Adhyaya 62

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र करोडीश्वरमुत्तमम् । यत्र वै निहतास्तात दानवाः सपदानुगाः

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ— ତାପରେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଉତ୍ତମ କରୋଡୀଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠାରେ, ହେ ପ୍ରିୟ, ଦାନବମାନେ ନିଜ ଅନୁଚରମାନଙ୍କ ସହିତ ନିହତ ହୋଇଥିଲେ।

Verse 2

इन्द्रादिदेवैः संहृष्टैः सततं जयबुद्धिभिः । तेषां ये पुत्रपौत्राश्च पूर्ववैरमनुस्मरम्

ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବମାନେ ହର୍ଷିତ ହୋଇ, ସଦା ବିଜୟବୁଦ୍ଧିରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ (ଦାନବମାନଙ୍କ) ପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ରମାନେ ପୂର୍ବ ବୈରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।

Verse 3

क्रुद्धैर्देवसमूहैश्च दानवा निहता रणे । तेषां शिरांसि संगृह्य सर्वे देवाः सवासवाः

କ୍ରୁଦ୍ଧ ଦେବସମୂହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନିହତ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଶିରଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି, ବାସବ (ଇନ୍ଦ୍ର) ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ (ପରେ ଏପରି କଲେ)।

Verse 4

निक्षिप्य नर्मदातोये बन्धुभावमनुस्मरम् । तत्र स्नात्वा सुराः सर्वे स्थापयित्वा उमापतिम्

ନର୍ମଦାର ଜଳରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିକ୍ଷେପ କରି, ବନ୍ଧୁଭାବ ସ୍ମରଣ କରି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସ୍ନାନ କରି ଉମାପତି (ଶିବ)ଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

Verse 5

इन्द्रेण सहिताः सर्वेऽपूजयंल्लोकसिद्धये । हृष्टचित्ताः सुराः सर्वे जग्मुराकाशमण्डलम्

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତେ ଲୋକସିଦ୍ଧି ଓ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ (ଶିବଙ୍କୁ) ପୂଜା କଲେ; ପରେ ହୃଷ୍ଟଚିତ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆକାଶମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲେ।

Verse 6

दानवानां महाभाग सूदिता कोटिरुत्तमा । तदा प्रभृति तत्तीर्थं करोडीति महीतले

ହେ ମହାଭାଗ! ସେଠାରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଏକ ଉତ୍ତମ କୋଟି ନିହତ ହେଲା; ସେହି ସମୟରୁ ପୃଥିବୀରେ ସେ ତୀର୍ଥ ‘କରୋଡୀ’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।

Verse 7

विख्यातं तु तदा लोके पापघ्नं पाण्डुनन्दन । अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुभौ पक्षौ च भक्तितः । उपोष्य शूलिनश्चाग्रे रात्रौ कुर्वीत जागरम्

ତେବେ, ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ! ତାହା ଲୋକେ ପାପନାଶକ ବୋଲି ବିଖ୍ୟାତ ହେଲା। ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ—ଉଭୟ ପକ୍ଷରେ—ଭକ୍ତିସହ ଉପବାସ କରି ଶୂଲିନ (ଶିବ)ଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରାତ୍ରି ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 8

सत्कथापाठसंयुक्तो वेदाध्ययनसंयुतः । प्रभाते विमले प्राप्ते पूजयेत्त्रिदशेश्वरम्

ସତ୍କଥାପାଠ ଓ ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିର୍ମଳ ପ୍ରଭାତ ଆସିଲେ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ୱର (ଦେବାଧିଦେବ)ଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 9

पञ्चामृतेन संस्नाप्य श्रीखण्डेन च गुण्ठयेत् । शस्तैः पल्लवपुष्पैश्च पूजयेत्तु प्रयत्नतः

ପଞ୍ଚାମୃତରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ପରେ ଶ୍ରୀଖଣ୍ଡ-ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରିବ। ଉତ୍ତମ ପଲ୍ଲବ ଓ ପୁଷ୍ପରେ ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବ।

Verse 10

बहुरूपं जपन्मन्त्रं दक्षिणाशां व्यवस्थितः । यथोक्तेन विधानेन नाभिमात्रे जले क्षिपेत्

ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଦାଁଡ଼ି ବହୁରୂପ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବ। ଯଥୋକ୍ତ ବିଧାନ ଅନୁସାରେ ନାଭିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳରେ (ଅର୍ପଣ) କ୍ଷେପ କରିବ।

Verse 11

तिलाञ्जलिं तु प्रेताय दक्षिणाशामुपस्थितः । श्राद्धं तत्रैव विप्राय कारयेद्विजितेन्द्रियः

ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ପ୍ରେତଙ୍କ ପାଇଁ ତିଳସହିତ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଅର୍ପଣ କରିବ। ସେଠାରେଇ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ-ନିଗ୍ରହ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଇବ।

