
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହନ୍ତି—ଅଷାଢୀ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ; ସେଠାରେ ମହେଶ୍ୱର “କାମିକ” (ଇଚ୍ଛା-ପୂରଣକାରୀ) ରୂପରେ ସନ୍ନିହିତ। ପରେ ସେ ତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବଢ଼ାଇ କହନ୍ତି ଯେ ଏହା “ଚାତୁର୍ୟୁଗ”—ଚାରିଯୁଗରେ ଫଳଦାୟକ—ଏବଂ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମଧ୍ୟରେ ଅନୁତ୍ତମ। ଫଳଶ୍ରୁତିରେ କୁହାଯାଇଛି, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରିଚାରକ ହୁଏ, ଶିବସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଓ ସେବାଭାଗ୍ୟ ପାଏ। ଆଉ ଏଠାରେ ଦେହତ୍ୟାଗ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଗତି ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ; ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ସେ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ସ୍ନାନକ୍ରିୟା ଓ ମୋକ୍ଷ-ଆଶ୍ୱାସନକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଧାର୍ମିକ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଭାବେ ଏକତ୍ର କରେ।
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । अषाढीतीर्थमागच्छेत्ततो भूपालनन्दन । कामिकं रूपमास्थाय स्थितो यत्र महेश्वरः
ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତଦନନ୍ତର, ହେ ରାଜକୁମାର, ଅଷାଢୀ-ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ସେଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ‘କାମିକ’ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବିରାଜିତ।
Verse 2
चातुर्युगमिदं तीर्थं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा नरो राजन् रुद्रस्यानुचरो भवेत्
ଏହି ତୀର୍ଥ ‘ଚାତୁର୍ୟୁଗ’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମଧ୍ୟରେ ଅନୁତ୍ତମ। ହେ ରାଜନ୍, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ନର ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଚର ହୁଏ।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्कुरुते प्राणमोक्षणम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ କେହି ପ୍ରାଣମୋକ୍ଷଣ କରେ, ତାହାର ଗତି ଅନିବର୍ତ୍ତନୀୟ; ରୁଦ୍ରଲୋକରୁ ପତନ ନାହିଁ—ନିଶ୍ଚୟ।