Adhyaya 217
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଋଷି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ସଂକ୍ଷେପରେ ତୀର୍ଥ-ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି। ଏରଣ୍ଡୀ-ସଙ୍ଗମକୁ ଦେବ ଓ ଅସୁର—ଦୁହେଁ ପୂଜିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଙ୍ଗମ-ତୀର୍ଥ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରି ତାହାର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଏ। ଯାତ୍ରୀ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନକୁ ସଂଯମ କରି ଉପବାସ କରିବା ଏବଂ ବିଧିଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହି ଆଚରଣରେ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ ଓ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପରି ଘୋର ପାପଭାରରୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ବୋଲି ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତ। ଶେଷରେ ଫଳଶ୍ରୁତି: ଯେ ଭକ୍ତ ଏହି ତୀର୍ଥରେ ଦେହତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଅନିବର୍ତ୍ତିକା ଗତି—ପୁନରାବୃତ୍ତି-ରହିତ ପଥ—ଲାଭ କରେ।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । एरण्डीसङ्गमं गच्छेत्सुरासुरनमस्कृतम् । तत्तु तीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम्
ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଯାହାକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେହି ଏରଣ୍ଡୀ-ସଙ୍ଗମକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେ ତୀର୍ଥ ମହାପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ମହାପାତକନାଶକ।
Verse 2
उपवासपरो भूत्वा नियतेन्द्रियमानसः । तत्र स्नात्वा विधानेन मुच्यते ब्रह्महत्यया
ଉପବାସପର ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନକୁ ନିୟମିତ କରି, ବିଧିଅନୁସାରେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପରୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या प्राणत्यागपरो भवेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ ଭକ୍ତିସହ ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କରେ, ତାହାର ଗତି ଅନିବର୍ତ୍ତନୀୟ; ରୁଦ୍ରଲୋକରୁ ପୁନରାଗମନ ନାହିଁ—ନିଃସନ୍ଦେହ।