Verse 12

विषमैरग्रजातैश्च वेदाभ्यसनतत्परैः । गोहिरण्येन सम्पूज्य ताम्बूलैर्भोजनैस्तथा

ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ—ଅଗ୍ରଜ, ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ତତ୍ପର—ସମ୍ମାନ କରିବ। ଗୋଦାନ ଓ ହିରଣ୍ୟଦାନରେ ସମ୍ୟକ୍ ପୂଜା କରି, ତାମ୍ବୂଳ ଓ ଭୋଜନ ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବ।

Verse 13

भूषणैः पादुकाभिश्च ब्राह्मणान्पाण्डुनन्दन । भवेत्कोटिगुणं तस्य नात्र कार्या विचारणा

ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ! ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭୂଷଣ ଓ ପାଦୁକା ଦାନ କଲେ ତାହାର ଫଳ କୋଟିଗୁଣ ହୁଏ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ କିମ୍ବା ବିଚାର ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ।

Verse 14

तस्मिंस्तीर्थे तु यः कश्चित्त्यजेद्देहं विधानतः । तस्य भवति यत्पुण्यं तच्छृणुष्व नराधिप

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ କେହି ବିଧିପୂର୍ବକ ଦେହତ୍ୟାଗ କରେ, ହେ ନରାଧିପ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ କେମିତି ହୁଏ ଶୁଣ।

Verse 15

यावदस्थीनि तिष्ठन्ति मर्त्यस्य नर्मदाजले । तावद्वसति धर्मात्मा शिवलोके सुदुर्लभे

ମର୍ତ୍ୟର ଅସ୍ଥି ଯେତେଦିନ ନର୍ମଦାଜଳରେ ରହେ, ସେତେଦିନ ଧର୍ମାତ୍ମା ସୁଦୁର୍ଲଭ ଶିବଲୋକରେ ବସେ।

Verse 16

ततः कालाच्च्युतस्तस्मादिह मानुषतां गतः । कोटिधनपतिः श्रीमाञ्जायते राजपूजितः

ତାପରେ ସେଠାର ନିୟତ କାଳ ସମାପ୍ତ ହେଲେ ସେ ସେହି ଅବସ୍ଥାରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ଏଠାରେ ମାନବଜନ୍ମ ନେଇ, କୋଟିଧନର ଅଧିପତି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଓ ରାଜାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଏ।

Verse 17

सर्वधर्मसमायुक्तो मेधावी बीजपुत्रकः । विख्यातो वसुधापृष्ठे दीर्घायुर्मानवो भवेत्

ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ମାନବ ହୁଏ—ସମସ୍ତ ଧର୍ମଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ମେଧାବୀ, ସନ୍ତାନସମ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ପୃଥିବୀପୃଷ୍ଠରେ ବିଖ୍ୟାତ।

Verse 18

पुनः स्मरति तत्तीर्थं तत्र गत्वा नृपोत्तम । करोडेश्वरमभ्यर्च्य प्राप्नोति परमां गतिम्

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ, ସେ ପୁନଃ ସେହି ତୀର୍ଥକୁ ସ୍ମରେ; ସେଠାକୁ ଯାଇ କରୋଡେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରି ପରମ ଗତି ପାଏ।

Verse 19

इन्द्रचन्द्रयमैर्रुद्रैरादित्यैर्वसुभिस्तथा । विश्वेदेवैस्तथा सर्वैः स्थापितस्त्रिदशेश्वरः

ଇନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ବସୁମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱେଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ—ତ୍ରିଦଶମାନଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ବିରାଜିତ।

Verse 20

रेवाया उत्तरे कूले लोकानां हितकाम्यया । मानवो भक्तिसंयुक्तः प्रासादं कारयेत्तु यः

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତିସହିତ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ହିତକାମନାରେ, ରେବା ନଦୀର ଉତ୍ତର କୂଳରେ ପ୍ରାସାଦ (ମନ୍ଦିର) ନିର୍ମାଣ କରାଏ—

Verse 21

तस्मिंस्तीर्थे नरश्रेष्ठ सद्गतिं समवाप्नुयात् । न्यायोपात्तधनेनैव दारुपाषाणकेष्टकैः

ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ! ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ସେ ସଦ୍ଗତି ପାଏ—ନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନରେ, କାଠ, ପାଷାଣ ଓ ଇଟା ଦ୍ୱାରା (ମନ୍ଦିର) ନିର୍ମାଣ କରି।

Verse 22

ब्राह्मणः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैः स्त्रीभिश्च शक्तितः । तेऽपि यान्ति नरा लोके शांकरे सुरपूजिते

ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ—ଯଥାଶକ୍ତି—ସୁରମାନେ ପୂଜୁଥିବା ଶାଙ୍କରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 23

यः शृणोति सदा भक्त्या माहात्म्यं तीर्थजं नृप । तस्य पापं प्रणश्येत षण्मासाभ्यन्तरं च यत्

ହେ ନୃପ! ଯେ କେହି ସଦା ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣେ, ତାହାର ପାପ ନଶିଯାଏ—ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ସଞ୍ଚିତ ଥିବାଟି ମଧ୍ୟ।

Verse 62

। अध्याय

॥ ଅଧ୍ୟାୟ ॥