Adhyaya 55

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । माहात्म्यं तीर्थजं दृष्ट्वा चित्रसेनो नरेश्वरः । किं चकार क्व वा वासं किमाहारो बभूव ह

ଉତ୍ତାନପାଦ କହିଲେ— ତୀର୍ଥଜନ୍ୟ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଦେଖି ନରେଶ୍ୱର ଚିତ୍ରସେନ କ’ଣ କଲେ? ସେ କେଉଁଠି ବାସ କଲେ ଏବଂ କେଉଁ ଆହାରରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ?

Verse 2

ईश्वर उवाच । भृगुतुङ्गं समारुह्य ऐशानीं दिशमाश्रितः । तपश्चचार विपुलं कुण्डे तत्र नृपोत्तमः

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ— ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କରି ଏବଂ ଈଶାନ ଦିଗର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ସେହି ନୃପୋତ୍ତମ ସେଠାରେ କୁଣ୍ଡରେ ବିପୁଳ ତପସ୍ୟା କଲେ।

Verse 3

सर्वान् देवान् हृदि ध्यात्वा ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान् । विचिक्षेप यदात्मानं प्रत्यक्षौ रुद्रकेशवौ । करे गृहीत्वा राजानं रुद्रो वचनमब्रवीत्

ହୃଦୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ସହ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଯେତେବେଳେ ଦେହତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ରୁଦ୍ର ଓ କେଶବ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଲେ। ରୁଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ହାତ ଧରି ଏହି ବଚନ କହିଲେ।

Verse 4

ईश्वर उवाच । प्राणत्यागं महाराज मा काले त्वं कृथा वृथा । अद्याप्यसि युवा त्वं वै न युक्तं मरणं तव

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାରାଜ, କାଳ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କରନି; ବ୍ୟର୍ଥରେ ଏମିତି କରନି। ତୁମେ ଏଯାବତ୍ ଯୁବକ; ତୁମ ପାଇଁ ମରଣ ଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ ନୁହେଁ।

Verse 5

स्वस्थानं गच्छ शीघ्रं त्वं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान् । कुरु निष्कण्टकं राज्यं नाके शक्र इवापरः

ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଯାଅ। ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଯେ ଭୋଗଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭୋଗ କର; ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ପରି କଣ୍ଟକରହିତ, ନିର୍ବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କର।

Verse 6

चित्रसेन उवाच । न राज्यं कामये देव न पुत्रान्न च बान्धवान् । न भार्यां न च कोशं च न गजान्न तुरंगमान्

ଚିତ୍ରସେନ କହିଲେ—ହେ ଦେବ, ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ଚାହେଁନି; ନ ପୁତ୍ର, ନ ବାନ୍ଧବ। ନ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ନ କୋଷ; ନ ଗଜ, ନ ତୁରଙ୍ଗ (ଘୋଡ଼ା)।

Verse 7

मुञ्च मुञ्च महादेव मा विघ्नः क्रियतां मम । स्वर्गप्राप्तिर्ममाद्यैव त्वत्प्रसादान्महेश्वर

ମୋତେ ଛାଡ଼, ଛାଡ଼, ହେ ମହାଦେବ; ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି ହେଉ ନାହିଁ। ହେ ମହେଶ୍ୱର, ତୁମ ପ୍ରସାଦରେ ଆଜିହିଁ ମୋର ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରାପ୍ତି ହେଉ।

Verse 8

ईश्वर उवाच । यस्याग्रतो भवेद्ब्रह्मा विष्णुः शम्भुस्तथैव च । स्वर्गेण तस्य किं कार्यं स गतः किं करिष्यति

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ଯାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶମ୍ଭୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଉପସ୍ଥିତ, ସେ ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର କି ଆବଶ୍ୟକ? ସେ ତାହାକୁ ଯାଇ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ କ’ଣ ସାଧିବ?

