Adhyaya 87

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमशोभनम् । स्थापितं मुनिसङ्घैर्यद्ब्रह्मवंशसमुद्भवैः

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ମହୀପାଳ! ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମବଂଶସମୁଦ୍ଭବ ମୁନିସଂଘମାନେ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିବା ସେଇ ପରମ ଶୋଭନ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

ऋणमोचनमित्याख्यं रेवातटसमाश्रितम् । षण्मासं मनुजो भक्त्या तर्पयन् पितृदेवताः

ଏହା ‘ଋଣମୋଚନ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ରେବା-ତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଛଅ ମାସ ଧରି ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ତର୍ପଣ କରି ପିତୃଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 3

देवैः पितृमनुष्यैश्च ऋणमात्मकृतं च यत् । मुच्यते तत्क्षणान्मर्त्यः स्नातो वै नर्मदाजले

ଦେବ, ପିତୃ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜେ କରିଥିବା ଯେକୌଣସି ଋଣ—ନର୍ମଦାଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବାମାତ୍ରେ ମର୍ତ୍ୟ ସେହି କ୍ଷଣରେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 4

प्रत्यक्षं दुरितं तत्र दृश्यते फलरूपतः । तत्र तीर्थे तु यो राजन्नेकचित्तो जितेन्द्रियः

ସେଠାରେ ପାପ ତାହାର ଫଳରୂପେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେଖାଯାଏ। ଏବଂ ସେଇ ତୀର୍ଥରେ, ହେ ରାଜନ୍, ଯେ ଏକଚିତ୍ତ ଓ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିୟ ହୁଏ…

Verse 5

स्नात्वा दानं च वै दद्यादर्चयेद्गिरिजापतिम् । ऋणत्रयविनिर्मुक्तो नाके दीप्यति देववत्

ସ୍ନାନ କରି ନିଶ୍ଚୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ ଏବଂ ଗିରିଜାପତି (ଶିବ)ଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରିବା ଉଚିତ। ତ୍ରିବିଧ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।

Verse 87

। अध्याय

ଇତି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।