
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମାନ୍ଧାତୃପୁରରେ କରା ନଦୀ ଓ ନର୍ମଦା (ରେବା)ର ସଙ୍ଗମକୁ ଏକ ବିଶେଷ ତୀର୍ଥ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି। ସେଠାକୁ ଯାଇ ସଙ୍ଗମ-ସ୍ନାନ କରି, ବିଷ୍ଣୁପରାୟଣ ଭକ୍ତି—ପୂଜା, ସ୍ମରଣ ଇତ୍ୟାଦି ଶୁଦ୍ଧିକର ଆଚରଣ—ରେ ଲଗ୍ନ ହେବାକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ବିଧି ଦିଆଯାଇଛି। ପରେ ତୀର୍ଥର ପବିତ୍ରତାର କାରଣକଥା ଆସେ। ଏକ ଦୈତ୍ୟବଧ ପାଇଁ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଚକ୍ର ଧାରଣ କଲେ; ତାଙ୍କ ସ୍ୱେଦରୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସେହି ସ୍ଥାନରେ ରେବାରେ ମିଶି ସଙ୍ଗମ ଗଢ଼େ। ତେଣୁ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ପାପନାଶ ହୋଇ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ—ଏହି ଫଳଶ୍ରୁତି ସହ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । सङ्गमः करनर्मदयोः पुरे मान्धातृसंज्ञिते । गत्वा स्नात्वा तपयित्वा पित्ःन्विष्णुपुरं नयेत्
ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—କରା ଓ ନର୍ମଦାର ସଙ୍ଗମସ୍ଥଳରେ, ମାନ୍ଧାତୃ ନାମକ ପୁରୀକୁ ଯାଇ, ସ୍ନାନ କରି ଓ ତପ ଆଚରି, ମନୁଷ୍ୟ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ନେଇଯାଉ।
Verse 2
मर्दयित्वा करौ पूर्वं विष्णुर्दैत्यजिघांसया । चक्रं जग्राह तत्रैव स्वेदाज्जाता सरिद्वरा
ପ୍ରଥମେ ଦୁଇ କରତଳ ମର୍ଦ୍ଦନ କରି, ଦୈତ୍ୟବଧ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ବିଷ୍ଣୁ ସେଠାରେଇ ନିଜ ଚକ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ; ତାଙ୍କ ସ୍ୱେଦରୁ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
Verse 3
संगता रेवया तत्र स्नात्वा पापैः प्रमुच्यते
ସେଠାରେ ରେବା ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
Verse 24
। अध्याय
॥ ଇତି ଅଧ୍ୟାୟ-ସମାପ୍ତି ॥