Adhyaya 28

Verse 1

। नारद उवाच । व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् । कुसुमामोदिनींनाम तस्य शैलस्य देवताम्

ନାରଦ କହିଲେ—ଯାଉଥିବା ଗିରିଜା ନିଜ ମାତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭାମୟୀ ସଖୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସେ ଥିଲେ ସେଇ ପର୍ବତର ଦେବୀ, ନାମ କୁସୁମାମୋଦିନୀ।

Verse 2

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । क्वपुनर्गच्छसीत्युच्चैरालिंग्योवाच देवता

ଗିରିସୁତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଦେବୀ ସ୍ନେହରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଲେ; ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କହିଲେ—“ପୁଣି କେଉଁଠିକି ଯାଉଛ?”

Verse 3

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम्

ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନେଇ ଉଦ୍ଭୂତ ନିଜ କ୍ରୋଧର କାରଣ ସହ ସମସ୍ତ କଥା ତାହାକୁ କହିଦେଲା। ପୁନର୍ବାର ଗିରିଜା ମାତୃସମ୍ମତ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

Verse 4

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला

“ହେ ଅନିନ୍ଦିତେ! ତୁମେ ସଦା ଶୈଳାଧିରାଜଙ୍କର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବତା। ତୁମେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ସର୍ବଦା ସନ୍ନିହିତ, ଏବଂ ମୋ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବାତ୍ସଲ୍ୟଶୀଳା।”

Verse 5

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्य स्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः

“ଏହେତୁ ଏବେ ତୁମେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ, ମୁଁ କହୁଛି। କିନ୍ତୁ ପିନାକିନ୍ (ଶିବ)ଙ୍କ ସମୀପକୁ ଅନ୍ୟ ନାରୀର ପ୍ରବେଶ ବିଷୟରେ…”

Verse 6

त्वयाख्येयं मम शुबे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति

“ହେ ଶୁଭେ! ମୋତେ ଯାହା କହିବା ଉଚିତ, ତୁମେ କହ; ପରେ ମୁଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କରିବି।” ଏମିତି ସେ ଦେବୀ କହିଲେ; ତାପରେ ଦେବୀ (ପାର୍ବତୀ) ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।

Verse 7

रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि सन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

ସେଠାରେ ନାନା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ରମ୍ୟ ମହାଶୃଙ୍ଗରେ ସେ ଭୂଷଣାଦି ତ୍ୟାଗ କରି, ବୃକ୍ଷବଲ୍କଳ ଧାରଣ କରି ତପସ୍ୟାମୟ ଜୀବନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

Verse 8

तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता । ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता

ଗିରିସୁତା ପୁତ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ତପ କଲେ। ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନିର ତାପ ସହିଲେ, ବର୍ଷାକାଳେ ଜଳରେ ନିମଗ୍ନ ରହିଲେ।

Verse 9

यथा न काचित्प्रविशेद्योषिदत्र हरांतिके । दृष्ट्वा परां स्त्रियं चात्र वदेथा मम पुत्रक

ଦେଖ, ହରଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରେ ଏଠାରେ କୌଣସି ନାରୀ ପ୍ରବେଶ ନ କରୁ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦେଖିଲେ ସତ୍ୱରେ ମୋତେ କହ, ମୋ ପୁତ୍ର।

Verse 10

शीघ्रमेव करिष्यामि ततो युक्तमनंतरम् । एवमस्त्विति तां देवीं वीरकः प्राह सांप्रतम्

ମୁଁ ଶୀଘ୍ରେ ଏହା କରିଦେବି; ତାପରେ ଯାହା ଯୁକ୍ତ, ତାହା ବିଳମ୍ବ ବିନା ହେବ। “ଏବମସ୍ତୁ” କହି ବୀରକ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲା।

Verse 11

मातुराज्ञा सुतो ह्लाद प्लावितांगो गतज्वरः । जगाम त्र्यक्षं संद्रष्टुं प्रणिपत्य च मातरम्

ମାତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପୁତ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ପୁଲକିତ ଦେହ ଓ ଜ୍ୱରମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ତ୍ର୍ୟକ୍ଷ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଗଲା।

Verse 12

गजवक्त्रं ततः प्राह प्रणम्य समवस्थितम् । साश्रुकंठं प्रयाचंतं नय मामपि पार्वति

ତାପରେ ସେ ଗଜବକ୍ତ୍ର (ଗଣେଶ)ଙ୍କୁ କହିଲା, ଯିଏ ପ୍ରଣାମ କରି ସମ୍ମୁଖେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ—ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ ବିନତି କରି: “ପାର୍ବତୀ, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ସାଙ୍ଗେ ନେଇଯାଅ।”

Verse 13

गजवक्त्रं हि त्वां बाल मामिवोपहसिष्यति । तदागच्छ मया सार्धं या गतिर्मे तवापि सा

ହେ ବାଳକ, ଗଜବକ୍ତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ମୋତେ ଯେପରି ଉପହାସ କରେ ସେପରି ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଉପହାସ କରିବ। ତେଣୁ ମୋ ସହ ଆସ; ମୋର ଯେ ଗତି, ସେହି ତୁମର ମଧ୍ୟ ହେବ।

Verse 14

पराभवाद्धि धूर्तानां मरणं साधु पुत्रक । एवमुक्त्वा समादाय हिमाद्रिं प्रति सा ययौ

ହେ ପୁତ୍ରକ, ଧୂର୍ତ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରାଭବରୁ ହିଁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସେ; ଏହା ଭଲ। ଏମିତି କହି ସେ ତାକୁ ସହ ନେଇ ହିମାଦ୍ରି (ହିମାଳୟ) ପ୍ରତି ଗଲା।