Adhyaya 210

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात पुङ्खिलं तीर्थमुत्तमम् । तत्र तीर्थे पुरा पुङ्खः पार्थ सिद्धिमुपागतः

ଶ୍ରୀମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ତାତ! ତାହାର ପରେ ‘ପୁଙ୍ଖିଲ’ ନାମକ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ଅଛି। ସେହି ତୀର୍ଥରେ ପୁରାକାଳରେ ପୃଥାପୁତ୍ର ପୁଙ୍ଖ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲା।

Verse 2

जामदग्न्यो महातेजाः क्षत्रियान्तकरः प्रभुः । तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदोत्तरतीरभाक्

ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ମହାତେଜସ୍ବୀ ପ୍ରଭୁ—କ୍ଷତ୍ରିୟାନ୍ତକର—ନର୍ମଦାର ଉତ୍ତର ତଟରେ ଆସୀନ ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିପୁଳ ତପ କଲେ।

Verse 3

ततः प्रभृति विख्यातं पुङ्खतीर्थं नरेश्वर । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्याराध्य परमेश्वरम्

ହେ ନରେଶ୍ୱର! ସେହି ସମୟରୁ ଏହା ‘ପୁଙ୍ଖତୀର୍ଥ’ ଭାବେ ବିଖ୍ୟାତ ହେଲା। ଯେ କେହି ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରେ…

Verse 4

इहलोके बलैर्युक्तः परे मोक्षमवाप्नुयात् । देवान्पित्ःन् समभ्यर्च्य पित्ःणामनृणी भवेत्

ଏହି ଲୋକରେ ସେ ବଳସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ମୋକ୍ଷ ପାଏ। ଦେବମାନଙ୍କୁ ଓ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରି ପିତୃଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 5

तत्र तीर्थे नरो यस्तु प्राणत्यागं करोति वै । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କରେ, ତାହାର ଗତି ଅନିବର୍ତ୍ତନୀୟ—ପୁନଃ ଫେରିବା ନୁହେଁ; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 6

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा हयमेधफलं लभेत्

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞସମ ଫଳ ପାଏ।

Verse 7

तत्र तीर्थे नरो यस्तु ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

ହେ ନୃପ, ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଏ—ଗୋଟିଏ ବିପ୍ରକୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ମଧ୍ୟ କୋଟି ବିପ୍ର ଭୋଜିତ ହେଲେ ପରି ଫଳ ହୁଏ।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पूजयेद्वृषभध्वजम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ କେହି ବୃଷଭଧ୍ୱଜ (ଶିବ)ଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 210

अध्यायः

ଏଠାରେ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି