
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ନର୍ମଦା-ତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ନନ୍ଦିତୀର୍ଥକୁ ଯାତ୍ରା କରିବାର କ୍ରମବିଧି ଉପଦେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ତୀର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ସର୍ବପାପହର ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣିତ; ପୂର୍ବକାଳରେ ଶୈବ-ପରିଚର ନନ୍ଦି ଏହା ନିର୍ମାଣ କରିଥିବାରୁ ଏହାର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବିଶେଷ ଭାବେ କୁହାଯାଏ। ନନ୍ଦିନାଥରେ ଅହୋରାତ୍ର-ଉଷିତ (ଏକ ଦିନ-ରାତି ରହିବା) କରିବାର ନିୟମ ଦିଆଯାଇଛି; ସମୟ-ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ବାସ ସାଧନାର ପ୍ରଭାବ ବଢ଼ାଏ। ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଞ୍ଚୋପଚାର ପୂଜା କରିବାକୁ କୁହି, ତୀର୍ଥସେବାକୁ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ଭକ୍ତିବିଧି ସହ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି। ଦାନଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ସୁପାରିଶ—ବିଶେଷତଃ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ରତ୍ନଦାନ—ଯାତ୍ରାକୁ ନୀତିମୟ ବଣ୍ଟନ ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ କରେ। ଫଳରୂପେ ପିନାକୀ ଶିବଙ୍କ ପରମଧାମ ପ୍ରାପ୍ତି, ସର୍ବକଲ୍ୟାଣ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଦିବ୍ୟଭୋଗ ବର୍ଣ୍ଣିତ—ମୋକ୍ଷଭାବ ଓ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପୁଣ୍ୟଫଳର ପୁରାଣୀୟ ସମନ୍ୱୟ ଭାବେ।
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजन्नन्दितीर्थं व्रजेच्छुभम् । सर्वपापहरं पुंसां नन्दिना निर्मितं पुरा
ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜନ୍, ତାହା ପରେ ଶୁଭ ନନ୍ଦିତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଏହା ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ପାପ ହରଣକାରୀ, ପୁରାତନକାଳେ ନନ୍ଦି ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ।
Verse 2
पापौघहतजन्तूनां मोक्षदं नर्मदातटे । अहोरात्रोषितो भूत्वा नन्दिनाथे युधिष्ठिर
ନର୍ମଦା ତଟରେ ନନ୍ଦିନାଥ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ବାସ କଲେ, ପାପରାଶିରେ ପୀଡିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
Verse 3
पञ्चोपचारपूजायामर्चयेन्नन्दिकेश्वरम् । रत्नानि चैव विप्रेभ्यो यो दद्याद्धर्मनन्दन
ପଞ୍ଚୋପଚାର ପୂଜାରେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦାନ କରେ, ହେ ଧର୍ମନନ୍ଦନ।
Verse 4
स याति परमं स्थानं यत्र वासः पिनाकिनः । सर्वसौख्यसमायुक्तोऽप्सरोभिः सह मोदते
ସେ ପରମ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପିନାକୀ (ଶିବ)ଙ୍କ ନିବାସ; ସମସ୍ତ ସୁଖରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସହ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।
Verse 94
। अध्याय
ଅଧ୍ୟାୟ। (ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଅଧ୍ୟାୟ-ଚିହ୍ନ)