Verse 9

तुष्टा वयं त्रयो देवा वृणीष्व वरमुत्तमम् । यथेप्सितं महाराज सत्यमेतदसंशयम्

ଆମେ ତିନି ଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ। ହେ ମହାରାଜ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ବାଛ; ତୁମ ଇଚ୍ଛିତ ଯାହା, ନିଶ୍ଚୟ ତାହା ସତ୍ୟ ହୋଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।

Verse 10

चित्रसेन उवाच । यदि तुष्टास्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । अद्यप्रभृति युष्माभिः स्थातव्यमिह सर्वदा

ଚିତ୍ରସେନ କହିଲେ—ଯଦି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଏଇ ତିନି ଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଆଜିଠାରୁ ଆପଣମାନେ ସଦା ଏଠି ରହିବା ଉଚିତ।

Verse 11

गयाशिरो यथा पुण्यं कृतं युष्माभिरेव च । तथैवेदं प्रकर्तव्यं शूलभेदं च पावनम्

ଯେପରି ଗୟାଶିରକୁ ଆପଣମାନେ ନିଜେ ପୁଣ୍ୟମୟ କରିଛନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ପାବନ ‘ଶୂଳଭେଦ’ ସ୍ଥାନକୁ ମଧ୍ୟ ତୀର୍ଥରୂପେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଉ।

Verse 12

यत्रयत्र स्थिता यूयं तत्रतत्र वसाम्यहम् । गणानां चैव सर्वेषामाधिपत्यमथास्तु मे

ଆପଣମାନେ ଯେଉଁଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ରହିବେ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବସିବି; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗଣଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିପତ୍ୟ ମୋତେ ମିଳୁ।

Verse 13

ईश्वर उवाच । अद्यप्रभृति तिष्ठामः शूलभेदे नरेश्वर । त्रिकालां हि त्रयो देवाः कलांशेन वसामहे

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ନରେଶ୍ୱର! ଆଜିଠାରୁ ଆମେ ଶୂଳଭେଦରେ ନିବାସ କରିବୁ। ତ୍ରିକାଳରେ ତିନି ଦେବ ନିଜ ନିଜ ଅଂଶରେ ଏଠାରେ ବସନ୍ତି।

Verse 14

नन्दिसंज्ञो गणाधीशो भविष्यति भवान्ध्रुवम् । मत्समीपे तु भवत आदौ पूजा भविष्यति

ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ‘ନନ୍ଦି’ ନାମକ ଗଣାଧୀଶ ହେବ। ଏବଂ ମୋ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ତୁମ ପୂଜା ସର୍ବପ୍ରଥମେ ହେବ।

Verse 15

प्रक्षिप्य तानि चास्थीनि यत्र दीर्घतपा ययौ । सकुटुम्बो विमानस्थः स्वर्गतस्त्वं तथा कुरु

ସେଇ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁଠାରେ ଦୀର୍ଘତପା ଗଲେ ସେଠାରେ ନିକ୍ଷେପ କର। ତେବେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ କୁଟୁମ୍ବସହ ଦିବ୍ୟବିମାନାରୂଢ଼ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ—ତଥା କର।

Verse 16

एवं देवा वरं दत्त्वा चित्रसेनाय पार्थिव । कुण्डमूर्धनि याम्यायां त्रयो देवास्तदा स्थिताः

ଏଭଳି, ହେ ପାର୍ଥିବ! ଦେବମାନେ ଚିତ୍ରସେନଙ୍କୁ ବର ଦେଇ, ପରେ କୁଣ୍ଡର ଶିରୋଭାଗରେ ଦକ୍ଷିଣଦିଗରେ ତିନି ଦେବ ସ୍ଥିତ ହେଲେ।

Verse 17

परस्परं वदन्त्येवं पुण्यतीर्थमिदं परम् । यथा हि गयाशिरः पुण्यं पूर्वमेव पठ्यते । तथा रेवातटे पुण्यं शूलभेदं न संशयः

ସେମାନେ ପରସ୍ପର କହିଲେ—‘ଏହା ପରମ ପୁଣ୍ୟତୀର୍ଥ। ଯେପରି ଗୟାଶିର ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ପୁଣ୍ୟପ୍ରଦ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେପରି ରେବାତଟରେ ଶୂଳଭେଦ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟପ୍ରଦ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।’

Verse 18

ईश्वर उवाच । इदं तीर्थं तथा पुण्यं यथा पुण्यं गयाशिरः । सकृत्पिण्डोदकेनैव नरो निर्मलतां व्रजेत्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ଏହି ତୀର୍ଥ ଗୟାଶିର ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ। ଏଠାରେ ଏକଥର ପିଣ୍ଡ ଓ ଉଦକ ଅର୍ପଣ କଲେ ମଣିଷ ନିର୍ମଳତା ପାଏ।

Verse 19

एकं गयाशिरो मुक्त्वा सर्वतीर्थानि भूपते । शूलभेदस्य तीर्थस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

ହେ ଭୂପତେ! ଗୟାଶିରକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଶୂଳଭେଦ ତୀର୍ଥର ପୁଣ୍ୟର ଷୋଡ଼ଶମ ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହେଁ।

