Adhyaya 207

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्याग्रे पावनं तीर्थं स्वर्णबिन्द्विति विश्रुतम् । यत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृताश्च न पुनर्भवम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାହାର ଆଗରେ ‘ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବିନ୍ଦୁ’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏକ ପାବନ ତୀର୍ଥ ଅଛି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମୃତମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ପୁନଃଜନ୍ମ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दत्ते विप्राय काञ्चनम् । तेन यत्तु फलं प्रोक्तं तच्छृणुष्व महीपते

ହେ ମହୀପତେ! ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ବିପ୍ରଙ୍କୁ କାଞ୍ଚନ (ସୁବର୍ଣ୍ଣ) ଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର—ସେ କର୍ମର ଫଳ ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ତାହା ଶୁଣ।

Verse 3

सर्वेषामेव रत्नानां काञ्चनं रत्नमुत्तमम् । अग्नितेजःसमुद्भूतं तेन तत्परमं भुवि

ସମସ୍ତ ରତ୍ନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଞ୍ଚନ (ସୁବର୍ଣ୍ଣ) ହିଁ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ। ଏହା ଅଗ୍ନିତେଜରୁ ଉଦ୍ଭୂତ; ତେଣୁ ପୃଥିବୀରେ ଏହା ପରମ ମନାଯାଏ।

Verse 4

तेनैव दत्ता पृथिवी सशैलवनकानना । सपत्तनपुरा सर्वा काञ्चनं यः प्रयच्छति

ଯେ କାଞ୍ଚନ (ସୁବର୍ଣ୍ଣ) ଦାନ କରେ, ତାହାର ସେହି ଦାନଦ୍ୱାରା ପର୍ବତ, ବନ-କାନନ ସହିତ, ସମସ୍ତ ପଟ୍ଟନ-ପୁର ଯୁକ୍ତ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଦାନ ହୋଇଗଲା ପରି ହୁଏ।

Verse 5

मानसं वाचिकं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं नश्यति क्षिप्रं स्वर्णदानेन भारत

ହେ ଭାରତ! ମନ, ବାଣୀ ଓ କର୍ମଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବେ କୃତ ସମସ୍ତ ପାପ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଦାନରେ ଶୀଘ୍ର ନଶିଯାଏ।

Verse 6

स्वर्णदानं तु यो दत्त्वा ह्यपि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे मृतो याति दिवं नास्त्यत्र संशयः

ଯେ କେହି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଦାନ କରେ—କେଶାଗ୍ରମାତ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ—ଏବଂ ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଦେହତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 7

तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

ସେଠାରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିମାନରେ ଆସୀନ ହୋଇ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ଭୂତସମ୍ପ୍ଲବ (ପ୍ରଳୟ) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସେ।

Verse 8

पूर्णे तत्र ततः काले प्राप्य मानुष्यमुत्तमम् । सुवर्णकोटिसहिते गृहे वै जायते द्विजः

ସେଠାରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କାଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେ ଉତ୍ତମ ମାନବଜନ୍ମ ପାଇ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକୋଟିସମ୍ପନ୍ନ ଗୃହରେ ଦ୍ୱିଜ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

Verse 9

सर्वव्याधिविनिर्मुक्तः सर्वलोकेषु पूजितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं राजसं सत्सु विश्रुतः

ସେ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଲୋକମଣ୍ଡଳରେ ପୂଜିତ; ସେ ଶତବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ଜୀବନ୍ତ ରହେ—ରାଜସ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟଯୁକ୍ତ ଓ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

Verse 207

अध्यायः

ଇତି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।