Adhyaya 208

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भूमिपाल ततो गच्छेत्तीर्थं परमशोभनम् । विख्यातं त्रिषु लोकेषु पित्ःणामृणमोचनम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ— ହେ ଭୂମିପାଳ! ତତ୍ପରେ ତ୍ରିଲୋକରେ ବିଖ୍ୟାତ, ପିତୃଋଣ ମୋଚନକାରୀ ପରମ ଶୋଭନ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

तत्र स्नात्वा विधानेन संतर्प्य पितृदेवताः । मनुष्यश्च नृपश्रेष्ठ दानं दत्त्वानृणो भवेत्

ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ! ସେଠାରେ ବିଧିଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ଦାନ ଦେଲେ ଋଣମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 3

इच्छन्ति पितरः सर्वे स्वार्थहेतोः सुतं यतः । पुन्नाम्नो नरकात्पुत्रोऽस्मानयं मोचयिष्यति

ନିଜ ହିତାର୍ଥେ ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେ ପୁତ୍ରକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି; କାରଣ ଏହି ପୁତ୍ର ‘ପୁନ୍ନାମ’ ନାମକ ନରକରୁ ଆମକୁ ମୋଚନ କରିବ।

Verse 4

पिण्डदानं जलं तात ऋणमुत्तममुच्यते । पित्ःणां तद्धि वै प्रोक्तमृणं दैवमतः परम्

ହେ ତାତ! ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଜଳଦାନକୁ ଋଣମୋଚନର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ କୁହାଯାଏ; କାରଣ ଏହାହିଁ ପିତୃମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୈବ ଋଣ ବୋଲି ଘୋଷିତ, ଏହାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କିଛି ନାହିଁ।

Verse 5

अग्निहोत्रं तथा यज्ञाः पशुबन्धास्तथेष्टयः । इति देवर्णं प्रोक्तं शृणु मानुष्यकं ततः

ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ଯଜ୍ଞ, ପଶୁବନ୍ଧ ଓ ଇଷ୍ଟି ଆଦି—ଏହିଏ ‘ଦେବଋଣ’ ବୋଲି କୁହାଗଲା। ଏବେ ‘ମାନୁଷ୍ୟଋଣ’ ଶୁଣ।

Verse 6

ब्राह्मणेषु च तीर्थेषु देवायतनकर्मसु । प्रतिश्रुत्य ददेत्तत्तद्व्यवहारः कृतो यथा

ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବାଳୟ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କର୍ମରେ—ଯାହା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦିଆଯାଇଛି, ଠିକ୍ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟବହାର ଅନୁସାରେ ସେହିପରି ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 7

ऋणत्रयमिदं प्रोक्तं पुत्राणां धर्मनन्दन । सत्पुत्रास्ते तु राजेन्द्र स्नाता य ऋणमोचने

ହେ ଧର୍ମନନ୍ଦନ! ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ତ୍ରିବିଧ ଋଣ କୁହାଯାଇଛି। ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ଯେମାନେ ଋଣମୋଚନ-ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ପୁତ୍ର।

Verse 8

ऋणत्रयाद्विमुच्यन्ते ह्यपुत्राः पुत्रिणस्तथा । तस्मात्तीर्थवरं प्राप्य पुत्रेण नियतात्मना । पितृभ्यस्तर्पणं कार्यं पिण्डदानं विशेषतः

ସନ୍ତାନହୀନ ଓ ସନ୍ତାନବାନ—ଦୁହେଁ ତ୍ରିବିଧ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇପାରନ୍ତି। ତେଣୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ନିୟତାତ୍ମା ପୁତ୍ର ପିତୃମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଏବଂ ବିଶେଷତଃ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 9

तत्र तीर्थे हुतं दत्तं गुरवस्तोषिता यदि । मृतानां सप्त जन्मानि फलमक्षयमश्नुते

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ହୋମ କରାଯାଇ, ଦାନ ଦିଆଯାଇ ଓ ଗୁରୁଜନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ମୃତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ମିଳେ।

Verse 208

अध्यायः

ଅଧ୍ୟାୟ (ଅଧ୍ୟାୟ-ସମାପ୍ତିର ସୂଚକ)।