Adhyaya 202

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यच्छिखितीर्थमनुत्तमम् । प्रधानं सर्वतीर्थानां पञ्चायतनमुत्तमम्

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାହାର ପରେ ସତ୍ୱର ‘ଶିଖିତୀର୍ଥ’ ନାମକ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଅନୁତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ଅଛି; ଏହା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ପଞ୍ଚାୟତନ ଧାମ।

Verse 2

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा शिखार्थं हव्यवाहनः । शिखां प्राप्य शिखी भूत्वा शिखाख्यं स्थापयञ्छिवम्

ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ହବ୍ୟବାହନ (ଅଗ୍ନି) ଶିଖା ପାଇବା ପାଇଁ ତପ କଲେ; ଶିଖା ପାଇ ‘ଶିଖୀ’ ହୋଇ, ସେଠାରେ ‘ଶିଖାଖ୍ୟ’ ନାମରେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।

Verse 3

प्रतिपच्छुक्लपक्षे या भवेदाश्वयुजे नृप । तदा तीर्थवरे गत्वा स्नात्वा वै नर्मदाजले

ହେ ନୃପ! ଆଶ୍ୱୟୁଜ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ପ୍ରତିପଦା ଯେତେବେଳେ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇ ନର୍ମଦାଜଳରେ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 4

देवानृषीन् पित्ःंश्चान्यांस्तर्पयेत्तिलवारिणा । हिरण्यं ब्राह्मणे दद्यात्संतर्प्य च हुताशनम्

ତିଳମିଶ୍ରିତ ଜଳରେ ଦେବ, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ହୁତାଶନ (ଅଗ୍ନି)କୁ ସନ୍ତର୍ପିତ କରି ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରିବା।

Verse 5

गन्धमाल्यैस्तथा धूपैस्ततः सम्पूजयेच्छिवम् । अनेन विधिनाभ्यर्च्य शिखितीर्थे महेश्वरम्

ତାପରେ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପମାଳା ଓ ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ସମ୍ୟକ୍ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବିଧିରେ ଶିଖିତୀର୍ଥରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନ କଲେ ଫଳ ମିଳେ।

Verse 6

विमानेनार्कवर्णेन ह्यप्सरोगणसंवृतः । गीयमानस्तु गन्धर्वैर्रुद्रलोकं स गच्छति

ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ଣ୍ଣ ବିମାନରେ, ଅପ୍ସରାଗଣ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଗୀତରେ ସ୍ତୁତ ହୋଇ ସେ ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 7

शत्रुक्षयमवाप्नोति तेजस्वी जायते भुवि

ସେ ଶତ୍ରୁକ୍ଷୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ।

Verse 202

अध्यायः

ଅଧ୍ୟାୟ (ଅଧ୍ୟାୟ-ଚିହ୍ନ)।