । प्रासादं कुरुते भीत्या तडागं कूपमेव च
ସେହି ସମୟରୁ ସେଠାରେ ଭୟରେ କୌଣସି ମର୍ତ୍ୟ ମହଳ ନିର୍ମାଣ କରେନାହିଁ; ତାଳାବ କିମ୍ବା କୂଆ ମଧ୍ୟ କରେନାହିଁ।
Verse 105
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये राक्षसलिंगच्छेदनंनाम पञ्चोत्तरशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡରେ, ହାଟକେଶ୍ୱରକ୍ଷେତ୍ର-ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ‘ରାକ୍ଷସଲିଙ୍ଗଛେଦନ’ ନାମକ ଏକଶ ପାଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।