Adhyaya 213

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनैव सर्वपापैः प्रमुच्यते

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ଦେବଙ୍କ ଆଉ ଗୋଟିଏ ମହାନ୍ ଚରିତ୍ର କହିବି; ଯାହା କେବଳ ଶ୍ରବଣମାତ୍ରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

Verse 2

अबालो बालरूपेण ग्रामण्यैर्बालकैः सह । आमलैः क्रीडते शम्भुस्तत्ते वक्ष्यामि भारत

ହେ ଭାରତ! ଶମ୍ଭୁ ଶିଶୁ ନୁହେଁ ତଥାପି ଶିଶୁରୂପ ଧାରଣ କରି ଗ୍ରାମର ବାଳକମାନଙ୍କ ସହ ଆମଳକ ଫଳ ନେଇ କ୍ରୀଡ଼ା କରନ୍ତି—ଏହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।

Verse 3

सर्वैस्तैरामलाः क्षिप्ता ये ते देवेन पाण्डव । आनीतास्तत्क्षणादेव ततः पश्चात्क्षिपेद्धरः

ହେ ପାଣ୍ଡବ! ସେ ସମସ୍ତ ବାଳକ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଆମଳକ ଫଳ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ, ଦେବତା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେଇ କ୍ଷଣରେ ଫେରାଇ ଆଣୁଥିଲେ; ତାପରେ ଛାଡ଼ିଥିବା ଲୋକ ପୁଣି ଛାଡ଼ୁଥିଲା।

Verse 4

यावद्गत्वा दिशो दिग्भ्य आगच्छन्ति पृथक्पृथक् । तावत्तमामलं भूतं पश्यन्ति परमेश्वरम्

ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦିଗ୍‌ଦିଗନ୍ତକୁ ଯାଇ ପୁଣି ପୁଣି ନିଜ ନିଜ ଦିଗରେ ଫେରିଆସୁଥିବା ଯାଏଁ, ସେତେ ସମୟ ସେମାନେ ସେଇ ନିର୍ମଳ, ନିଷ୍କଳଙ୍କ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି।

Verse 5

तृतीये चैव यत्कर्म देवदेवस्य धीमतः । स्थानानां परमं स्थानमामलेश्वरमुत्तमम्

ଦେବଦେବ ଧୀମାନ ପ୍ରଭୁ ତୃତୀୟ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଯେ କର୍ମ କଲେ, ସେହି କାରଣରୁ ‘ଆମଳେଶ୍ୱର’ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରମ ସ୍ଥାନ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥଧାମ ବୋଲି କଥିତ।

Verse 6

तेन पूजितमात्रेण प्राप्यते परमं पदम्

ତାଙ୍କୁ କେବଳ ପୂଜା କରିବାମାତ୍ରେ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।