Adhyaya 75

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम् । शङ्खचूडस्य नाम्ना वै प्रसिद्धं भूमिमण्डले

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ନର୍ମଦାର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ ଏକ ପରମ ଶୋଭନ ତୀର୍ଥ ଅଛି; ‘ଶଙ୍ଖଚୂଡ’ ନାମରେ ଭୂମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

Verse 2

शङ्खचूडः स्वयं तत्र संस्थितः पाण्डुनन्दन । वैनतेयभयात्पार्थ सुखदनर्मदातटे

ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ହେ ପାର୍ଥ! ବୈନତେୟ (ଗରୁଡ) ଭୟରୁ ଶଙ୍ଖଚୂଡ ସ୍ୱୟଂ ସେଠାରେ, ସୁଖଦ ନର୍ମଦାତଟରେ ବସିଥିଲା।

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या शुचिर्भूत्वा समाहितः । स्नापयेच्छङ्खचूडं तु क्षीरक्षौद्रेण सर्पिषा

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ ଭକ୍ତିସହ ଶୁଚି ହୋଇ ଏକାଗ୍ର ହୁଏ, ସେ ଶଙ୍ଖଚୂଡ (ଦେବ/ଲିଙ୍ଗ)କୁ କ୍ଷୀର, ମଧୁ ଓ ଘୃତରେ ସ୍ନାନ କରାଉ।

Verse 4

रात्रौ जागरणं कुर्याद्देवस्याग्रे नराधिप । दधिभक्तेन सम्पूज्य ब्राह्मणाञ्छंसितव्रतान् । गोप्रदाने द्विजेन्द्रोऽयं सर्वपापक्षयंकरः

ହେ ନରାଧିପ! ଦେବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରାତିରେ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଦଧିଭକ୍ତ (ଦହି-ଭାତ/ଅନ୍ନ)ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ବ୍ରତଧାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ଗୋଦାନ କଲେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଧି ସମସ୍ତ ପାପକୁ କ୍ଷୟ କରେ।

Verse 5

तस्मिंस्तीर्थे तु यः पार्थ सर्पदष्टं प्रतर्पयेत् । स याति परमं लोकं शङ्करस्य वचो यथा

ହେ ପାର୍ଥ! ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ ସର୍ପଦଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ତୃପ୍ତ କରି ସେବା କରେ, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ବଚନ ଅନୁସାରେ ପରମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।