Adhyaya 82

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल वह्नितीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धो महातेजास्तपः कृत्वा हुताशनः

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ— ହେ ମହୀପାଳ! ତାପରେ ଅନୁତ୍ତମ ବହ୍ନିତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠାରେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ହୁତାଶନ ତପ କରି ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ।

Verse 2

सर्वभक्ष्यः कृतो योऽसौ दण्डके मुनिना पुरा । नर्मदातटमाश्रित्य पूतो जातो हुताशनः

ପୂର୍ବେ ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ଜଣେ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ‘ସର୍ବଭକ୍ଷ୍ୟ’ କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ନର୍ମଦାତଟକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ହୁତାଶନ ପବିତ୍ର ହେଲେ।

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम् । अग्निप्रवेशं कुरुते स गच्छेदग्निसाम्यताम्

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ ସ୍ନାନ କରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ ଏବଂ ପରେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ଅଗ୍ନିସମତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 4

भक्त्या स्नात्वा तु यस्तत्र तर्पयेत्पितृदेवताः । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमाप्नोत्यसंशयम्

ଯେ କେହି ସେଠାରେ ଭକ୍ତିସହିତ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଦିଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।

Verse 5

तस्यैवानन्तरं राजन्कौबेरं तीर्थमुत्तमम् । कुबेरो यत्र संसिद्धो यक्षाणामधिपः पुरा

ତାହାର ପରେ, ହେ ରାଜନ୍, କୌବେର ନାମକ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ଅଛି; ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବେ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ଅଧିପତି କୁବେର ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।

Verse 6

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा समभ्यर्च्य जगद्गुरुम् । उमया सहितं भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଉମାସହିତ ଜଗଦ୍ଗୁରୁ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दद्याद्विप्राय कांचनम् । नाभिमात्रे जले तिष्ठन्स लभेतार्बुदं फलम्

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ନାଭିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରେ, ସେ ଅର୍ବୁଦ-ଫଳ ଅର୍ଥାତ୍ ଅପାର ପୁଣ୍ୟ ପାଏ।

Verse 8

दधिस्कन्दे मधुस्कन्दे नन्दीशे वरुणालये । आग्नेये यत्फलं तात स्नात्वा तत्फलमाप्नुयात्

ଦଧିସ୍କନ୍ଦ, ମଧୁସ୍କନ୍ଦ, ନନ୍ଦୀଶ ଓ ବରୁଣାଳୟରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ହେ ତାତ, ଆଗ୍ନେୟ କର୍ମ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଫଳ କୁହାଯାଇଛି ସେଇ ଫଳ ମିଳେ।

Verse 9

ते वन्द्या मानुषे लोके धन्याः पूर्णमनोरथाः । यैस्तु दृष्टं महापुण्यं नर्मदातीर्थपञ्चकम्

ମାନବଲୋକରେ ସେମାନେ ବନ୍ଦନୀୟ—ଧନ୍ୟ, ପୂର୍ଣ୍ଣମନୋରଥ—ଯେମାନେ ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ନର୍ମଦା-ତୀର୍ଥପଞ୍ଚକର ଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି।

Verse 10

ते यान्ति भास्करे लोके परमे दुःखनाशने । भास्करादैश्वरे लोके चैश्वरादनिवर्तके

ସେମାନେ ପରମ ଦୁଃଖନାଶକ ଭାସ୍କର-ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଭାସ୍କର-ଲୋକରୁ ଐଶ୍ୱର୍ୟ-ଲୋକକୁ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଅନାବର୍ତ୍ତ ପରମପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 11

नीयते स परे लोके यावदिन्द्राश्चतुर्दश । ततः स्वर्गाच्च्युतो मर्त्यो राजा भवति धार्मिकः

ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଉଚ୍ଚ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନୀତ ହୁଏ; ପରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ମର୍ତ୍ୟଲୋକରେ ଧାର୍ମିକ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

Verse 12

सर्वरोगविनिर्मुक्तो भुनक्ति सचराचरम् । विष्णुश्च देवता येषां नर्मदातीर्थसेविनाम्

ସେ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଚରାଚର ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଭୋଗ କରେ; ନର୍ମଦା-ତୀର୍ଥ ସେବକମାନଙ୍କର ଅଧିଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ।

Verse 13

अखण्डितप्रतापास्ते जायन्ते नात्र संशयः । गङ्गा कनखले पुण्या कुरुक्षेत्रे सरस्वती

ସେମାନେ ଅଖଣ୍ଡ ପ୍ରତାପ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଗଙ୍ଗା କନଖଲରେ ପୁଣ୍ୟମୟ, ଏବଂ ସରସ୍ୱତୀ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁଣ୍ୟମୟ।

Verse 14

ग्रामे वा यदि वारण्ये पुण्या सर्वत्र नर्मदा । रेवातीरे वसेन्नित्यं रेवातोयं सदा पिबेत्

ଗ୍ରାମରେ ହେଉ କି ଅରଣ୍ୟରେ, ନର୍ମଦା ସର୍ବତ୍ର ପୁଣ୍ୟମୟୀ। ରେବାତୀରେ ନିତ୍ୟ ବସି, ରେବାଜଳ ସଦା ପାନ କରୁ।

Verse 15

स स्नातः सर्वतीर्थेषु सोमपानं दिने दिने । गङ्गाद्याः सरितः सर्वाः समुद्राश्च सरांसि च । कल्पान्ते संक्षयं यान्ति न मृता तेन नर्मदा

ସେ ଯେନ ସର୍ବତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଛି ଓ ଦିନେଦିନେ ସୋମପାନ କରିଛି। ଗଙ୍ଗାଦି ସମସ୍ତ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ସରୋବର କଳ୍ପାନ୍ତେ କ୍ଷୟ ପାଉଛନ୍ତି; ତେଣୁ ନର୍ମଦା ‘ମୃତା’ ନୁହେଁ—ସେ ନଶେ ନାହିଁ।

Verse 82

। अध्याय

ଇତି ଅଧ୍ୟାୟସମାପ୍ତି।