Adhyaya 91

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थपरमपावनम् । चण्डादित्यं नृपश्रेष्ठ स्थापितं चण्डमुण्डयोः

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ମହୀପାଳ! ପରମପାବନ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ, ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ! ସେଠାରେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଚଣ୍ଡାଦିତ୍ୟ (ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ) ଅଛନ୍ତି।

Verse 2

आस्तां पुरा महादैत्यौ चण्डमुण्डौ सुदारुणौ । नर्मदातीरमाश्रित्य चेरतुर्विपुलं तपः

ପୁରାତନ କାଳରେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାମର ଦୁଇ ମହାଦୈତ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ। ସେମାନେ ନର୍ମଦା-ତୀରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ବିପୁଳ ତପସ୍ୟା କଲେ।

Verse 3

ध्यायन्तौ भास्करं देवं तमोनाशं जगत्त्रये । तुष्टस्तत्तपसा देवः सहस्रांशुरुवाच ह

ସେମାନେ ତ୍ରିଲୋକର ତମୋନାଶକ ଦେବ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ତପସ୍ୟାଦ୍ୱାରା ଆରାଧନା କଲେ। ସେହି ତପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସହସ୍ରକିରଣ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ କହିଲେ।

Verse 4

साधु साध्विति तौ पार्थ नर्मदायाः शुभे तटे । वरं प्रार्थयतं वीरौ यथेष्टं चेतसेच्छितम्

ହେ ପାର୍ଥ! ନର୍ମଦାର ଶୁଭ ତଟରେ ସେଇ ଦୁଇ ବୀରଙ୍କୁ ଦେବ କହିଲେ—“ସାଧୁ, ସାଧୁ! ବର ମାଗ; ଯାହା ଇଷ୍ଟ, ଯାହା ମନ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ।”

Verse 5

चण्डमुण्डावूचतुः । अजेयौ सर्वदेवानां भूयास्वावां समाहितौ । सर्वरोगैः परित्यक्तौ सर्वकालं दिवाकर

ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ କହିଲେ—“ହେ ଦିବାକର! ଆମେ ଦୁଇଜଣ ସମାହିତଚିତ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଅଜେୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସର୍ବକାଳେ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯାଉ।”

Verse 6

एवमस्त्विति तौ प्राह भास्करो वारितस्करः । इत्युक्त्वान्तर्दधे भानुर्दैत्याभ्यां तत्र भास्करः

ଚୋରନିବାରକ ଭାସ୍କର ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏବମସ୍ତୁ।” ଏହିପରି କହି ସେଇ ଭାନୁ ସେଠାରେ ସେ ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।

Verse 7

स्थापितः परया भक्त्या तं गच्छेदात्मसिद्धये । गीर्वाणांश्च मनुष्यांश्च पित्ःंस्तत्रापि तर्पयेत्

ପରମ ଭକ୍ତିରେ (ଦେବତାଙ୍କୁ) ସ୍ଥାପନ କରି ଆତ୍ମସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ସେଠାରେ ଦେବମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଓ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 8

स वसेद्भास्करे लोके विरिञ्चिदिवसं नृप । घृतेन बोधयेद्दीपं षष्ठ्यां स च नरेश्वर । मुच्यते सर्वपापैस्तु प्रतियाति पुरं रवेः

ହେ ନୃପ! ସେ ଭାସ୍କର-ଲୋକରେ ବିରିଞ୍ଚି (ବ୍ରହ୍ମା)ଙ୍କ ଏକ ଦିବସ ସମାନ ଦୀର୍ଘ କାଳ ବସେ। ହେ ନରେଶ୍ୱର! ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ ଘିଅର ଦୀପ ଜ୍ୱାଳିଲେ ସେ ସର୍ବ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରବିଙ୍କ ପୁରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 9

उत्पत्तिं चण्डभानोर्यः शृणोति भरतर्षभ । विजयी स सदा नूनमाधिव्याधिविवर्जितः

ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଯେ ଚଣ୍ଡଭାନୁଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକଥା ଶୁଣେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ସଦା ବିଜୟୀ ହୁଏ ଏବଂ ମାନସିକ କ୍ଲେଶ ଓ ଶାରୀରିକ ବ୍ୟାଧିରୁ ମୁକ୍ତ ରହେ।

Verse 91

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ—ଏହା ଅଧ୍ୟାୟ-ଚିହ୍ନ।