Verse 20

कुण्डमुदीच्यां याम्यायां दशहस्तप्रमाणतः । रौद्रवारुणकाष्ठायां प्रमाणं चैकविंशति

ଏହି କୁଣ୍ଡ ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଶ-ଦଶ ହସ୍ତ ପ୍ରମାଣ; ରୌଦ୍ର ଓ ବାରୁଣ ଦିଗରେ ଏହାର ପ୍ରମାଣ ଏକୋଇଶ ହସ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।

Verse 21

एतत्प्रमाणं तत्तीर्थं पिण्डदानादिकर्मसु । नाधर्मनिरता दातुं लभन्ते दानमत्र हि

ପିଣ୍ଡଦାନ ଆଦି କର୍ମରେ ସେହି ତୀର୍ଥର ଏହି ପ୍ରମାଣ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଅଧର୍ମରେ ଲିନ ଲୋକ ଏଠାରେ ଦାନଫଳ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ; ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଦାନ ନିଷ୍ଫଳ।

Verse 22

विष्णुस्तु पितृरूपेण ब्रह्मरूपी पितामहः । प्रपितामहो रुद्रोऽभूदेवं त्रिपुरुषाः स्थिताः

ବିଷ୍ଣୁ ପିତୃରୂପେ ଅବସ୍ଥିତ, ବ୍ରହ୍ମା ପିତାମହରୂପେ; ରୁଦ୍ର ପ୍ରପିତାମହ ହୁଅନ୍ତି—ଏଭଳି ତିନି ପିତୃ-ପୁରୁଷ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।

Verse 23

कदा पश्यति तीर्थं वै कदा नस्तारयिष्यति । इति प्रतीक्षां कुर्वन्ति पुत्राणां सततं नृप । शूलभेदे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा शूलधरं सकृत्

“ସେ କେବେ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରିବ—କେବେ ଆମକୁ ତାରିବ?” ହେ ରାଜନ, ପିତୃଗଣ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ସଦା ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଶୂଳଭେଦରେ ସ୍ନାନ କରି ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଶୂଳଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ।

Verse 24

नापुत्रो नाधनो रोगी सप्तजन्मसु जायते । एकविंशतिं पितुः पक्षे मातुश्वैवेकविंशतिम्

ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପୁତ୍ରହୀନ, ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ରୋଗୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ। ସେ ପିତୃପକ୍ଷର ଏକୋଇଶ ପୁରୁଷ ଏବଂ ମାତୃପକ୍ଷର ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଏକୋଇଶ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତାରେ।

Verse 25

भार्यापक्षे दशैवेह कुलान्येतानि तारयेत् । शूलभेदवने राजञ्छाकमूलफलैरपि

ଏବଂ ଭାର୍ଯ୍ୟାପକ୍ଷରେ ଏଠାରେ ଦଶ କୁଳକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ତାରେ। ହେ ରାଜନ, ଶୂଳଭେଦବନରେ ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ମାତ୍ର ଭକ୍ତିରେ ଅର୍ପଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପୁଣ୍ୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 26

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटीर्भवति भोजिता । पञ्चस्थानेषु यः श्राद्धं कुरुते भक्तिमान्नरः

ଏକ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ କୋଟିଜନ ଭୋଜିତ ହେଲେ ପରି ଫଳ ମିଳେ। ଯେ ଭକ୍ତିମାନ ନର ପଞ୍ଚ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ବହୁଗୁଣ ହୁଏ।

Verse 27

कुलानि प्रेतभूतानि सर्वाण्यपि हि तारयेत् । द्विजदेवप्रसादेन पितॄणां च प्रसादतः

ପ୍ରେତଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ସମସ୍ତ କୁଳକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ତାରେ। ଭୂମିଦେବ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ କୃପାରେ ଏବଂ ପିତୃମାନଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଏହା ସବୁ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ।

Verse 28

श्राद्धदो निवसेत्तत्र यत्र देवो महेश्वरः । स्युरात्मघातिनो ये च गोब्राह्मणहनाश्च ये

ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ତ୍ତା ଯେଉଁଠି ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ବସନ୍ତି ସେଠି ବାସ କରୁ। ସେଠାରେ ଆତ୍ମଘାତୀ ଏବଂ ଗୋ-ବ୍ରାହ୍ମଣହନ୍ତା ମହାପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମିଳନ୍ତି।

Verse 29

दंष्ट्रिभिर्जलपाते च विद्युत्पातेषु ये मृताः । न येषामग्निसंस्कारो नाशौचं नोदकक्रिया

ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଧାରୀ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦଂଶରେ, ଜଳରେ ପଡ଼ି, କିମ୍ବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ପାତରେ ଯେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ—ଯାହାଙ୍କର ଅଗ୍ନିସଂସ୍କାର ହେଲା ନାହିଁ, ଅଶୌଚ ପାଳନ ହେଲା ନାହିଁ, ଉଦକକ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ହେଲା ନାହିଁ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ (ଏଠାରେ ଗଣ୍ୟ)।

Verse 30

तत्र तीर्थे तु यस्तेषां श्राद्धं कुर्वीत भक्तितः । मोक्षावाप्तिर्भवेत्तेषां युगमेकं न संशयः

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ କେହି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭକ୍ତିସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ଯୁଗ ମଧ୍ୟରେ ମୋକ୍ଷଲାଭ ହୁଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 31

अज्ञानाद्यत्कृतं पापं बालभावाच्च यत्कृतम् । तत्सर्वं नाशयेत्पापं स्नानमात्रेण भूपते

ହେ ଭୂପତେ! ଅଜ୍ଞାନରୁ କୃତ ପାପ ଏବଂ ବାଳଭାବରୁ କୃତ ଦୋଷ—ସେସବୁ ସେଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନମାତ୍ରେ ନଶିଯାଏ।

Verse 32

रजकेन यथा धौतं वस्त्रं भवति निर्मलम् । तथा पापोऽपि तत्तीर्थे स्नातो भवति निर्मलः

ଯେପରି ରଜକ ଧୋଇଲେ ବସ୍ତ୍ର ନିର୍ମଳ ହୁଏ, ସେପରି ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ପାପୀ ମଧ୍ୟ ନିର୍ମଳ ହୁଏ।

Verse 33

संन्यासं कुरुते योऽत्र तीर्थे विधिसमन्वितम् । ध्यायन्नित्यं महादेवं स गच्छेत्परमं पदम्

ଯେ ଏହି ତୀର୍ଥରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ସନ୍ନ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କରି ନିତ୍ୟ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 34

क्रीडित्वा स यथाकामं स्वेच्छया शिवमन्दिरे । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जायतेऽसौ शुभे कुले

ଶିବମନ୍ଦିରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଯଥାକାମ କ୍ରୀଡ଼ା କରି, ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ହୋଇ ଶୁଭ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

Verse 35

रूपवान्सुभगश्चैव सर्वव्याधिविवर्जितः । राजा वा राजपुत्रो वाचारसमन्वितः

ସେ ରୂପବାନ୍ ଓ ସୁଭଗ ହୋଇ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ—ରାଜା କିମ୍ବା ରାଜପୁତ୍ର ହୁଏ—ଏବଂ ସଦାଚାରସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

Verse 36

एतत्ते कथितं राजंस्तीर्थस्य फलमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा मानवो नित्यं मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ତୀର୍ଥର ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଫଳ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି; ଏହା ଶୁଣିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ନିତ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 37

य इदं श्रावयेन्नित्यमाख्यानं द्विजपुंगवान् । श्राद्धे देवकुले वापि पठेत्पर्वणि पर्वणि

ଯେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ଆଖ୍ୟାନକୁ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ କରାଏ ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ କିମ୍ବା ଦେବାଳୟରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବରେ ପର୍ବରେ ପଢ଼େ—

Verse 38

गीर्वाणास्तस्य तुष्यन्ति मनुष्याः पितृभिः सह । पठतां शृण्वतां चैव नश्यते सर्वपातकम्

ତାହାରେ ଦେବଗଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପିତୃମାନଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେ ପଢ଼ନ୍ତି ଓ ଯେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶିଯାଏ।

Verse 39

लिखित्वा तीर्थमाहात्म्यं ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । जातिस्मरत्वं लभते प्राप्नोत्यभिमतं फलम्

ଯେ ଏହି ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟକୁ ଲେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ-ସ୍ମରଣ ଲଭେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଏ।

Verse 40

रुद्रलोके वसेत्तावद्यावदक्षरमन्वितम्

ଅବିନାଶୀ ପବିତ୍ର ଅକ୍ଷରସହିତ ଯୁକ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଯେତେଦିନ ରହେ, ସେତେଦିନ ସେ ରୁଦ୍ରଲୋକରେ ବସେ।

Verse 55

। अध्याय

“ଅଧ୍ୟାୟ”—ଏହା ଅଧ୍ୟାୟ-ସୀମା ସୂଚକ ଲେଖକ-ଚିହ୍ନ।