Adhyaya 204

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भृगुतीर्थं ततो गच्छेत्तीर्थराजमनुत्तमम् । पैतामहं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ ଭୃଗୁ-ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ସେ ଅନୁତ୍ତମ ତୀର୍ଥରାଜ। ‘ପୈତାମହ’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ସର୍ବପାପନାଶକ।

Verse 2

ब्रह्मणा तत्र तीर्थे तु पुरा वर्षशतत्रयम् । आराधनं कृतं शम्भोः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ପୁରାକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମା କୌଣସି କାରଣାନ୍ତରରୁ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ତିନିଶେ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆରାଧନା କରିଥିଲେ।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं मुनिशार्दूल ब्रह्मा लोकपितामहः । आराधयद्देवदेवं महाभक्त्या महेश्वरम्

ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—ହେ ମୁନିଶାର୍ଦୂଳ! ଲୋକପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା କେଉଁ କାରଣରୁ ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମହାଭକ୍ତିରେ ଆରାଧନା କଲେ?

Verse 4

आराध्यः सर्वभूतानां जगद्भर्ता जगद्गुरुः । श्रोतव्यं श्रोतुमिच्छामि महदाश्चर्यमुत्तमम्

ସେ ସମସ୍ତ ଭୂତଜନଙ୍କର ଆରାଧ୍ୟ, ଜଗତ୍‌ଧର୍ତା ଓ ଜଗଦ୍‌ଗୁରୁ। ଶ୍ରବଣଯୋଗ୍ୟ ସେଇ ମହାନ୍ ଓ ପରମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।

Verse 5

धर्मपुत्रवचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । कथयामास तद्वृत्तमितिहासं पुरातनम्

ଧର୍ମପୁତ୍ର (ଯୁଧିଷ୍ଠିର)ଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ସେଇ ପୁରାତନ ବୃତ୍ତାନ୍ତ—ପ୍ରାଚୀନ ଇତିହାସ—କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । स्वपुत्रिकामभिगन्तुमिच्छन्पूर्वं पितामहः । शप्तस्तु देवदेवेन कोपाविष्टेन सत्तम

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ସତ୍ତମ! ପୂର୍ବେ ପିତାମହ (ବ୍ରହ୍ମା) ନିଜ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅଭିଗମନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ; ତେବେ କ୍ରୋଧାବିଷ୍ଟ ଦେବଦେବ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।

Verse 7

वेदास्तव विनश्यन्ति ज्ञानं च कमलासन । अपूज्यः सर्वलोकानां भविष्यसि न संशयः

ହେ କମଳାସନ! ତୋର ବେଦମାନେ ଓ ଜ୍ଞାନ କ୍ଷୟ ପାଇବ; ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ତୁ ଅପୂଜ୍ୟ ହେବୁ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 8

एवं दत्ते ततः शापे ब्रह्मा खेदावृतस्तदा । रेवाया उत्तरे कूले स्नात्वा वर्षशतत्रयम् । तोषयामास देवेशं तुष्टः प्रोवाच शङ्करः

ଏଭଳି ଶାପ ଦିଆଯାଇବା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଶୋକାବୃତ ହେଲେ। ରେବା ନଦୀର ଉତ୍ତର କୂଳରେ ତିନିଶେ ବର୍ଷ ସ୍ନାନ କରି ଦେବେଶଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ପ୍ରସନ୍ନ ଶଙ୍କର କହିଲେ।

Verse 9

पूज्यस्त्वं भविता लोके प्राप्ते पर्वणि पर्वणि । अहमत्र च वत्स्यामि देवैश्च पितृभिः सह

ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବ ଆସିଲେ ପର୍ବେ ପର୍ବେ ତୁମେ ଲୋକେ ପୂଜ୍ୟ ହେବ। ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଦେବମାନେ ଓ ପିତୃମାନଙ୍କ ସହ ବସିବି।

Verse 10

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तदाप्रभृति तत्तीर्थं ख्यातिं प्राप्तं पितामहात् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ସେହି ସମୟରୁ ପିତାମହ (ବ୍ରହ୍ମା) ଦ୍ୱାରା ସେ ତୀର୍ଥ ଖ୍ୟାତି ପାଇଲା। ଏହା ପୁଣ୍ୟମୟ, ସର୍ବପାପହର ଏବଂ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମଧ୍ୟରେ ଅନୁତ୍ତମ।

Verse 11

तत्र भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे विशेषतः । अमावास्यां तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

ସେଠାରେ—ବିଶେଷତଃ ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ—ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରେ ଯେ…

Verse 12

पिण्डदानेन चैकेन तिलतोयेन वा नृप । तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पितरो नात्र संशयः

ହେ ନୃପ! କେବଳ ଗୋଟିଏ ପିଣ୍ଡଦାନରେ, କିମ୍ବା ତିଳମିଶ୍ରିତ ଜଳରେ ମଧ୍ୟ, ପିତୃମାନେ ବାରୋ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ରହନ୍ତି—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 13

कन्यागते तु यस्तत्र नित्यं श्राद्धप्रदो भवेत् । अवाप्य तृप्तिं तत्पूर्वे वल्गन्ति च हसन्ति च

କିନ୍ତୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ କନ୍ୟାରାଶିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେ ସେଠାରେ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦାନ କରେ—ତୃପ୍ତି ପାଇ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇ ହସନ୍ତି ଓ ହର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 14

सर्वेषु पितृतीर्थेषु श्राद्धं कृत्वास्ति यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति दर्शे तत्र न संशयः

ସମସ୍ତ ପିତୃତୀର୍ଥରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ଯେ ଫଳ ମିଳେ, ସେଇ ଫଳ ତାହାଁ ଦର୍ଶ (ଅମାବାସ୍ୟା) ଦିନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ନିଶ୍ଚୟ ମିଳେ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 15

पैतामहे नरः स्नात्वा पूजयन्पार्वतीपतिम् । मुच्यते नात्र सन्देहः पातकैश्चोपपातकैः

ପୈତାମହ ତୀର୍ଥରେ ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ନାନ କରି ପାର୍ବତୀପତି ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସେ ପାପ ଓ ଉପପାପରୁ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 16

तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गती राजन्रुद्रलोकादसंशयम्

ହେ ରାଜନ, ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ଶୁଦ୍ଧ-ମନ ଓ ନିୟମିତ ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ତାଙ୍କର ଗତି ଅନିବର୍ତ୍ତନୀୟ ହୁଏ; ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ପୁନଃ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ।

Verse 204

अध्यायः

ଅଧ୍ୟାୟ (ଅଧ୍ୟାୟ-ସମାପ୍ତି ସୂଚକ)।